Morgunblaðið - 15.03.1998, Side 11

h
MORGUNBLAÐIÐ
„HITI drepuri" Slagorð Miklagljúfurs á skilti
við áningarstað. Fólk er hvatt til að tylla sér þar
í skuggann og drekka nóg vatn á göngunni.
SUNNUDAGUR 15. MARZ 1998 B 11*
IKORNI sníkir mat af ferðalöngum. Á bak við hann sést niður í Indíánagarða
og fram á Plateau Point. Ferðamenn eru beðnir um að gefa villtum dýrum
þjóðgarðsins ekki að éta, en því miður hunsa margir þau tilmæli.
Morgunblaðið/Ragnhildur Sverrisdóttir
r frá suðurbrún Miklagljúfurs niður að Indíánagörðum, trjáþyrpingunni sem sést fyrir miðri mynd. Stígurinn liggur áfram fram á Plateau Point, en ganga í
3a og til baka er góð dagleið, samtals tæpir 15 kflómetrar og hæðarmunur frá brún og niður um 930 metrar. Til hægri sést neðri áningarstaðurinn á stígnum.
ILLISAUÐURINN virtist hafa
klifið þverhníptan hamarinn.
SUMIR kjósa auðveldu leiðina og leigja múlasna til að bera
sig niður í gljúfur og upp aftur.
• HÓTELIN í Miklagijúf-
úrsþorpi eru opin allan
ársins hring. Næsta stór-
borg er Phoenix f Arizona,
en þaðan eru um 360 kni
norður að gljúfrinu. Þjóð-
vegur 17 liggur beint í
norður frá Phoenix, til
borgarinnar Flagstaff, en
þaðan er hægt að fara þjóð-
veg 180 eða 64 að þjóðgarð-
inum.
Aðgangseyrir fyrir allt að
sjö daga samfellda dvöl í
þjóðgarðinum er borgaður
við hliðið, 10 dalir á bfl, eða
nírnar 700 krónur. Gang-
andi eða hjólandi ferðalang-
ar greiða 4 dali á mann, um
280 krónur.Daglegt flug er
í boði frá Phoenix, Los Ang-
eles og Las Vegas til flug-
vallarins í þjóðgarðinum.
öllum sem um hann fóru. Með góð-
um vilja má líklega kalla slíka hegð-
an viðskiptavit.
Þunnt loft
og orkubitar
A hótelinu var okkur sagt að
undirbúa okkur vel fyrir gönguna
löngu. „Það er nú æskilegast ef
fólk gefur sér tíma til að venjast
þunna loftinu hér áður en það fer
að reyna svona mikið á sig,“ sagði
vingjarnleg kona í móttökunni og
horfði rannsakandi á ferðalanga
frá íslandi. Við vorum í 2.100
metra hæð yfir sjávarmáli og ætl-
uðum að ganga 7,4 kílómetra stíg. -
Hæðarmunur frá brún og niður í
áningarstaðinn Indian Gardens um
930 metrar. Fólki er ekki ráðlagt
að fara alla leið niður á gljúfurbotn
og til baka á einum degi.
Tilmæli konunnar um aðlögunar-
tíma voru ekki virt, en við töldum
ráðlegast að hlusta á heimamenn
og taka nokkrar flöskur af vatni
með í gönguna, ásamt einhverjum
ókennilegum orkubitum, sem seld-
ir voru á staðnum. Á fallegum um-
búðunum var okkur lofað að einn
bitinn væri með unaðslegu
súkkulaðibragði, annar með keim
af nýjum bláberjum og þriðji eins
og ferskasti banani. Við keyptum
ansi marga, enda engar veitingar ■
að fá í gljúfrinu.
Klukkan 7 á fimmtudagsmorgni
hófum við gönguna, með nokkra
lítra af vatni í ólum um mittið og
orkubitana í vösum. Það var frem-
ur svalt í veðri svo snemma dags
og enn svalara þegar við gengum
inn í skugga klettaveggjanna. Við
þurftum þó ekki að kvarta undan
kulda síðar um daginn, þegar
brennheit sólin skein beint ofan á
okkur og hvergi var skugga að
finna. Gott að vera með derhúfu.
Skriðið í skjól
Mannvirki eru fá á Stíg hins
skínandi engils. Tveimur áningar-
stöðum hefur verið komið upp, eft-’
ir um 2,5 og 5 km göngu, 350 og
600 metrum fyrir neðan brún.
Margir ferðamenn ganga aðeins að
þeim fyn-i eða síðari og snúa svo
við. Flestum er ráðlagt að fara ekki
lengi-a en að neðra húsinu og til
baka á einum degi á heitasta tím-
anum.
Áningarstaðir þessir eru í raun
bara þök á súlum, svo fólk geti
skriðið í skjól þegar sólin verður ■
óbærilega heit. Þar er salerni,
neyðarsími og líka hægt að bæta á
vatnsflöskur, en vatnið er heldur'
fúlt á bragðið og því betra að vera
með eigin vatn á flöskum. Það var
hins vegar ágætt að setjast aðeins
niður í skjóii og rabba við aðra
göngumenn, feðgin frá Japan, jarð-
fræðinga frá Þýskaíandi, kennara
frá Frakklandi, Bándaríkjamenn
sem ætluðu í tveggja daga útilegu
niður á gljúfurbotni, Dani í stuttrr