Morgunblaðið - 31.07.1997, Qupperneq 36

36 FIMMTUDAGUR 31. JÚLÍ 1997
MINNING
MORGUNBLAÐIÐ
+
Útför
KRISTÓFERS JÓNSSONAR
vélstjóra,
sem lést miðvikudaginn 23. júlí sl., fer fram
frá Keflavíkurkirkju föstudaginn 1. ágúst
næstkomandi kl. 14.00.
Fyrir hönd systkina hins látna og annarra
vandamanna,
Jakob Jónsson.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
OTTÓ GUÐMUNDSSON
frá Skálholti,
Fáskrúðsfirði,
sem lést á hjúkrunarheimilinu Skjóli laugar-
daginn 26. júlí, verður jarðsunginn frá Aðvent-
kirkjunni föstudaginn 1. ágúst kl. 13.30.
Sveinbjörg Jóhannsdóttir,
Guðni Ottósson, Jóhanna Ólafsdóttir,
Björgvin Ottósson,
Pétur Ottósson, Ólöf Haraldsdóttir,
Sigurlaug Ottósdóttir, Einar Sigurðsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Við þökkum innilega öllum þeim, sem sýndu okkur ómetanlega
hjálpsemi, hlýhug og samúð vegna veikinda, andláts og útfarar okkar
ástkæru
KRISTÍNAR JÓHANNESDÓTTUR,
Furulundi 15 F,
Akureyri.
Sérstakar þakkir til heimahlynningar á Akureyri fyrir einstaklega góða
umönnun og hlýhug í hennar og okkar garð. Einnig þökkum við
starfsfólki á handlækningadeild F.S.A. og deildar 11E á Landspítalanum
í Reykjavfk, ættingjum, vinum og þeim fjölmörgu, sem stutt hafa okkur.
Þorkell Rögnvaldsson, Kristbjörg Marteinsdóttir,
Gfsli Aðalsteinsson, Anna Guðný Júlíusdóttir,
Lfna Hrönn Þorkelsdóttir, Viðar Einarsson.
Rögnvaldur Árnason, Lína Þorkelsdóttir,
systkini og aðrir aðstandendur.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför ástkærrar móður
okkar, tengdamóður, ömmu, langömmu og
langalangömmu,
GUÐRÚNAR DAGBJARTAR
SIGVALDADÓTTUR,
áðurtil heimilis
á Strandgötu 13,
Ólafsfirði.
Sérstakar þakkir til starfsfólks og lækna á dvalarheimilinu Hornbrekku
fyrir góða umönnun.
Einnig innilegar þakkir til Hannesar Kristmundssonar.
Guð blessi ykkur öll.
Brynhildur Einarsdóttir,
Sigvaldi Einarsson,
Elsa Einarsdóttir,
Jóna Kristlaug Einarsdóttir,
Bjarnheiður Einarsdóttir,
Konráð Antonson,
Helga Sigurðardóttir,
Friðrik Ben Þorbjörnsson,
Gísli Hvanndal Jónsson,
Guðmundur Sigursteinsson,
Guðrún Bæringsdóttir,
barnabörn, barnabarnabörn
og barnabarnabarnabörn.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og hlý-
hug við andlát og útför
INGIBJARGAR BJÖRNSDÓTTUR,
Sólvallagötu 45.
Björn R. Lárusson, Edda Ársælsdóttir,
Hrafnhildur Lárusdóttir, Torbjörn Gustafsson,
Heimir Lárusson Fjeldsted, Guðrún Guðmundsdóttir,
Eggert Lárusson,
Birgir Lárusson,
Sigurbjörn Lárusson,
barnabörn og barnabarnabarn.
OLIKRISTINSSON
+ Óli Kristinsson
fæddist í
Reykjavík 1. októ-
ber 1941. Hann lést
á Sjúkrahúsi
Suðurlands 20. júlí
sl. Útför hans fór
fram frá Hall-
grímskirkju 30.
júlí.
