Morgunblaðið - 25.10.1998, Page 8

8 B SUNNUDAGUR 25. OKTÓBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
*
Morgunblaðið/Kristinn
llpp og niður
tónstigann
Gunnar Þórðarson er löngu þjóðkunnur
tónlistarmaður og lagahöfundur og hefur
samið fjölda laga sem náð hafa miklum
vinsældum og eru sígildar perlur í heimi
dægurlagatónlistar á íslandi. Gunnar
hefur á síðari árum samið tónlist fyrir
kvikmyndir og sjónvarps|jætti og Sinfóníu-
hljómsveit íslands hefur flutt eftir hann
frumsamið verk á tónleikum sínum. Ólafur
Ormsson ræddi við Gunnar um feril hans
og það helsta sem hann er að fást við í
dag og næstu verkefni.
GUNNAR Þórðarson hóf
feril sinn sem tónlistar-
maður fyrir um það bil
þrjátíu og fimm árum. Á
sjöunda og áttunda ára-
tug aldarinnar var hann í helstu
hjómsveitum þeirra ára, Hljómum,
Trúbroti og Lónlí Blú Bojs og var
'þá aðallagahöfundur hljómsveit-
anna og samdi fjölmörg lög sem eru
sígildar perlur í heimi dægur-
lagatónlistar. Hann sendi einnig frá
sér sólóplötur og stjómaði upptök-
um á hljómplötum og diskum í
hljóðveri hjá fjölmörgum íslenskum
tónlistarmönnum. Hin síðari ár hef-
ur Gunnar Þórðarson samið tónlist
* fyrir íslenskar kvikmyndir og sjón-
varpsþætti og Sinfóníuhljómsveit
Islands hefur flutt eftir hann frum-
samið verk á tónleikum.
Gunnar Þórðarson hefur undan-
farin ár búið í glæsilegri íbúð á
þriðju og fjórðu hæð við Ægisgöt-
una í Reykjavík ásamt konu sinni
Toby Herman, námsráðgjafa við
/0 Menntaskólann í Reykjavík, og
tveim sonum þeirra hjóna, Karli,
sautján ára, nemanda í MR, og Zak-
aríasi, átta ára nemanda í Landa-
kotsskóla. Gunnar er rétt rúmlega
fimmtugur og er að öllum líkindum
einmitt núna á hátindi ferils síns
sem tónlistarmaður.
Úr glugga í stofu í íbúð fjölskyld-
unnar er einstakt útsýni yflr á höfn-
ina og Esjuna. Það var snjófól á
efstu tindum Esjunnar og þegar ég
leit inn hjá Gunnari um miðjan
októbermánuð hafði verið nætur-
frost fyrr um nóttina og það var
hrím á gluggum bifreiða sem stóðu
á horni Nýlendugötu og Ægisgötu.
Gunnar var í ljósbláum gallaföt-
um, í andliti með ljósan skegghýj-
ung sem er svolítið farinn að grána.
Hann er meðalmaður á hæð með
nokkuð há kollvik og fremur þétt-
vaxinn. Við sátum í stofu á heimili
Gunnars á meðan hann rifjaði upp
liðin ár. Þar eru málverk og teikn-
ingar áberandi á veggjum eftir
ýmsa kunna myndlistarmenn t.d.
stórt málverk eftir Gunnar Örn frá
árinu 1979. Á efri hæðinni er Gunn-
ar með stúdíó þar sem hann vinnur
að tónlist. Gunnar keypti íbúðina á
sínum tíma af nafna sínum, mynd-
listarmanninum Gunnari Emi
Gunnarssyni.
