Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi


Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.08.1910, Blaðsíða 5

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.08.1910, Blaðsíða 5
XXIV., 30.—37. Þjóðviljinn. 145 tvo botnvörpunga, er voru að veiðum í land- helgi, og Wr með þá til Re^'kjavikur, og var annar sektaður um 1800 kr., en himi um 2500 kr. Ur Arnarflrði (Barðastrandarsýslu) er „Þjóðv ritað: „Síðastl. vetur hefir verið hér með allra hörðustu vetrum, or menn muna til, og þegar sumarið kom, var engu likara, en að tíðin, og veður-ógnin harðnaðii Siðari bluta júm'mánaðar hefir verið fremur mild tíð, og skepnuhöld orðin bærileg, þrátt fyrir hinu harða vetur, og vor. — Lambadauði þó all-mikill á stöku stnð. Afli á þilskip orðinn all-góður; en framan af vorinu, var ekkert næði fyrir skip við veiðar, vegna sífelldra storma, og moldbylja. A báta hefir og verið all-góður afli, þó að óvanalega seint yrði byrjað; en nú oru bátarnir, sem ganga héðan úr firðinum a^ eins fáir, þvt' að allur rjöldi manna úr sveitunum fer á þil- skipin. Grasspretta á tánum verður að líkindum afar- rýr, vegna ðtíðarinnar í vor. Um fjörutíu tunnur af síld hafa fengist hér i lás, og hefir hún verið notuð til beitu." Hol'ðaliverlislælinisheríið. Frá 1. júlí þ. á. er Guðmudnur Tömasson, Hall- grimssonar, settur la»knir í Höfðahverfislæknis- héraði. Lendingiu í Bolungarvik. Verkfrœðingur Þorvaldur Krabbe befir nýskeð skoðað lendinguna í Bolungarvíkurverzlunarsteð og komizt að þeirri niöurstöðu, að tökséuáþvi, að bæta hatia, með tiltölulega iitlum kostnuði ef hlaðnir séu smágarðar. frarn í sjóinn, og hafð- ar vel ruddar varir milli þeirra. Til þoss að gera fiskihöfn í Bolungarvík, er staðurinn sé mjög vel fallinn til, telur hann á hinn bóginn munu þurfa eigi all-lítið té, Væntanlega verður þess eigi langt að bíða að lendingin verði bætt á fyrgreindan hátt, þar sem hér er um afar-brýna þörf að ræða. þ. m, Þjóðminningarhatíð. verður haldin í ísafjat-ðarkaupstað 6. (ágftst;. Þar verður sungið, ræður haldnar, og fleira haft til skemmtunar, leikinn fótknattleikur, þreyttar glimur, sund, kapphlaup o. fl. JVtanna.lát. Hinn 4. júní þ. á. andaðist að Flekku- vik merkiskonan Guðrún Eyjólfsdóttir 85 árn. Gufrún sál. var fædd í Hrólfs- skála í Seltiarnarnesi 23. sept. 1826 Hún misti fareldra sína í æsku og ólst upp hjá móðurbróður sinum Sigurði sál. Ingj'ildssyni og konu hans Sigríði Péturs- dóttur, og dvaldi hjáþeim þangað til hún fluttist síðan að Vatnsleysnm ár 1849, giptist hún s. a. Jóni Þorkelssyni, og bjugftu þau 3 fyrstu biískaparár sín í Miðengi hjá Vatnsieysu, og síðan allan sinn búskap i Flekkuvík. Ar 1386 rnissti hún eiginmann sinn, og búskap brá hún J39S og dvaldi siðan hjá, Guðmundi syni sínum og Jónínn konu hans, sonardóttur siuni. Þau hjón eignuðust 9 börn, 7 syni og 2 dætur sem báðar eru á lífi, önnur ekkja Magnúsar Magnússonar frá Tíðagerði, en hin ógipt. Af sonum hennar eru 2 dánir, annar dó í æsku, en hinn Guðmuodur, sem hún dvaldi hjá, dó 8 desbr. 19L8. Allir eru synir liennar, sem á lifi era, kvæntir: Eyjóltur óðalsbóndi á Þórustöðuæ, Þorkell trésmiður og bóndi á Gufuskálum og Jón og Egill eru í Ameriku. Guðrún sál. var kvennskörungur, stjórn- söm á heimili og snildarbúkona, gestris- in og glaðlynd. Hún var kona vel greind og víða heima i bókfræði; minnið ágætt. Hún var djarfmanoleg, en þó kurteis og skemmtileg í viðræðu. Hún var trúuð og batði óbilandi traust á guði. Hún var tryggur vinur vina sinoa og hjilpsöm fátækum. Heimili þeirra hjóna var jafn- i an talið eitt með efnaðri heimilum hrepps- l ins, og orðlagt fyrir gestrisni. Ættingj- j ar hinnar látnu óska að blaðið „ísafold" birti einnií? ofanritaða andlátsfrogn konu þessarar. Á. Þ. Hinn 24. iúní þ. á. andsðist