Á haustnóttum
komu saman til
myndatöku þeir sem
gegnt hafa starfi fé-
lagsforingja í skátafé-
laginu Skjöldungum í
Reykjavík. Til þess að fullkomna
ætlunarverk í tilefni 25 ára afmæl-
is félagsins. Á tíu mánuðum eru
tveir úr þessum litla hópi famir
heim, fyrst Helgi Eiríksson og nú
Óli Kristinsson, ungir menn á
besta aldri. Óli var elstur okkar
félaga og fyrsti leiðtogi hópsins
sem taldist til Skjöldungadeildar í
Skátafélagi Reykjavíkur. Hann
var einn stofnenda hennar árið
1955 og þá nýgenginn formlega í
raðir skáta í Skátafélagi Reykja-
víkur rétt á sextánda ári. Þetta
var samt ekki raunverulegt upphaf
að skátaferli hans sem hófst á
skátaskólanum að Úlfljótsvatni
undir verndarhendi Margrétar
systur hans og Björgvins Magnús-
sonar mágs hans. Frú Ágústa á
Staðarhóli átti sjálf langan feril í
skátastarfi og flest barnanna
koma þar við en yngstu synimir
þrír, Óli, Kristinn og Kristófer,
urðu félagar okkar í Skjöldungum
og nánir vinir með tímanum. Óli
missti ungur föður sinn og var því
heimili Margrétar og Björgvins
annað heimili þeirra bræðra og
dvöldu þeir jafnan að Úlfljótsvatni
á sumrin. Þaðan streymdi inn í
skátahópinn okkar sannur skáta-
andi. Óli Kristinsson var gæddur
einstökum hæfileikum til að hafa
mannaforráð, honum var eðlislægt
að fara fyrir flokki. Gott skap,
leiftrandi kímnigáfa og skarpar
gáfur og heilbrigð dómgreind
gerðu hann að traustum leiðtoga.
Eins og jafnan hafði slíkur maður
miklu meiri áhrif á samferðafólk
sitt en hann sjálfan óraði fyrir.
Þeir vora kröfuharðir og einbeitt-
ir, fullir sjálfstrausts og skapandi
í hugsun, þeir Óli og Hákon Jarl
Hafliðason, er þeir vinimir vora í
fararbroddi í skátastarfi okkar.
Nú era þeir báðir farnir heim langt
um aldur fram.
Kröfurnar sem þessir foringjar
okkar gerðu til sjálfs sín vora
langtum meiri en þær kröfur sem
gerðar voru til okkar. Óli Kristins-
son sótti fyrsta alþjóðlega Gilw-
ellnámskeiðið sem haldið var að
Úlfljótsvatni árið 1959 og lauk því
námi með góðum vitnisburði í
fyrsta hópi íslenskra Gilwellskáta,
sem luku námi sínu hérlendis. En
honum þótti síðar sem þroski hans
hefði verið minni en skynsamlegt
væri til að ljúka þessu námi og
sótti hann því Gilwellskólann í
annað sinn þremur árum síðar.
Þriðja Gilwellnámskeið sérstak-
lega ætlað ylfingaforingjum sótti
hann svo tveimur árum seinna.
Þá hafði hann tekið við umsjón
með ylfingastarfi í Skjöldungum
og vildi fræðast sem best um
skátastörf yngstu skátanna. Þetta
var fordæmi foringjans, hann lét
verkin tala. Ekki svo að skilja að
honum hafi ekki látið að segja hug
sinn, frásagnargáfan var eðlislæg,
hann kunni vel að flytja mál sitt
og orðheppinn með afbrigðum.
Margir sögðu að okkur strákunum
hafi hann kennt að brúka munn,
fyrir utan að kenna
okkur að beita þeirri
gerð kímni sem kunn-
ugir kölluðu Staðar-
hólshúmor. Hefur
sumt birst í persónum
þeim sem Edda stór-
leikkona, frænka Óla,
hefur gert ódauðlegar
með þjóðinni. Sögu-
kennarinn í Lang-
holtsskóla: Hvað
gerðist markvert árið
1941? Óli: „Það
sprakk_ út rós hjá
henni Ágústu á Stað-
arhóli - og ég fædd-
ist.“ Leikhæfileikar Óla voru ekki
minni en skotharka hans í hand-
bolta, sem dugði liði Skjöldunga
til sigurs áram saman í deilda-
keppni Skátafélags Reykjavíkur.
