Heimskringla - 22.12.1925, Blaðsíða 4

Heimskringla - 22.12.1925, Blaðsíða 4
12. BLAÐSÍDA. HEIMSKRINGLA WINNIPEG, 22. DBS. 1925. % (StofniiS 1886) Kemnr út É kvrrjim mlltvlkudFKl. EJGBNDtlK: VIKING PRESS, LTD. 853 OK 855 SARGEXT \VK„ WINMPEG. Talalmll Jf-6537 VerS btaUsins er $3.00 arganRurinn borgr- lst fyrlrfram. Allar borganir sendist THE VIKING P.RJ3SS LTD. 6IGFÚS HALLDÓRS frá Höfnum Ritstjóri. JAKOB F. KRISTJÁNSSON, Ráðsmaður. rtnnnxkrlff 411 hlnSalnat THE VIKl.VG PRBSS, L,tdH Box 3105 l tuunxkrlft «11 rltxtjornnut EDITOB lll'-.l 1I<>I\I1I\GI, \, Box 3105 WINMPEG, MAN. "Heimskringla is publisheð by The Vlklnie Prtu l.til. and printed by CITV PHIXTING A l'l IH.ISII IVG CO. 853-855 Sarftent 4 ve., Wlnnlpeg, Man. Telephone: M 8X17 WINNIPEG, MAN., 22. DES., 1925. Þakklæti ásamt beztu jóláóskum yill Heimskringla færa öllum þeim, er svo drengilega og á- gætlega hafa lagt skerf til jólablaðsins. Einnig þeim, sem voru af þeirri góðfýsi gerðir, að þeir vildu hjálpa þótt <jjjpir sök- um anna, og ónógs fyrirv*ara gætu ekki snúist svo í vorn garð, sem þeir vildu. Um leið vill þá Heimskringla nota tækifærið til þess að þakka öllum þeim, sem hlýhug til hennar bera, jafnvel þeim, sem ekki hefir heyrst frá, eins og hinum mörgu góðvinum, sem velvild spna og ánægju yfir ferli blaðsins hafa Játið í ljós, oft með svo miklu innilegri og sterkari orðum en verðskuldað hefir ver- ið. En slíkt þel er beztur spori til þess að gera sitt til að verðskuldá dáh'tið meíra af vinsemdinni og velvildarorðun- um, með hverju árinu sem h'ður. öll- um lesendum sínum óskar Heimskringla af alhug gleðilegra jóla, og að nýja árið verði um alt sem farsælast. Einar Jónsson. Þess var stuttlega getið hér í blaðinu um daginn, að vestur væri komið hefti með skrautmyndum eftir listamanninn Einar Jónsson frá Galtafelli. Heftið hefir inni að halda myndir frá þrítugri snildarbraut, frá æskuárunum, á lækjarbakkanum við fjallaræturnar, upp á hátinda bláfjallanna, sem gnæía langt að baki kolsvartra hamrabelta er þvergirða brautina; handan við einstigið eggmjóa, sem fjöldinn aldrei reynir að feta; "langt ofar dalsins ópum"; 1 tár- hreinu svalalofti, ofar en svo, að minsta reykslæða frá' vélheimum nái þangað tungu sinni. Einar yrkir bæði í Ijóðlínum hta og í stuðlaföllum íslenzkra bergtegunda. Yfir list hans hvílir óbifanleg tign og ró víð- marka íslenzks hálendis, um leið og hann greypir stuðlahreim íslenzkrar frásagn- 'arsnildar í steininn. Gáfa hans er kom- in handan yfir landamærin, úr því ríki sem æðra er öllum skilningi. Langmestur hluti bókarinnar sýnir höggmyndir hans frá "Drengur á bæn," sem gerður er 1894 á vinnustofu Sind- ings, ef rétt er munað, að voldugum snildarverkum, eins og "Konungur At- lantis," "Úr álögum" og "í tröllahönd- um" (1922—1923), Þá eru næst uppdrættir og mótmyndir af húsalagi ýmiskonar. Alveg sérstak- lega unaðslegt er húsið nr. 73 á 45 blað- síðu. Það] hús væri tilvalið að íslenzk- ur miljón-dalamaður bygði sér hér á fljótshæðunum. Þá koma nokkrar ljómandi litmyndir af táknmálverkum Einars . Mun tæplega rangt farið með, að þau málverk beri með sér að hann hallist að einhverju leyti að kenningum guðspekinga. Síðast af myndunum eru uppdrættir, myndir frá listasafninu og vinnustofunni í Reykjavík og frammynd