Morgunblaðið - 31.07.1997, Síða 32

32 FIMMTUDAGUR 31. JÚLÍ 1997
MORGUNBLAÐIÐ
RAGNA HJORDIS
ÁGÚSTSDÓTTIR
+ Ragna Hjördís
Ágústsdóttir
var fædd í Hafnar-
firði 23. ágúst 1919.
Hún lést á Sólvangi
í Hafnarfirði hinn
22. júli siðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Friðrik Ágúst
Hjörleifsson, f. 30.
ágúst 1890 í Sanda-
seli í Meðallandi, og
kona hans Ingi-
björg Einarsdóttir,
f. 4. ágúst 1898 á
Bjarnastöðum á
Álftanesi. Systur
Rögnu Hjördísar eru: Anna 01-
afía Jakobsdóttir, Rósa Jakobs-
dóttir, Guðlaug Lilly Ágústs-
dóttir, Hulda Agústsdóttir og
Unnur Ágústsdótt-
ir.
Hinn 9. nóvember
1940 giftist Ragna
Hjördís Böðvari B.
Sigurðssyni frá Ós-
eyri við Hafnar-
fjörð, d. 22. júní
1996. Börn þeirra
eru: Ingibjörg, f.
1941, Böðvar, f.
1944, Hulda, f. 1945,
Þórarinn, f. 1950,
Ágúst, f. 1955, og
Elísabet, f. 1958.
Afkomendur henn-
ar eru orðnir 34.
Utför Rögnu Hjördísar fer
fram frá Víðistaðakirkju i dag
og hefst athöfnin klukkan
13.30.
Elsku mamma, þá hefur þú lokið
þinni jarðnesku vist.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjótandi
að alast upp við þær aðstæður að
eiga móður sem þig, sem var heima-
vinnandi. Alltaf var hægt að ganga
að þér vísri með vandamálin, stór
og smá. Á þessari kveðjustund
sækja að minningar sem ljúft er
að muna og þakka. Alltaf varst þú
boðin og búin að hjálpa öðrum, og
hugsaðir oft meira um velferð ann-
MINNINGAR
arra en sjálfrar þín. Umhyggjan
fyrir öðrum var þér ofarlega í huga
og minnisstætt er mér hvernig þú
skipulagðir heimsóknir til náinna
ættmenna sem sjúk voru og lágu á
spítala, og reyndir að sjá til þess
að þau fengju heimsóknir helst dag-
lega.
Einu sinni sagðir þú mér frá því
að þú hefðir haft áhyggjur af því,
þegar þú varst stelpa, að hann pabbi
þinn væri vonsvikinn yfir því að
hafa ekki eignast dreng, en eftir
erfiða og mikla garðvinnu á Vestur-
brautinni, þar sem þið systurnar
unnuð á fullu við að hreinsa út úr
garðinum grjót og tyrfa, hafði hann
afi haft það á orði að ekki hefði
hann haft meira gagn af ykkur í
þessari erfiðu vinnu þótt þið hefðuð
verið strákar. Þetta þótti þér vænt
um að heyra. Samband ykkar systra
var alveg einstakt, aldrei bar þar
nokkurn skugga á.
Eldamennskan þín var alveg ein-
stök, að öðrum ólöstuðum var
hvergi betri mat að fá en hjá þér.
Alltaf var kappkostað að gera jóla-
hátíðina sem glæsilegasta, og ekk-
ert til sparað í bakstri og öðrum
undirbúningi, og var jóladagurinn
haldinn hátíðlegur hjá ykkur pabba,
og saman kom öll fjölskyldan, börn
og barnabörn.
Það má nú segja það að þú og
Hulda systir þín væruð langt á
undan ykkar samtíð þegar þið fyrir
rúmum 30 árum fóruð í reglulegar
heilsubótargöngur um nágrenni
Hafnarfjarðar. Heilsu ykkar pabba
hrakaði snarlega þarna um árið, en
pabbi náði heilsu og átti góð síð-
ustu árin, en þú sast eftir. Ég vil
færa þakklæti mitt til starfsfólks
Sólvangs á 2. hæð.