Jón Þór- arinssoo, bóndi i Móakoti í Kálfatjamar- hverfi, 40 ára að aldri. Foreldtar hana voru: Þórarinn Hróbjartsson oglngibjörg Eiríksdóttir, sem bæði eru dáin. Jón sál. var kvæntur Ástríði Ólafs- dóttur frá Höfða, vnr Ólafur sá son Guð- mundar sál., er lengi bjó í Ey vindartungu. í Laugardal. Jón sál. eignaðist 1 dóttur með konu sinni, sem enn er í æsku. Jón sál. var ágætur sjómaður og formaður meðan beilsan leyfði, en fyrir all mörgum árum missti hann heilsuna, en vanr> þó sem optast með veikum mætti. Jóu sál. var stakur siðprýðismaður og vel látinn af öllum, sem kynni höfðu af honum. Á. Þ. Hiun 10. dag janúarmánaðar 1910 and- aðist að heimili sinu, Dröngum í Árnes- hreppi, bóndinn Guðmundur Pétursson fullra 55 ára að aldri. Hann var fæddur að Melum í Árnes- 33 Jeg er þrjótur og heimskingi! Ó! að jeg væri dauður!" Að svo mæltu hné hann niður í stól, greip hönd- unum fyrir andlitið, og fór að gráta. „Takið nú eptir", mælti Harvey alvarlega, en þó eigi óvingjarnlega. „Mig langar til þess að spyrja yður að nokkru: Hafið þér Dokkuru sinni framið líkt áður?" „Nei, aldrci — aldrei!" svaraði Frank. „Og jeg — jeg g(-t varla trúað þvi, að jeg hafi framið þenDa glæp! Mér virðist það ótrúlegt, og voðalegt til þess að hugsa! Marga galla hefi jeg! En ekki lyg jeg; — því megið þér trúa!" „Reyoið nú að jafna^yður", mælti Harvey, „og seg- ið mér allt! En munið, að segja mér aö eins sannleik- ann, — allan sannleikann, en annað eigi. — Þér verðið að segja rnér allt, sem er, eða þá segja mér alls ekkert! Geti eg treyst því, að þér segið mér satt, skal eg hjálpa yður, sé mér það mögulegt!" Dale var þegar mjög fús á það, að segja æfisögu «ina. Það var sama gamla sagan, sero margir ungu menn irnir liafa pð segja. Foreldrar hans höfðu dáið, er hann var mjög ungur, og ekki látið eptir sig eigur, er teljandi væru. Hann var ungur, og léttúðugur, og vildi njóta lif's- íds, svo að féð eyddist vonum bráðar, og fyr en bann "vissi af. En hhun var orðinn vanur því, að lifa vel, og eyða miklu, og gat þvi eigi takmarksð útgjöldin. Hann fór þi að taka lán, og tók einnig öðruhvoru 'þátt í peningaveðmálum. Að lokum vakneði hann svo við vondan draum, eá 26 Eina mínútuna eptir aðra hallaðist hann fram á hönd- ur sér i gluggakistunni, og faldi sig bak við gluggtjöldin Beið hann þess, að hann heyrði fótatak frammi á ganginum, að hann heyrði, að hurðinni væri lokið upp komið við tappann til að kveikja á rafmagnslampanum, og síðan gengið inn eptir gólfinu. Jafnskjótt er hann heyrði, að lykli væri stungið i skráargatið á skúffunni, sem smaragðsteinarnir voru í, ætlaði hann að þoka gluggatjaldinu frá, og grípa þjófinn, er hann snerti, eða þriri til gimsteinadósarinnar. Honum fannst tíminn lengi að liða, og heyrði ekk- ert hljóð, nema hund vera að gelta í tjarska, eða þá hóf- tak einhvers klársins. Hann var og við búinn, sð þjófurinn kæmi alls eigi þá nótt, og yrði hann því að gera sér aðra vökunóttina, eða ef til vill fleiri, en eína, því að eigi vildi hann hætta við hálf búinn leik. En hvað var þetta? Heyrðist ekki eitthvað marr frammi á ganginum? Honum heyrðist hann heyra þetta rétt í svip, og jafnharðan var orðin sama dauðakyrrðin, sem fyr. En nú var tekið hægt í hurðina, og einhver kom inn í herbergið. Harvey faldi sig enn betur bak við gluggatjöldin, og bjóst til þess, að ráða á komumann, er minnst varði. En nú var dauðakyrrðin svo megn, að hann fór að efast um, að hann hefði heyrt rétt. Rétt á eptir heyrði hann þó, að hurðinni var lokið bægt upp, og að einhver kom inn í herbergið. Svo varð enn dauðakyrrð, unz haDn sá, að kveikfc var á oldspítu.

x

Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi
https://timarit.is/publication/131

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.