af safnhúsinu. En síðast í heftinu er greinargerð um myndaskáldskap Einars, eitir dr. Guðmund Finnbogason, á Js- lenzku og dönsku, og ensk þýðing eftir dr Jón Stefánsson. Framan yið högg- myndirnar, er mynd af skornu askloki, og "Einar Jónsson Galtafells" rist með höfðaletri í hring um lokið. Myndirnar munu ekki vera komnar hingað vestur til sölu. En sennilega verður eitthvað sent. Vér eigum því miður ekki völ á að sjá þessi listaverk Einars; gleðjast daglega yfir þeim; getum ekki komið fagnandi, og farið auðugri, eins og Reykvíkingar. Enn þá hafa Islendingar mist illa þá gáfu, að géta vakandi skygnst inn í draumheima, ef fjársjóðir þessarar bókar ekki megna að vekja meira en hversdagshugsanir í hjörtum þeirra. Þegar margir íslendingar hér telja fé sitt í miljónum; hinir bjargast allir, og menning þeirra á slíkan minnisvarða skilinn, þá láta þeir höggva "Lampann" í alabastur eða marmara, og gefa hann sem Ijósvita á fegursta torg Winnipeg- borgar. Einar Jónsson er fyrsti íslenzki mynd- höggvarinn. Hann á, í margra augum. engan yfirmann sinna samtíðarmanna. Er það goðgá, eða draumórar einir fyrir hönd Islands, að list hans, sem fyrir vor- um skilningarvitum er guðdómleg, sé að eins vísir þess sem koma eigi? Að hann sé aðeins, eins og Jónas, Matthías og Stephán, einn af spámönnum full- komnunarinnar á jarðríki? Ein mynd jólaboðskaparins. Skáldið mikla, Goethe, lýsir í leikn- um "Faust" skoðun sinni á einu af al- varlegustu málefnum mannanna, eftir að hafa hugsað um það í sextíu ár. Þetta umsvifamikla viðfangsefni var það, hvað í raun og sannleika gæti heitið það mik- ilsverðasta við líf mannsins og þess vert að lifa fyrir það. í leiknum skýrir hann frá því á þá leið, að hann læ,tur Faust bera að' vörum sér og bergja á hverjum bikar unaðs- og lystisemda, sem lífið á völ á. Hann leitar svolunar við brunn þekkingarinnar, auðsins, valds- ins, fegurðarinnar og all's þess sem'fá- séðast og mest er talið. En ekkert af því færir honum varanlega sælu, ekkert af því friðar sál hans. Fánýti lífsins verður honum jafnvel enn þá ljósara eft- ir en áður. I ellinni tekur hann sér svo fyrir hendur, að grafa skurði um landið til þess að draga það úr greipum sjávar- ins. Hann hugsar með sér, að ekkert geti fremur borið vott um vald hans en það, að sigrast á sjálfum höfuðskepnun- um. En á sama tíma og hann er að framkvæma þetta, vaknar sú hugsun hjá honum, að hann sé með þessu, að gera miljónum manna á komandi tímum auðveldara fyrir að afla sér brauðs síns á heiðarlegan hátt. Þessi hugleiðing hans um að hann sé að þjóna öðrum með þessu, færir honum loks hið lang- þreyða augnablik fullkominnar sælu: Then dared I hail thee, moments fleeing, Ah, still delay — thou art so fair! (Þá þorði eg að heilsa ykkur, flughröðu augnablik. Ó, dveljið — sem eruð nú svo björt!) Er þetta ekki ein mynd jólaboðskap- arins? S. E. Bækur. SAGA: Missirisrit iil fróðlciks og skcmtun- ar. I. ár; I.