Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.08.1910, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.08.1910, Blaðsíða 3
XXIV., 36.-37. -ÞjÓÐVILJINN. 143 að hafa kynnt mér, og borið samao, lög- skýringar þeirra á „uppkastinu'* sáluga við lögskýringar þeirra eldri, nestra. Þingið mundi aldrei gera nein afglöp fyrir lögfræðingaskort Heilbrigðismálum væri og sjálfsagt borgið, þó ákvæðið næði fram að ganga, eða væri í lögum. Á þingi á nú sæti embættislaus læknir, sem lik- ur eru til að sæti eigi þar áfram. Ann- ar embættislaus læknir (Þ. Th.) hefir um lengri tíma setið á þingi, og hugsanlegt er að hann bæði vildi, og ætti kost á að eiga þar sæti i komandi tíð. Ef til vill mætti benda á fleiri embættislausa lækna, sem liklega til þingsetu. Hvernig sem jeg velti þessu atriði fyrir mér, — og jeg hefi all-mikið um það hugsað í síðastl. 2—3 ár, — þá verð- ur það æfinlega ofan á, að það sé nauð- Bynlegt að hafa það í lögum, og það aem allra fyrst. Mér finnst allt mæla með þvi, en sárafátt, ef nokkuð, á móti. Það, sem hér að framaD hefir verið tilfært, er ritað í þeim tilgangi, að skýra þetta mál enn betar, en jeg gerði í fyrri grein minni. En eins og jeg tók fram áður, þá er ekki nema eðlilegt, að nokkuð skiptar ekoðanir verði um þetta, svona fyrsta sprettino, og ef su skoðun yrði ofan á, að þetta væri ekki heppilegt, að leiða í lög iiú, þegar stjórnarskránni verður breyít næst, þá vona eg samt, að allur þorri hugsandi manna verði ásáttur um það, að opin leið liggi til að breyta þessu hve nær sem er, nfl. að það verði heimiiað í stjórnarskránni, að þetta ákvæði megi lögleiða með einföldum lögum. Á hitt atriðið — að gera búsetu að skilyrði fyrir kjörgengi — lagði eg enga áherzlu í fyrri grein minni, og geri ekki enn. Það getur vel verið, að kæmi sér ílla í sumum tilfellum, en einkanlega þó, ef fyrra ákvæðið væri lögum. Réttast er er því líklega, að láta það bíða komandi kynslóða. Chicago í iiíní 1910. Bankamálið í yfirdómi. I máli, sem Kristján háyfirdómari Jóns- son hafði höfðað gegn Landsbankastjór- unum, til þess að fá greidd laun sín, sem gæzlustjóra, var kveðinn upp landsyfir- réttardómur 11. júlí þ. á. Mál þetta er svo vaxið, að eptir það, er fógeti hafði 4. janúar þ. á. kveðið upp þann Úr9kurð, að háyfirdómaranum skyldi veittur aðgangur að húsi Landsbankans, bókum og skjölum, krafðist hann þess, að sér yrðu af fé bankans greidd gæzlu- stjóralaun fyrir janúarmánuð 1910, tólfti hluti árslaunanna, 83 kr. 33 aur., en því var synjað, og höfðaði hann þá mál það, er hér um ræðir. Bæjarþingsdómnr var kveðinn upp í málina 7. apríl þ. á., og urðu árslitio þau, að Lardsbinkanum var gert að skyldu, að greiða háyfirdómaranum ofan greinda upphæð, ásamt 6°/ft ársvöxtum frá 6. jan- úar 1910 til borgunardags, S9m og 25 kr. málskostnað. Dómi þessum áfrýjuðu Landsbanka- stjórarnir til yfidómsina, er staðfesti bæj- arþingsdóminn 11. júlí þ. á., og dæmdi átrýendurnar enn fremur til þess, að greiða háyfirdómaranum 30 kr. i málskostnað fyrir yfirdómi. I forsendum landsyfirréttardómsina, segir svo: „I fyr greindu úrskurðarmáli var því haldið fram af hálfu áfrýendanna, að stefnda hefði verið vikið frá gæzlustióra- starfinu við Landebankann til íullnaðar með stjórnarráðstöfun 22. nóv. f. á., og ætti hann úr því engan rétt á að taka* neinn þátt í stjórn bankans. Sömu skoð- un halda áfrýjendur enn fram í þessu máli, þó