Elsku mamma, ég þakka þér all-
ar okkar góðu samverustundir. Guð
geymi þig.
Þinn sonur,
Ágúst Böðvarsson.
Það var að morgni 22. júlí sl.
að síminn hringdi hjá okkur hjón-
um, þar sem við vorum stödd er-
lendis.
Dóttir okkar var með þær fregn-
ir, að þú, mín kæra tengdamóðir,
værir látin. Þessi frétt kom eins og
þruma úr heiðskíru lofti. Ekki datt
okkur í hug þegar við kvöddum
þig, að þetta væri hinsta kveðjan.
Þessi umgangspest, sem þú varst
talin vera með, hefur verið undan-
fari þess sem koma skyldi. Á þess-
ari stundu er erfitt að vera ijarri
heimaslóðum, margar góðar minn-
ingar koma upp í hugann. Minning-
in um það þegar ég eignaðist mitt
fyrsta barn. Þá var það þannig að
eiginmaður minn komst ekki í heim-
sókn eitt kvöldið. Þegar þú hafðir
spurnir af því, komst þú til mín
sunnan úr Hafnarfirði í blindbyl til
að tryggja það að ég fengi nú ör-
ugglega heimsókn.
Já, svona er þér nákvæmlega
rétt lýst. Þú hafðir alltaf aðra í
fyrirrúmi, Día mín, ég veit að þú
hefðir ekki viljað nein lofsyrði, en
svona varst þú. Tilvera þín snerist
um heimili þitt og afkomendur.
Aldrei féll þér verk úr hendi. Heim-
ili þitt bar þess merki, að þar væri
fyrirmyndarhúsmóðir á ferð. Fyrir
u.þ.b. 20 árum, þegar ég og sonur
þinn vorum að byggja húsið okkar,
bjuggum við í kjallaranum hjá þér
í Lindarhvamminum í rúmlega eitt
ár. Þá kynntist ég þér virkilega.
Þær stundir sem við áttum saman
yfir kaffibollanum eru ógleyman-
legar. Við áttum margt sameigin-
legt og vorum oftast sammála um
lífið og tilveruna.
Día mín, það er dýrmætt að hafa
átt tengdamóður eins og þig. Minn-
ingin um góða konu lifir. Hinstu
þakkir fyrir allt.
Þín tengdadóttir,
Sigrún Ogmundsdóttir.
EINAR VALTYR
BALD URSSON
+ Einar Valtýr
Baldursson
fæddist á Selfossi
31. júlí 1963. Hann
lést á Sjúkrahúsi
Reykjavíkur 2. júlí
síðastliðinn og fór
útför hans fram frá
Selfosskirkju 11.
júlí.
Nú þegar elskulegur
sonur er kvaddur
hinstu kveðju er tregt
tungu að hræra. Minn-
ingamar streyma fram
og fylla hugann Ijúf-
sárum myndum. Já, hratt snýst hjól
dagsins, okkur fannst svo stutt síð-
an hann lék lítill drengur, ljúflyndi
og kátína einkenndu hann alla tíð.
Þann eiginleika ásamt mikilli kímni-
gáfu, glettni og græskulausu gamni
munu allir sem kynntust honum
muna. Einar Valtýr hefði orðið 34
ára í dag en hann lést eftir hetju-
lega baráttu við mjög erfiðan sjúk-
dóm sem greindist fyrir tveimur og
hálfu ári. Ailt var gert sem í mann-
legu valdi stóð til að hefta meinið,
en eins og stendur í Njálu það verð-
ur fram að ganga sem ætlað er.
Hinn hrausti og stælti líkami orðinn
svo máttvana og þjáður að dauðinn
kom sem líknandi engill. Endalokin
voru óumflýjanleg en sorgin er söm.
Sorgin er líkt og ástin öflug tilfinn-
ing í hæsta máta persónuleg, brýst
fram þegar síst varir. Enginn getur
reiknað til hvernig hann bregst við.