—II. hefti. Ritstj. og útgefandi Þorstcinn Þ. Þorsteinsson. City Printing & Publishing Co., Wpg. I sumar hóf þetta nýja íslenzka tímarit göngu sína hér vestan hafs. Ritstjórinn er Þorsteinn Þ. Þorsteinsson skáld. Argangurinn er tvö hefti og er hiíS síSara alveg nýkomiS á markaS- inn. Fyrra heftið kom í sumar. Hefir Heimskringla að vísu ekki opinberlega minst 'i þaS áSur, en tveir mætir rithöfundar íslenzkir gerSu því hefti þau skil hér í blaðinu, arj það er þvínaer að bera í bakkafulla.nn lækinn, aS~ fara fleiri orðum um þaS. Þó skal nokkuS drepið á (innihald þess. Ritið er fjölbreytt að efni. Þar eru sög- ur, kvæði, spakmæli, skrítlur, gamansögur, rit- dómar, ritgerðir, fyrirlestur um Tagore, og ís- lenzkar þjóðsagnir. Langmest er þetta eftir ritstjórann sjálfan. Frumsamdar sögur eftir hann eru "Kverína- gull", "LamíbiS hún litla Móra," "Lilja Skál- holt", "Vitrun HaJlgríms Péturssonar", og "SkáldsauSurinn." "Lilja Skálholt" hefir náð mestum vinsældum af þessum sögum. Hún á líka vinsældir skil- ið; efnið er frumlegt og meðferSin góS; frá- sögnin, skemtileg og liSug. En mest lieta- verk af sögunum er "Vitrun Hallgríms Péturs- sonar". Um frágang þeirrar sögu er óhætt að nota hástig lýsingarorSa. "Kvennagull" er a.nsi smellin saga, prýðilega gerð; gómsætur munnbiti. tslenzku þjóðsagnirnar eru misjafnar að gæðum, en læsilegar og vel frá þeim sagt. "Rímuðu sögurnar" eru vel ortar, sérstaklega er "Kapparíma" afbragSsvel kveðin. ÞaS Ieynir sér ekki að Þorsteinn myndi vera fyr- irtaks rímnaskáld. Því, ekki að taka einhverja fornaldarsögu ti! slíkrar meðferSar? Og þá1 ekki að ráðast á garðinn þar sem hann er lægstur, Þorsteinn. Annars er mér ekki sér- lega skemt með þessum rímum, en þar . veldur ókunnugleiki á efninu. Af ritgerðunum þykja mér beztar "Austrænn andi," fyrirlesturinn um Tagore; "Hugrún- ir"; (spakmælin) og "Oviti". — Fyrirlestur- i inn er skipulega og gáfulega skrifaður; gefur ágætt yfirlit yfir skáldskaparstefnu og lífspeki Tagores. Væri góð þjóðrækni að' halda slíka fyrirlestra nokkru oftar en gert er meðal Is- lendinga hér í Winnipeg, ef menn mættu missa Goodtemplarhúsið til þess ffá öðrum þörfum, eina kvöldstund í mánuði eða svo. Þeir sem á þaS hlj'ddu, myndu naumast bíða varaniegt tjón á sálum sínum þessvegna. * * * ¦ Sama fjölbreytnin er í síðara heftinu. Og eg held að mér þyki það jafnbetra. Fyrst í heftinu er all-löng smásaga "Hjálp í .yiðlögum", eftir ritstjó'rann. Það er gaman- samur kafli úr lífi Winnipeg íslendinga. Um hana Jónínu, sem þykir svo dæmalaust gaman að dansa, og er gift horium Kela, sem vel hefSi má heita "Pétur" því hann er traustur sem "hellubjarg" og djákni þar að auk, aS maður ekki tali um að hann er björgunarhringur, ból og akkeri Jóns Pú á stórsjóum hrostatjarnarinn- ar i Winnipeg. — Frásögnin er góð; víða ágæt, þegar sjónarmið Jóninu kemur í Ijós. Per- íónurnar glögt og vel dregnar, sérstaklega Jón- ina og Jórí' Pú. En því er ekki hægt að neita, að Jónína sleppur vel frá æfintýrinu í Eden sinni. Og sýnu dýrara verði varð for- móðir okkar Eva a.ð kaupa augnabliksnautnina í sínum Argarði. En, eins og viSkvæðið seg- ] ir : "Þaí er nú annaS þá og nú." "Jólakertin" er ágætlega fallegt kvæði, ein- falt, en næmt á hug manns. "Hugrúnirnar" ! eru margar fyrirtak. Og væntanlega hafa I þær einhver áhrif. Hvað segja játendur I Jesú (sem guðs, eða guð-manns) t. d. tim þessa hugrún: "Sá, sem berst á móti jafnaðarstefn- unni, berst á móti kenningu Jesú Krists." Þrátt fyrir hin augljósu sannindi þessarar hugrúnar, er eg ekki algerlega sannfærður um að allir "kristnir" lesendur "Sögu" séu höf- undýiúm