Keflavík æskuáranna
Gunnar Þórðarson er fæddur á
Hólmavík árið 1945. Átta ára flutti
hann til Keflavíkur með foreldrum
sínum og systkinum. I Keflavík hóf
Gunnar feril sinn sem tónlistarmað-
ur þegar hann spilaði í hljómsveit
Guðmundar Ingólfssonar í Krossin-
um í Njarðvík árið 1963. í septem-
ber það sama ár fóru nokkrir ungir
menn að hittast með það í huga að
stofna hljómsveit. Það voru þeir
Gunnar Þórðarson, Erlingur
Björnsson, Einar Júlíusson, Eggert
Kristinsson og skömmu síðar komu
svo söngvarinn Karl Hermannsson
og bassaleikarinn Rúnar Júlíusson
tii liðs við fjórmenninganna. Hljóm-
ar byrjuðu að spila í forföllum
hljómsveitar Guðmundar Ingólfs-
sonar í Krossinum. Hljómsveitin
The Beatles var einmitt á þessum
árum að sigra heiminn og þá sögu
þekkja flestir. Hljómar voru á sama
tíma að sigra í samkeppninni um
hylli unga fólksins á íslandi og gáfu
út tveggja laga hljómplötu árið
1964. Bæði lögin slógu í gegn, og
bæði eftir Gunnar Þórðarson, -
Fyrsti kossinn og hinn hugljúfí ást-
aróður við texta Ólafs Gauks, Bláu
augun þín. Síðan kom frá Gunnari
Þórðarsyni hvert lagið af öðru sem
fór í efstu sæti á vinsældalistum í
tónlistarþáttum Ríkisútvarpsins og
nýrra útvarpsstöðva.
Þegar æskuárin í Keflavík eru
rifjuð upp færist bros yflr andlit
Gunnars Þórðarsonar.
„Það er auðvitað margs að minn-
ast frá þeim árum þegar ég var að
alast upp j Keflavík á sjötta ára-
tugnum. I barnaskólanum voru
ýmsir góðir kennarar eins og t.d.
þær Framnessystur Guðlaug og
Jóna og Ingvar Guðmundsson. I
gagnfræðaskóla man ég sérstak-
lega eftir þeim Bjarna Halldórssyni
og Ingólfí bróður hans, Óskari
Jónssyni og Óskari Ólafssyni. Þá
var Erlingur Jónsson handavinnu-
kennari góður kennari og spilaði á
ýmis hljóðfæri t.d. í Lúðrasveit
Keflavíkur og í danshljómsveitum.
Séra Björn Jónsson var líka áber-
andi maður í Keflavík á þessum ár-
um. Eg er kannski ekki mikill trú-
maður, en ég varð fyrir áhrifum af
kristinfræðikennslu séra Björns
Jónssonar og í Keflavík kom barna-
trúin sem ég bý að enn.
Þá gleymi ég seint jafn skraut-
legum karater og Guðmundi
Snæland, „Gvendi þrybba," eins og
hann var kallaður. Ég man vel eftir
Guðmundi Snæland á laugardals-
kvöldum þar sem hann stóð á götu-
hornum með kaskeiti á höfði, gler-
fínn, oft undir áhrifum áfengis og
spilaði á munnhörpu."
Þegar þú horfír til baka til æsku-
áranna í Keflavík. Er eitthvað öðru
fremur sem er þér minnisstætt?
„Já. Ég man að í Keflavík var
mikil útgerð og það var mikið að
gerast í kringum höfnina. Höfnin
var daglega full af bátum og skip-
um. Það var mikil uppbygging á
þessum árum og nóg atvinna bæði í
Kefiavík og á Keflavíkurflugvelli.
Frá Keflavíkurflugvelli og t.d.
Kanaútvarpinu komu heilmikil
áhrif og ég hlustaði t.d. mikið á
Keflavíkurútvarpið. í Keflavíkurút-
varpinu heyrði ég fyrst mikið af
glænýrri tónlist. Þá man ég að ég
heyrði í Ríkisútvarpinu lagið
„Vertu ekki að horfa svona alltaf á
mig“ nánast daglega."
I viðtali sem ég átti við Einar
Júlíusson og birtist í Morgunblað-
inu í maímánuði á liðnu ári kom
fram að þú hefðir komið inn í
hljómsveit Guðmundar Ingólfsson-
ar sem spilaði í samkomuhúsi
Njarðvíkur, Krossinum, árið 1963.
Má þá rekja upphafið til gamla
Krossins í Njarðvíkum?
„Jú, það er líklega rétt hjá Einari
og ég þræti ekki við hann Einar,
hann er glöggur á ártöl. Guðmund-
ur Ingólfsson kenndi mér margt og
ég lærði heilmikið hjá honum á sín-
um tíma.“
Fórstu ekki í tónlistarnám?
„Nei, en ég hafði stór eyru og
lagði við hlustir og hlustaði daglega
á margs konar tónlist."
Hvaða tónlist heyrðir þú fyrst í
útvarpi?
„Það hefur líklega verið rokktón-
list, en sú tónlist ærði okkur öll á
sínum tíma.“
Hvenær byrjaðir þú að fást við
lagasmíðar?
„Það var um það leyti sem