að eigi són færð nein ný rök fyrir henni, en með því að þassi skoðua í fyr- tóðum landsyfirréttardómi var eigi talin á rökum byggð og henni því hrundið, verður þetta malsatriði, sem er útkljáð með óvefengdum dómi, eigi tekið til úrlausn- ar af nýju í þossu máli. En jafnhliða, eða til vara, halda áfrýeudur því fram, að stjórnarráðstöfunin 22. nóv. hafi verið gerð með heimild í lögum um stofnun Landsbanka 18. sept 1885, 20. gr, og haDa beri því að skilja þannig, að hún nái eigi lengra eða sé eigi víðtækari en > þetta Íagaákvæði heimilar, en þó að það | eigi álítist veita landstjórninni frekara j vaíd heldur en til þe9s, að vikja stefnda j frá um stundarsakir, þá setji lögin þó ; eogin ákveðin takmörk fyrir því, hvað orðin „um stundareakir-4 tákni langan tíma innan timabiisins til næsta þings, en um nauðsyn á þvi, að láta frávikninguna standa lengri eða skemmri tím i, verði landstjórDÍu <jiu að taka ákvörðun, og hún h.-ifi látið í Ijósi, að frávikmngin skuli standa fram yfir til 1. jan. þ. á. *Vald landstjórnarinnar samkvæmtbanka- lögunum 18S5 til að víkja frá gæzlustjór- um bankans um stundarsakir var afnumið með lögum nr. 12, 9. júlí 1909 um breyt- Grull-ey. Eptir Edith Rickert. MagueloDne la Sanvage heitir litla stöðvarhúsið, er sést gnæfa á Camargue-grassléttunni, sem grasblettur í eyðimörku. Það er byggt úr reyr, og strái, og vaxa rósir upp með veggnum. Með járnbrautarlestinni, er gekk um grassléttnna, var einatt fáförult, nema í maímánuði, er sjuklingar fóru að vitja „Sankti-María við sæinn", til þess að leita sér beileubótar. Dag nokkurn í maímánuði benti maðurinn, sem í stöðvarhúsinu bjó, konunni sinni að kqroa út, til að sýna henni mann, sem kom ríðandi vestan að, yfir grassléttuna. Maður þessi var klæddur, sem hestssveinn, og reið Rtórum, óféloguni, bleikum hesti. Líttu á hestinn!* mælti stöðvarstjórinn. „Hann hlyti að geta borið tíu menn!" 24 Hann var sannfærður um, að þessi gildra yrði þjófn- um, fyr eða síðar að falli. Frekara hugsaði hann eigi um málið, en háttaði nú lagðist út af, og sofnaði vonum bráðar. Daginn eptir, er hann sat að morgunverði, var hann enn kátari, og upprifnari, en hann átti vanda til, og at- hygli það, er hann sýndi ungfrú Dale, leyndi þ\í alls eigi, hverjar tilfinningar hans voru. HiTin var einn þeirra manna, sem eigi þurfa langan umhugsunartíma, og þó að hann hefði að eins kynnzt ungu stúlkunni skamma hríð, hafði hann þó þegar ásett sér, að biðja hennar. Hann var dugnaðarmaður, að hverju sem hann gekk og kom það einnig i ijós, að því er þetta snerti, því að hann bstuð henni þegar, ásamt bróður hennar, að aka með sér í sjálfhreifivagni, og gerði ráð fyrir, að til þess gengi inegnið af deginum. En Ethel afsakaði sig, bar við ýmsum önnum, og brosti þó, er hún kvaddi, svo að hann þóttist skilja, að henni myndi í raun og veru alls eigi hafa verið það ó- Ijúft, að þiggja boðið. Hann lót sér því lynda, að sitja einn í vagninum, og var að heiman megnið af deginum, en var þó kominn hoim, er sest var að miðdegisverði. Hann hafði fataskipti, áður en bann gekk að mið- d-gisverði, og taldi þá smaragðsteinana að nýju. Þeir voru að eins tuttugu og sjö. M ðan er setið var að borðum,~lét hann sór mjög annt um, að öllum yrði það kunnugt, að hann ætlaði að iara í loikhúsið þá um kvöldið. Hann gekk að talsímanum, og mæltist til þess, að

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.