samdóma. "Jólakötturinn," er vafaiaust bezta safan i enn hefir komið í Sögu, og er töluvert mikiS sagt meS því. Eg vil ekki segja að ' sagan sé a.S öllu lýtalaus. ÞaS er svoddan ; ógnar munnbiti. En hún er smíðadjásn, og ekki mjög langt frá því að vera lýtum sneidd. Þorsteini getur skotist með ádeilur, í gamni ! sem alvöru, og með fyndni, en honum skýst I sjaldan meS það er til samúðar nær. Svo sönn er tilfinning Þorsteins alstaðar í þessari sögu að hann hefir lesarann digjörlega á valdi sínu, enda er frásögn hans hér á bezta stigi. ''Jólakötturinn" er áreiðanlega með fallegustu dýrasögum sinnar tegundar/ sem eg hefi lesið. SamúSin við sál dýra.nna er svo mikil, og inni- leikinn sem pennanum stjórnar svo ómengaður, aS maður sannfærist um skilning Þorsteins. I þvi er meðal annars listin fólgín, sú list, sem skilur á milli óalandi vangetumanna., og hinna, sem nau|fynlegt er Yyrir mannkynlð að setja á vetur, ef það vill áfram, og upp; til lifanda lífs. Lesandinn er betri maður meðan hann les "Jólaköttinn," og eg held að sæmilega athugull maður verði ósköp lítið skárri maður á eftir ííka. Það er af því að menn verða svo sjald- an fyrir þeim áhrifum, ag mannkynið er ekki lengra komið. Þau þyrftu að vera æði sterk og tið, ef v«^l ætti á.fram að miða., . því 3kið gengur í hvert eitt skifti. "Breytingin" er ágætt kvæði. Þorsteinn hittir þar markið, svo syngur í. Breytingunni frá barnæskunni, með gljúpri barnslund, sem alt má gera úr, himinn eða helvíti, og alt þar á milli, í 16 ára sálarnekt, er lýst hárvisst, nap- urt og kjarnyrt, Síðasta vísan er svona: Með mjallar og kvöldroðans kinnablæ, svo kaldan, sem frostsins rós á snæ, hver skaplyndis hrukka er falin og fylt með farfa úr krukkum og brúsum. Guðs heilaga musteri hætt og spilt af hungruðum tízkulúsum. Svona á að kveða, Þorsteinn! Auðnist það án þess að verða um leiS prédika.ri í oddborg- arastíl, þá er mikiS unnið. "Islenzkt himnaríki" og "RæSan", er ekki ö- líklegt að valdi einhverju hugsanaróti hjá ein- stöku manni, sérstaklega "RæSan". Þa.ð verSur fróðlegt að sjá, eSa heyra, ei ekki skyldi sjást, hvernig Mörlandinn hér tekur i ræðu séra Eggerts. H.ún er jafngild í dag, þótt hún eigi að vera haldin fyrir rúmum 10 árum. ÞaS er ekki gefiS að það verði alt ómerkustu Vest- ur-Islendingarnir, sem verða séra Eggert sam- tnála í höfuSatriðum, ekki einungis um kirkju- málin, heldur einnig um það, er hann hefir um þjóðernismálin a.S segja. "Gimsteinasalinn og bóksalinn", er góð saga, og sömuleiSis "SnjóflóS," en þó ekki með því bezta sem eftir Þorstein liggur. "Islenzkir bústólpar" er einkar skemtilegur kvæðaflokkur, lýsing forn-íslenzkrar sveitamenningar, en hætt er viS að sú kunnátta sem þa.r er talin, sé í fárra hjúa höndum nú orðið. "Vestra og Eystra" er dável smellið, en aftur á móti hefir l'ursteini skotist meS "A Royal Alexandra". ÞaS er í þessari velgerðu bók, eins og vseng- stýfður hrafnsungi í sóngfuglahóp. Islenzku þjóðsagnirnar þykja mér betri en í fyrra heft- inu; t. d. er töluvert bragS að reimieikanuny sem Lína G,'<<ies segir frá. — Að öðru leyti er sama fjölbreytnin í þessu og var í fyrra heftinu, og væri tvíverknaður að telja alt smælkið upp, sem dreift er innanum til smekkbætis. "Saga" á vel skilið líf, ef , hún heldur svona