Lögberg - 08.09.1898, Blaðsíða 5

Lögberg - 08.09.1898, Blaðsíða 5
LÖGBERO, FIMMTUDAGINN 8. SEPTEMBER 1898 hans alþ/ðlegustu ritum, og þarf ckki að taka það fram, aö þ/oing sjera Matthíasar spillir því ekki. Allur ytri frágangur bókanna cr ljómandi góður. Prentunin, pappír- inn og bandið samsvarar hvað Oðru, og ber af flestu öðru, sem út hefur komið á islenzku. Auk þess er fjöldi af sjerlega vönduðum myndum I b&ð- um bókunum. Bækurnar eru til sölu í bóka- verzlun Mr. H. S. Bardals í Winni- peg, og sje verðuglega tekið tillit til þess, hve vönduð útg&fan er að öllu leyti, þ& ínega þær heita mj'Og öd/rar. Fyrsta og annan flokk heptisins, „l>yrna" og „Sögur frá Síbertu", geta menn eiunig fengið í bókaverzlun Mr. Bardals, ef þeir gerast áskrifcnd- ur aö bókasafninu. Um Swan River-dalinn. Herra ritstj. Lögbergs. Viljið þjer gera svo vel og lj& linum þessum rum í yðar heiðraða blaöi. Við vorum tveir af þeim f&u, sem festu sjer lönd í Swan lliver dalnum síðastliðið vor, að þeim ósjeðum, og eptir a^ hafa unnið um tíma við fram- lenging Dauphinbrautarinnar, brugð- um við okkur noröur i dalinn og erum við n/komnir úr þeirri ferð. l>að tvennt, sem við viljum sjer- staklega gera löndum okkar kunnugt með linum þesum, er um j&rnbrautina og sumarfro8tin, scm eiga að vera svo algeng i Swan River-dalnum, og ef- laust hafa aptrað mörgum fr& að ílytja þangað. Nú er búið að &kvcða og mæla j&rnbrautarstæðið alla leið vestur að Swau Rivcr, svo engum blOðum cr lengur um að flotta hvar húti verði lögð. Enn fremur hafa verið ákveð- in bæjastæði og j&rnbrautarstöðvar & þrein stöðum i hjeraðinu, nefniloga & bökkunum við Favel River, Swan River og Woody Rivcr. |Aðal-bærinn verður að Ollum likindum s& við Swan River (& „Square Plain") og verðum við f&u landar, sem þar n&ðum í jarðir I vor, því &kjósanlega settir viðvíkj- andi fjarlægð fr& markaði. Reynslan hefur nú synt í sumar, að ekki or sjerlega hætt við sumar- frostum i dalnuin. Þar hefur að cins oröið vart við fröst eina nótt í sumar (20. jáli), sem þó ekki gerði minnstu skemmdir, jafnvei a frostuæmustu garð&vöxtum, scm sáð var til þar i vor. Garðar voru þar sjerstaklega hlómlegir og eins þaö litla af korn- tegundum, sem s&ð var þar f vor sem leið. Okkur er sjerlega annt um að geta þessa siðara atriðis af þeirri &- »tæðu, að við vitum, að það er einmitt óttinn við sumarfrostin, sem hefur dregið svo úr mOnnnm með að flytja þangað. t Við getum ekki lii;Idur leitt hj& okkur að minnast nokkrum orðum & landkosti þar I ddnum; og er það fljótt að segja, að við erum samdóroa þeim, sein rituðu um það efni i Lög- liergi í vor sem leið. Við hofum aldrei sjeð fegurra nje sveitarlegrapl&ss, og mikla framttð mun su sveit eiga fyrir höndum. Utsjfnið er þar mjög fagurt og þægilegt fyrir fslenzkt auga, enda or þar margt sem minnir menn & gamla landið, svo sem árnar, lækirnir, dalir og hðlar. Eini og aðal-ókosturinn við byggðarlag þetta er, hvað landið er mikið hrísi vaxið, sem gerir f&liðuðum frambyggja svo erfiða j'arðyrkj'una fyrst um sinn, og hafa hinir fáu ts- lendingar, sem þar festu sjer bújarðir, fullkomlega n&ð sfnum skerf af því, hvort sem það hefur komið til af þvf, að þeir hafa ekki sjeðannað betr8,eða það hefur verið af búmannlegri fram- syni. Hið sfðarnefnda getur gjarnan hafa verið orsökin, þvf sannleikurinn er s&, að þar sem hrfsið er þjettast er jarðvegurinn jafnaðarlega beztur, og hafa þeir þ& að öllum líkindum notið þar að viturlegra r&ða leiðtoga síns. Tveir íslendingar eru komnir þangað norður með fj'Olskyldur