Við erum aldrei tilbúin að taka við
henni, hún kemur alltaf að óvörum,
gerir okkur gneyp, lamar jafnt
sterka sem veikbyggða. Sagt er að
lífið sé áskorun og margur hefur
ekki það þanþol sem þarf til að
takast á við það sem lífið ber í skauti
sér. En það fannst okkur Einar
Valtýr og hans unga ijölskylda
hafa gert. Þau báru ekki vandamál-
in á torg, tóku hveiju áfallinu af
öðru sem sannar hetjur. Nú viljum
yrxxxii iiii^
H
H
H
H
H
H
H
H
H
H
Erfidrykkjur
Sími S62 0200
III
H
H
H
H
H
H
H
H
H
H
við þakka fyrir að hafa
átt með Einari samleið
þótt sú samleið hefði
átt að vera miklu lengri
að okkar dómi. En það
er aðeins einn sem
ræður og sannarlega
finnst okkur vegir guðs
órannsakanlegir og
fátt um svör. Oft er
höfðað til þess huggun-
arble'ndna orðtaks:
„Þeir sem Guðirnir
elska deyja ungir.“
Lengra getur mannlegt
andóf við hinn æðsta
dóm varla náð. Flest-
um tegundum jarðarbúa er af nátt-
úrunnar hendi skammtað hámarks
langlífi, hingað og ekki lengra. En
fáir einir komast í mark. Frá vöggu
til grafar er okkur hætta búin af
slysum og sjúkdómum og margur
fellur frá áður en hans tími ætti
að vera kominn. Fyrir sumum okk-
ar liggur að ná háum aldri og geta
litið yfir farinn veg. Þau okkar sem
því ná munu lengi muna góðan
dreng sem lagði svo mikla alúð í
öll sín störf og gerðir. Og þótt sorg-
in sé sár og kunni um stund að
sýnast óbærileg þeim sem hann
elskuðu mest, er gott að geta hugg-
að sig við minningu góðs eigin-
manns, föður, sonar, bróður,
frænda og vinar og þakkað líf sem
öllum var til góðs. Eins þá reynum
við að hugsa ekki um að hann sé
farinn, heldur að hann hafi verið
hér og trúa því að hvert lítið sem
stórt atvik í þessu lífi hafi aðra og
meiri merkingu sem okkur er hulin
um stund. í fyllingu tímans munum
við öll hittast á ný.
Elsku Ragnhildur okkar, megi
góður Guð gefa þér og litlu dætrun-
um ykkar styrk til að takast á við
þá miklu erfiðleika sem þið hafið
þurft að axla. Ykkar ungu fjöl-
skyldu var réttur barmafullur bikar
af tregablöndnum drykk og þið
dæmd til að drekka. Fagurt líf er
gjöf Guðs og því lýkur aldrei. Jörð-
in dró hann til sín og felur hann
nú máttþrota og andvana í skauti
sínu. Með kærri þökk fyrir allt.
Hnígur dapr, hallar sól að viði;
hvíl nú þreyttur vært í Drottins friði.
Eftir lífsins unna starfið þitt
inn þig leiði Guð í ríki sitt.
Vertu sæll, þú vinur elskulegi,
verkin lifa, þó holdið deyi.
Farðu vel og hvíl nú höfuð rótt.
Hjartans þakkir, sofðu - góða nótt.
(Á.J.)
Mamma og pabbi.
OLGA
ELÍASDÓTTIR
+ 01ga Elíasdóttir
fæddist í Bol-
ungarvík 13. sept-
ember 1906. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Keflavíkur 17. júlí
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Elías Þórarinn
Magnússon, for-
maður í Bolungar-
vík, f. 5. nóvember
1878, d. 7. nóvem-
ber 1923, og kona
hans Jónína Svein-
björnsdóttir, f. 26.
október 1873, d. 26.
október 1918. Systkini Olgu
voru: Jón Árni, f. 26. júlí 1901,
d. 24. júlí 1925, Olga, f. 13.
október 1902, d. í apríl 1906,
Sveinbjörn, f. 25. apríl 1905,
d. 8. febrúar 1925, Elías, f. 13.
júlí 1909, d. 20. júlí 1909, Ágúst-
ína, f. 1. ágúst 1912, og Jónína,
f. 24. október 1918. Jónína var
áður gift Árna Helga Gunn-
laugssyni, f. 19. júní 1873, d.