áfram, sem engin á- stæða er til a'ð efast um. Þor- steinn er sýnilega frjór og þaS er gróöi að því fyrir íslenzkar bók- mentir, að hann geti ísngrð íiicði til þess aS skrifa. Sé svo illa komiS íslenzkri lestrarfýsn, <ig lestrarviti hér vestra, að "Saga" verði bráðlega að hætta göngu sinni, þá á Þor- steinn að hverfa austur um haf. Hann er lorðinn of þroskaður ti! ís- lenzkrar tungu til þess að geta meS góðum árangri tekið upp aöra, og það er of mikis verSmæti i honum til þess aS hann eigi sM þurfa aS slita sér út í andstæSum verkahring á ónauðsynlegum snöpr.m. Hvort Austur-Islendingar vöknuðu nógu fljótt til vist um það, skal eg láta ó- sagt. En bregSist honum á- heyrendur hér, er ekki i annað hús aS venda. MeSan islenzkan tórir hér ve>tra ætti þaS að vera metnað;ivmál fyrir oss aS halda lifi í tímariti ein- og "Sögu"; svo góSu lífi, að J'orsteinn þurfi ekki aíS hlífast við aS reiSa hátt til höggsins, er hann vill |ega. Hann getur þaS, ef svígrúm gefst. Og.þaS verður fyrst um sinn enginn skortur á hreinræktuðum miðlungum, að ^eggja aS velli. S. H. f. H. DODD'S nýrnapillur eru bezta nýrnameðalið. Lækna og gigt, bakverki, hjartabilun, þvag- teppu, og önnur veikindi, sem stafa frá nýrunum. —¦ Dodd's Kidney Pills kosta 50c askjan. eða 6 öskjur fyrir $2.50, og fást hjá öllum lyfsögum, eða frá The Dodds IVIedicine Co., Ltd. Toronto, Ontario. Um Jón sterka frá Höfn. Eftir GuSm. Jónsson frá Hú>ey. I'.n.ð eru til margar sagnir um þá bræSur Jón og Hjörleif Arnasyni frá Höfn i Borgarfirði eystra. Sumt af þeim er í Þjóðsögum Jóns Arna- sonar, en sumt hefi eg séð í nýrri timaritum, eftir Pál Melsted og fl. Eg var að blaða í gömlum skræS- um hérna um daginn, og rakst þá á eina sögu um Jón frá Höfn, sem eg h.afði skrifað upp heima á Islandi fyrir 30 árum. Sagan er svo ein- kennileg að eg hygg hana þess virði að henni sé haldið á lofti, því húu mun hvergi vera til á prenti. Sá sem sagði mér söguna, var Stefán Arnason Scheving bóndi í GagnstöS í Hjaltasta.Saþinghá. Hann var stálminnugur og skilríkur maður, þá kominn á áttræðisaldur. Stefán sagði svo frá:— "Þegan eg var unglingur innan við f«rmingaraldur, var eg í fóstri á Tjarnala.ndi. Þangað kom Jón frá Höfn einu sinni, og var þá á ferð út i sveitir. Fóstra mín þekti hann, og tók honum vel. Eg man það vel um Jóns en þessi. ÞaS getur hver sem vill reynt að bera 4 ára barn á þennan hátt, éog mun hann fljótt þreytast. En svo er að heyra a sögunni aö Jón hafi tæplega vita5 af því, annars myndi hann hafa skift um handleggi. Eg spurði S'tefán hvort stúlkan hefSi veriö stór. Hann lýsti henni svo aS hún hefSi verið lík á vöxt konu er ví8 þektum báSir, og sem eg vissi aö var nálægt 160 pund að þyngd. ---------------x--------------- Hveitisamlagið. Kornhlöðustefna samlagsins. Undanfarið hefir hér í blaSiint verið bent á að aðalástæðan fyrir myndun Hveitisamlagsins var ósk bændanna aS losna viS óvissuna, sem þeir áttu viS aS búa með gömli söluaðferðinni. Ætlunarverk samlagsins má i stuttu máli segja að sé:— L AS koma í veg fyrir aS hveitinu sé hrúgað á ma.rkaðinn eftir þresk- inguna og verðið þannig Jækkað. 2. Að koma í veg fyrir ákafar breytingar á verði með reglubund- inni sölu á korni. 3. Að eyðileggja gróðabrall. 