Óli lauk námi í vélvirkjun í
Héðni og framhaldsnámi í Vélskó-
lanum þar sem hann lauk vél-
stjórnarnámi og vann með skólan-
um fulla vinnu nema hluta síðasta
námsársins. „Þetta er ekki hægt,“
sagði Gunnar Bjamason skóla-
stjóri, en námsgáfumar vora mikl-
ar og dugurinn óbilandi. Það var
bara eitt sem skyggði á þessi ár
að okkar mati að Oli lagði niður
embætti sín í skátunum og ein-
beitti sér að náminu. Sjálfsagður
hlutur, en snöggtum lakara fyrir
okkur sem eftir stóðum. Lífsstarf-
ið var síðan grundað á þessari
traustu menntun og skörpun skiln-
ingi, en ávallt var skammt í áhug-
ann á félagsstörfum og þeim
mannbætandi viðfangsefnum sem
skátahreyfingin sinnir, vel var
fylgst með öllum viðburðum, en
aðstæður leyfðu honum ekki nema
skamma setu í forsystu skáta-
félagsins Skjöldunga og í Úlfljóts-
vatnsráði, en síðustu 13 ár var
Óli annar endurskoðenda Skáta-
sambands Reykjavíkur og notaði
þau störf til að inna eftir helstu
hræringum skátastarfsins sem
hann mat svo mikils. Hann hlaut
fyrir störf sín heiðursmerki Skáta-
félags Reykjavíkur, skátafélagsins
Skjöldunga og Bandalags ís-
lenskra skáta.
Ávallt var hann viðbúinn væri
til hans leitað og manna greiðvikn-
astur. Honum hefði verið í lófa
lagið að ganga í fararbroddi í fé-
lagsmálum eða stjórnmálum, en
hann kaus sér annan vettvang.
Óli Kristinsson var lánsamur
maður, hann eignaðist góða sam-
henta fjölskyldu, var farsæll í
starfi og vinsæll, en síðustu árin
vann hann í litlu fjölskyldufyrir-
tæki sínu. Þau hjón Óli og Karó-
lína Smith voru afar samrýnd og
er því missir hennar og sonanna
tveggja afar þungbær. En Óli
Kristinsson á góða heimkomu,
sannur maður og góður. Það var
einhvern veginn Óla Kristinssyni
að þakka eða kenna að ég hélt
tryggð við skátahreyfinguna.
Hann skýrði gagnsemi þess að
uppeldishreyfing þessi kæmi sem
flestum að notum og ræddi oft um
það hvernig sköpunarkrafturinn
leystist úr læðingi í skátaflokknum
og hvernig þessi reynsla væri öll-
um mikilvæg eyðufylling þar sem
skólalærdómur nær ekki til. Hann
var leiðtogi okkar með því að fá
okkur verkefni við hæfi, hvetja og
etja, en síður með þeim hætti að
við öpuðum allt eftir honum. Það
var eitur í hans beinum. Samt var
hann næstum því helgur maður,
einstakur að reglusemi og ræktar-
semi alla tíð. Við fengum greiða
leið með nýjar hugmyndir, en jafn-
an eftir að hafa þurft að beijast
fyrir þeim. En við lærðum líka að
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvu-
sett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust
er móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin
Word og Wordperfect eru einnig auðveld i úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins
i bréfasíma 5691115, eða á netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið
greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi. Nánari uppiýsingar má lesa á heimasíð-
um. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað
við meðallinubil og hæfilega línulengd — eða 2.200 slög. Höfundar eru beðnir að
hafa skirnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
bera virðingu fýrir lífinu, skynja
landið og eignast sanna vini ævi-
langt. Samræðusnilldin og hæfi-
leíkinn til að láta gleðina ríkja og
tugta okkur til þegar við gengum
of langt var einstakur. „Það á að
spila vínarvalsa í jarðarförum,“
sagði Óli.