28. febrúar 1898. Þeirra börn
voru: Sveinbjörn Ejbæk, f. 1.
nóv. 1895, d. 13. maí 1896,
Sveinsína Guðlaug, f. 2. júlí
1897, d. 6. júlí 1897, og Árný
Jóna, f. 2. júlí 1898, d. 6. maí
1988. Elías kvæntist eftir lát
konu sinnar Sigríði Jensdóttur,
f. 1881, d. 1968. Þau áttu þijár
dætur: Guðmundu, f. 23. janúar
1920, Þorgerði, f. 20. maí 1922,
d. 15. júní 1922, og Þorgerði
Nönnu, f. 23. maí 1923.
Olga giftist Pétri V. Bern-
burg, hljómlistar-
manni árið 1929.
Þau eignuðust þrjú
börn: 1) Elías Svein-
björn Jón, f. 31.
október 1926, d. 27.
febrúar 1991. Hans
kona var Inga Jóns-
dóttir sem er látin.
2) Anna Catrine, f.
27. ágúst 1929, d.
7. apríl 1987. Hún
var gift Andrési
Pálssyni sem lést
1994. Börn Önnu og
Andrésar eru: Jón
Páll, f. 1951, kvænt-
ist Sigrúnu Sigurðardóttur, þau
slitu samvistir. Synir þeirra
eru Sigurður og Andrés. 01-
geir, f. 1956, ókvæntur og
barnlaus. Ágústína, f. 1958,
gift Steinþóri Gunnarssyni.
Þeirra börn eru Þórunn Día,
Inga Dögg og Gunnar. Elías
Birgir, f. 1964, kvæntist Krist-
inu Einarsdóttur. Þau skildu.
Börn þeirra eru Elva Katrín
og Heiðar Logi. Áður eignaðist
Anna Pétur, f. 1946, með Jó-
hanni Jóhannessyni. Hann er
kvæntur Hörpu Hansen og
eiga þau tvö börn, Önnu Katr-
ínu og Andrés. Stjúpbörn Pét-
urs eru Halldóra og Ólafur. 3)
Birgir, f. 23. janúar 1933. Árið
1963 giftist Olga Júlíusi Ingi-
marssyni en hann lést árið
1978.
Útför Olgu fer fram frá Foss-
vogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 15.
í dag verður kvödd hinstu kveðju
Olga Elíasdóttir móðursystir mín.
Hún var fædd í Bolungarvík og
hélt alltaf tryggð við Víkina. Faðir
hennar var sjómaður og formaður
á eigin báti sem hann nefndi Egil.
Hann var mikill dugnaðarforkur og
þótti góður stjórnandi. Olga átti
góða æsku, pabbi hennar var vel
efnaður á þeirra tíma mælikvarða
og hún átti góða móður sem unni
heimili sínu og börnum og lifði fyr-
ir þau. Árið 1910 tók Elías sig upp
ásamt konu og fjórum börnum
þeirra og hélt til Kanada. Fyrst var
siglt til Glasgow þar sem þau þurftu
að bíða í þrjá mánuði áður en þau
fengu far til fyrirheitna landsins.
Þau settust síðan að á vesturströnd
Kanada, fyrst í Vancouver en síðan
í íslendingabænum Baldri. Elías
stundaði sjóinn þar ytra en eitthvað
líkaði honum ekki dvölin svo fjöl-
skyldan kom aftur heim árið 1912.