4. Að koma á sem beinustu sam- bandi milli framleiðanda og neytT anda. 5. AS tryggja bóndanum meSal- verð á hveitinu á hverju ári. Á síðustu dögum hafa skýrslur veris opinberaSar sem skýra frá að uppskeran í Argentinu verSi Jangt um minni en fyrstu áætlanir gerðu ráð fyrir. Einnig hefir verið hvað mér fanst^ mikið til um þann | skýn {rá ag hinn ^ útflutningur sem spáð var aS myndi verSa frá mann. Hann var eflaust með hæstu mönnum sem eg hefi séð, en hitt var með meiri afbrigðum. hvað hann var samanrekinn og beinastór. Mér virtist hann hreint og beint tröllslegur. Þó var maðurinn hæg- -látur og góðmannlegur. Þegar hann fór, baS fóstra min hann að lofa stúlku, sem þar var stödd, að verða sér samferða til næsta bæjar. Þetta var í vorleysing- um og vatnagangur mikill og víða Jækir í lautum. BaS hún Jón því að bera stúlkuna yfir stærstu lækina. Jón tók því vel. Ferðinni var heitið norður að Ekru, og er þafi sem næst klukkutíma ganga. 1-'.^ átti að fara þar norður eftir að smala kindum, svo aS við áttuni Rússlandi hafi verið heilaspuni einn. Upplýsingar hafa líka komiS fram um aö uppskeran í Astralíu verSi ekki eins mikil og búist ha-fSi verið viS. Þegar fyrstu áætlanir um uppsker una í þessum löndum kom fram fyr- ir tveim mánuðum læ'kkaSi stra^: verSiS á hveiti um allan heim Ef hveiti canadiskra bænda hefSi öllu ven'S hrúgað á markaðinn þá, í staSinn fyrir aS meiri partinum af því var haldið af samlaginu, hefði eflaust tvent skeð. Fyrst; verðiS, hefði lækkað enn meira, og í öðru ¦lagi að mjög margir a.f canadiskum bændum hefðu selt hveiti sitt á mjög lágu verði, en nú þegar samlögin samleið nokkuð a.f leiðinni. Þegar!. c ~ -x c- - u 1 • c ° hafa umrað yfir rumum helming af við komum norður fyrir túnið, varð fyrir okkur lækur. |<m tók þá stúlkuna á handlegg sér, og bar hana yfirum. Þegar þornaði undir faeti vildi stúlkan fara úr fangi hans, eins og venja er til. "Ivað tekur ekki því, kindin," sagSi Jón. "Hér er blautt alstaðar." Hélt hann >v<i á henni á handlegg sér þar til hann kom í hlaðið á Ekru. Eg fór með þeitn nærri alla leið til a<S sjá hvort Jón héldi þetta út svona langa leið, en það varð ekki séð að.homim veitti það orSugt. Hann hafði aldrei handaskiftí og hallaði henni ekki á öxl sér, eins og flestir menn gjöra, þega.r þeir bera'mann. Hann lét hana sitja á handlegg símtm ein* og þegar menn berá barn." Eg efast ekki um aS i aga þessi sé sönn, þvi bæSi var sogumaður minn mjög vandaSur og sannorSur, og svo er sagan svo yfirlætislaus og ein- kennileg, aS ólíklegt er að hún sé ýkt. Eg efast um aS nokkur Saga uppskeru þessa lands, hefir þaS haft styrkjandi áhrif á verSiS og riieð- limir samlaganna fá hagnaSinn af hærra verSi sem nú er og mun lik- lega haldast framvegis, sérstaklega þegar Ijóst er nú orðiS um uppskeru- horfurnar í þessum fyrnefndu lönd- um. Lesendum Heimskringlu er boSið. að senda hingaS hvaSa spurningar sem þeir kæra sig um aS spyrja viS- víkjandi samlaginu, og mun þeim þi verða svarað í blaðinu. Úr bænum. Lciðrétting. I kvæðinu May Sawyer, sem birtist i HeimskringJu 9. des þ. á. eru þessar villur: I fyrsta erindi, önnur ljóSlína: Öll blómin fallin kaldrar jarða.r. til. — A að vera: ÖU blöSin fallin kaldrar i sé til sem lýsir betur afburða kröft- ' jarSar til.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.