Skátahreyfingin á íslandi stend-
ur í ævarandi þakkarskuld við Óla
Kristinsson og flytur ástvinum
hans öllum einlægar samúðar-
kveðjur.
Gráti því hér enginn
göfugan föður,
harmi því hér enginn
höfðingja liðinn.
fapr var hans lífsdagur
en fegri er upp runninn
dýrðardagur hans
hjá drottni lifanda.
Jónas Hallgrimsson.
Við Vilhelmína og okkar fólk
þökkum samfylgdina og góðar
stundir og biðjum ástvinum Óla
Kristinssonar, Ágústu á Staðar-
hóli, systkinum hans, Karolínu,
sonunum Óla Kára og Eggerti
Páli og mági hans Björgvini allrar
guðs blessunar.
Ólafur Ásgeirsson.
Kveðja frá Skátafélaginu
Skjöldungfum
Óli Kristinsson er farinn heim.
Hann var einn brautryðjenda í sögu
skátafélagsins og var sveitarforingi
og síðar deildarforingi í Skjöld-
ungadeild Skátafélags Reykjavík-
ur, sem varð sjálfstætt skátafélag
5. október árið 1969.
Skátafélög telja sér jafnan til
tekna að þau gefi ungu fólki kost
á að þjálfa foringjahæfiieika og
ráða að miklu leyti verkefnum sín-
um. Það skiptir því miklu að til
forystu veljist ungt fólk sem hefur
hæfileika og getu til að sinna fé-
lagsstörfum svo aðrir læri af for-
dæmi þeirra og öðlist þroskahæfni
undir leiðsögn þeirra. Óli Kristins-
son var leitogi af guðs náð, veitti
gott fordæmi, var ósérhlífinn og
um leið skynsamur leiðtogi skát-
anna sinna. Hann hafði með störf-
um sínum sem sveitarforingi og
ylfingaforingi og deildarforingi
mikil og mannbætandi áhrif á alla
sem með honum störfuðu. Ef til
vill hafa fáir farið í fötin hans hvað
snerti djúpan skilning á kjarna
skátastarfsins, starfinu í skáta-
flokkunum og að hvert viðfangs-
efni hafði sitt markmið, svo að víst
var að skátarnir komu úr hverri
ferð og útilegu reynslunni ríkari.
Óbrigðult var að skátafundir undir
hans stjóm vora viðburðaríkir og
sneisafullir af fjöri, sem hann smit-
aði frá sér, enda gamansemi honum
eðlislæg. Þó að nám og störf kæmu
í veg fyrir að Óli Kristinsson sinnti
ábyrgðarstörfum í félaginu okkar
var hugur hans jafnan nálægur.
Hann kom stundum í páskaútileg-
ur, eða annaðist matreiðslu á nám-
skeiðum á vegum félagsins, eða
sinnti kalli án fyrirvara. Ávallt við-
búinn að rétta skátunum sínum
hjálparhönd og þegar hann kom
til starfa sem félagsforingi árið
1983 eftir nærri tveggja áratuga
hlé frá foringjastörfum, komu skát-
arnir hans ekki að tómum kofan-
um, eldmóðurinn og kunnáttan var
söm og jöfn. Síðar var Óli Kristins-
son endurskoðandi Skátasambands
Reykjavíkur um 13 ára skeið. Fyr-
ir störf sín hlaut hann nokkra viður-
kenningu skátahreyfingarinnar,
hann var sæmdur heiðurspeningi
Skátafélags Reykjavíkur úr silfri,
gullmerki Skjöldunga og Þórs-
hamrinum, heiðursmerki Banda-
lags íslenskra skáta.
Óli Kristinsson var ekki einungis
góður foringi og félagi, hann var
einnig góður skáti í verki, hjálp-
samur, orðheldinn, vinafastur og
hlýr. Minningin um sæmdarmann
lifir.
Skjöldungar votta ástvinum
hans dýpstu samúð.
Matthías G. Pétursson,
félagsforingi.