Sextán ára gömul fór Olga í vist
til Reykjavíkur. Árið 1929 giftist
hún Pétri Bernburg og átti með
honum þijú börn, Elías, Önnu og
Birgi. Þau bjuggu lengst af á
Smiðjustíg 6. Þangað þótti mörgum
gott að koma því þótt stundum
væri þröngt í búi var öllum tekið
vel. Olga var með afbrigðum gest-
risin og skemmtileg og vildi allra
götu greiða. Pétur var mér alltaf
góður en Olga var mér ævinlega
sem besta systir og áttum við marg-
ar góðar stundir saman. Ég minnist
þess þegar ég var krakki heima í
Bolungarvík hvað það var gaman
þegar þær systurnar, Ágústína og
Olga, komu vestur með börnin sín.
Seinna, þegar ég var gift og búin
að stofna mitt eigið heimili, naut
ég þess að fá Olgu frænku í heim-
sókn. Við fundum aldrei fyrir nein-
um aldursmun því hún var þannig
að hún átti samleið með ungum
jafnt sem öldnum.
Olga var mjög fríð kona og glæsi-
leg. Hún var mikil móðir og það
sem Davíð Stefánsson orti um móð-
ur sína átti vel við um hana.
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna.
Þú vildir rækta þeirra ættaijörð.
Frá æsku varstu gædd þeira góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa
og eykur þeirra afl og trú.
En það er eðli mjúkra móðurhanda
að miðla gjöfum - eins og þú.
Lífið fór ekki alltaf mjúkum
höndum um frænku mína en hún
var sterk og bognaði ekki. Ég held
þó að hún hafi verið næst því þegar
hún missti börnin sín, Önnu og El-
ías, með fjögurra ára millibili, þá
orðin öldruð kona. Hún gekk sjald-
an heil til skógar og þurfti oft að
gangast undir erfiðar skurðaðgerð-
ir. Pétur og Olga slitu samvistir en
nokkrum árum síðar giftist hún
Júlíusi Ingimarssyni, indælum
manni, skemmtilegum og fróðum.
Þau bjuggu í Keflavík og bjuggu
sér þar fallegt heimili. Olga hafði
einstakt lag á því að gera notalegt
í kringum sig, enda listræn mjög.
Eftir hana liggja margir fallegir og
listilega gerðir hlutir. Hún var snill-
ingur í allri matargerð enda tók hún
oft að sér að sjá um margs konar
veislur. Eftir að Júlíus lést fluttist
hún í íbúðir aldraðra þar sem hún
kunni vel við sig og tók virkan þátt
í félagslífinu, þó aðallega föndrinu.
Síðustu árin hefur hún dvalið á vist-
heimilinu Hlévangi.
Barnabörnin hennar reyndust
henni vel og augasteinninn hennar,
hún Anna Pétursdóttir, var henni
Ijúf og góð, hún var mikið hjá ömmu
sinni þegar hún var lítil. Anna hef-
ur kunnað að meta það og reynst
henni vel. Birgir, sonur hennar, var
einstaklega góður og hugsunarsam-
ur um móður sína. Hún var honum
allt. Hann hringdi þrisvar á dag til
hennar og kom frá Reykjavík einu
sinni til tvisvar í viku til að heim-
sækja hana. Hún gat ekki sofnað
á kvöldin fyrr en hann var búinn
að hringja og bjóða henni góða nótt.
Ég er ekki búin að átta mig alveg
á því að ég sjái Olgu frænku ekki
oftar en ég samgleðst henni að vera
komin heim til barnanna sinna og
annarra ástvina. Hún var búin að
þrá lausnina og ég efa ekki að Jesús
hefur tekið á móti henni og leitt
hana í sitt dýrðarríki. Ég votta öllum
hennar ástvinum samúð og bið Guð
að blessa þá. Að leiðarlokum kveð
ég mína elskulegu frænku og vin-
konu með söknuði en þökk í hjarta
fyrir allt sem hún var mér og mín-
um. Blessuð sé minning hennar.
Eg sé þig lifa sæla englum hjá
og sigurbrosið Ijóma um þína brá.
(Jón Ól.)
Hólmfríður Hafliðadóttir.