sfnar, og tóku þeir okkur vel og rausnarlega eins og lOndum er svo lagið. Allt af þyrpast menn þangað vfðsvegar að, sjerstaklega sfðan &kveð- ið var með j&rnbrautarlagninguna; en sakir þess hvað Iandr/mið er mikið er onn gnægð af ðteknum og vel byggi legum löndum. Staddir í Sifton, 29, ég. 1898. Akni Th. Long Sjsokui Siguhjónssok. Örn og lævirki. (Eptir Ruckert)- () að eg fengi scm flugsterkur örnimi sveiflast mðt risandi sólu, djúpt inn i dagroðann dýft niiiini bringu og baðað mig bjartlopts i straumi, og meðan enn myrkfara mókir i djúpi, sogið fr& vaknaudi sólauga himins hið fyrsta tindrandi tiJlit! Eður soni ljettfleygur lævirkinn fengi' eg fylgt eptir sígandi aólu, h&tt yfir fold & friðsælu kveldi, og eyglóar siðgeislum yfirskininn s&l minni hellt út i söng, hvarHardi f heiðbl&ma og hyrti þaðan aptur aldreigi ofan til jarðar! Eu, æ, því or miður að Orninn, sem horfði svo djarft inn i &rsðlar ftsynd, fr& lj'ðmanum himins lægir sig niður til þess i dimmu dj'úpinu að skygnast, cptir dags br&ð, sem hyggst hann að hremma, og lævirkinn dregst fr& dillandi yndi síns hvarflandi, himneska sOngflugs magnþrota niður til Moldar aptur f n&UbðlsfnshaggjOrvabreiðuis. Fær enginn vængjaður foldborinn andi, hetju andi, eldfjörug sk&lds&I lypt sjer úr fjOtrum Irnnar l&gu móður upp, upp til Ijóssins hins algOfga föður? Flugfæri guðmóðs festi mjer elskan við lijarla; ílaug það upp og beindi tlugi til sólar, unz því br&ðnuðu b&ðir vængir og hratt það steyptist fir hæðum ofan og sökk nið'rí sneypunnar haf. Angurkvein hóf það, cn clskan inælti, cr hún vængina upp nyjaði: „Að miðla þjor öðrum megna eg eigi, vina þin vel trú, veik, en [>ó himncsk. Aflmeiri vængi þ&, er aldrci br&ðna njc nýjunar þurfa, vængi, scm þig iiiunu voldugir bera óðtluga fram hjft Ollum sólum og beint til hinnar hæslu, I>& mun [>jor Dauði, minn þróttOflgari samtvtburi, síðar gcfa." Hreiulæti. (Eptir Vergeland). Ljott uui gruud for lækur, lciðist ekki minnsta höt, tleygist ytir fausk og rót og fossar ytir stcina. L&gt und laufi greina lOngum hlær í grasi d&tt; særir lækinn svart og gr&tt að sj& og til þcss vita. Lækur sm&r vill lita Ijötkað steinsins andlit hvitt; unnum tærum ótt og tftt hauu alltaf nfr og þvær hann. Hvftan hann ei fær hanii,— hitt er nóg: hann verður hrcinn; hlaðinn leðju og leir var steinn, i læk cr vclta náði' hann. Silfurskiran sjftð' hann, svo jeg einnig verða mft, ef mjer vildi lækur lj& i lófann vatns af falli. I>ð eg kalli og kalli, kvikur lækur hraðar sjer, vill ei tefja við hj'ft mjer og vatii í lukur henda. En ft greinar enda, ein cr sJfitir frara & strautii, hoppar erla, i iðu llauni svo öllum vængnum dalpi. Sjalfur iiver sjer hj&'pi, he.f eg fugl þeim numið af; lækur vatn að gjOf mj'er gaf, 00 grípa eg h'ýt það sjiilfur. Ltt live lopts uni &lfur liður fuglinn, hreinn er þðst, stirnir & hans strykið brjðst, er styrkir vængir bera. Allt eins eg vil gera, o'ni dyfa höod og þvo andlit mitt með clju svo, að enginn skyldi trúa. Svo þvi megi eg tnfia sOmu leið og fugl sjer brft, og i skyj'utn að þvi g&, hvort englar mig ei keuna. Asblítt augum renna englar, pft mig hreinan sj'ft cins og gimsteiu, mær sem niíi i myrkri glóskært brenna. S'I'GB. Tll. -l'si'urciðin. j>ra8gjarnir prestar rikís- kirkjulylgjur. Nft cru þá prestarnir sj'&llir, eins og sk/rt cr fr& & öðrum stað i blaði þessu, farnir að finna, að það sje eigi sem bezt samrýmanlegt prestslegri stöðu, eða muni eigi kristilegu safn- aðarlíti sem hollast, að prestar liggi i m&laþrasi, og sitji sjaldnast & sftrs- höfði v.ið einstaka ineðliiiii safnaða sinna. ()g pví vilj* peir, prestarnir, að kirkjustjOrnin skerist í leikinn, og blutist til iiin, að slíkir jirestar gjöri eitt af tviinnii: set;i hí sjer prestsskaji, eða sæki uiii annað ombætti. En hvers mun vcra að vænta af kirkjustjórninni í þessu efni? Vilji hún vel gjöra, og sinna ftskoruninni að nokkru. getur hun auðvitað beiut til þrasgjörnu prest- anna bróðurlegum áminningum i þá &tt sem hjeraðsfundir Skagfirðinga og Arnesinga hafa farið fram &. En það er trúlegt, að enginn af hlutaðoigaudi prcstum fari að undir- fkrifa, að limin sje þra^'jarn, cða gcli yfir hOfuð slíkri bendingu kirkju- stj'órnarinnar nol<kurn gaum. O^ þar með væri þft því mftli lokið. l>\í að æt'ast til f>"«s, að Wrkju- stjórnin fari a^ sptja presta frft em- bættum ftn dóins og la^a, af p> í að þeir eigi, eðt IihIí átt í mftlaferluin, væri að ætla henni gjOrræði og rangsleitni. Samkvæmt r!kisUirkju'yrirka:nii- laginu hjer & landi, mft þ't ekki gleymR, að prestar eru ekki eingOngu verkamenn, eða ai dlegir leiðtogar, sifiiaðanna, heldur jafn framt, og fyrst og frcrost euibættismenn rík- isins. Tillitið til safnaðatina stendur pví ekki, setn nr. 1, meðan það fyrir- komulag helzt. Brjóti presturinn e.kki beina leið big við þau löcr, spra rfkið hefur siMt honum að f«ra eptir, verður liann ekki embættinu sviptur, og þarf ekkert að hirða um neinar bendingar um þ»ð, hvernig hann eigi að hag* sjer I stöðu sinni að Oðru leyti, hvorki frft kirkj"- stj'ðrninni nje Oðrum. Að prestar «igi f mftlaferlum, sæki eða verj'i ij'ett sinn að löguin, kemur nú vitanleí/a alls ekki f bága við kirki'ulögorjöf vora, sem þvert ft móti opt og einatt neyðir prestana í malaþras, til pess að haldt uppi rjett- indum kirkju og kennilyða. I>að er pvf ríkiskirkj'iifyrirkomu- lagið hjft oss, eins og það er, sem er orsökin til margvíslegra mftlaferla, og því betur sem prestartiir fram fylgja rfkiskirkj'ulöggjOtinni, þvi lietrt r'ikis- kirkjvprestwr eru þeir I raun og veru. Hjeraðsfundir Skagfirðinga og Arnesinga hafa því beint skeytum sín- um í ranga &tt, beint þeim ge«;n e nj stökum mOnnum, f stað þess að b ina þeim gegu rikiskirkj'ufyrirkomulaginu sjálfu. í>að er þvi frikirkj'an ein, sem mun vcrðs, pess megnug, »o losa þjððina við prasgjarna presta,, eius og reyndar fmsar fleiri óþægi'e^ar rfkiskirkjufylgj'ur. L&tum fölkið alveg 9j'ftlfr&tt um það, hvernig það vill sjá tröárþörf siimi borgið, hvernig þ«ð vill mynda sfna sOfnuði, velja sína jirosta o. s. frv. ()g |>ft fyrst getiiin vji^r vænt |)i-ss, að lijart verði á iiiörginri [miin beiinilum, sem nú sofa vwrau sfnutn rikiokirkjusvefni.— Þjóðo. iimji. J. W. CARTMELL, M. D. GLENBORO MAN., pakkar Islendingum fyrrir undanfarin ffóð vift* sklpti, og óskar að geta verið (>eim tit þjenustu framvegis. Hann selur i lyfjabúð sinni allskona „Patenf' meðul og ýmsan annan varning, sem venjulega cr sclilur á slíkum stöðum. Islendingur, Mr. Sölvi Anderson, vinnur apóthekinu. Hann cr l)æði fús og vel fær að tulka fyrtr yttui .illt :.'."i hjei Kskið. 211 JiræddaTi þcgar hann fjekk að vita, að dyrið hofði verið komið nærri því að skaða l&varð og lafði Lor- ing, sem hOfðu vald til að setja hann I h&lsteygings- Btokk eða l&ta borja hann með svipum þangað til BkinDÍð væri farið af horðum hans. En þegar eig- andian kom auðmjúkur og niðurlútur til Sir Nigels, gaf hann manninum hnefafylli af silfurpeningum; en frúin var ekki eins góðgerðasöm og n&ðug, því hún var i vondu skapi útaf þvf, að honni fannst, að heiðri BÍnum hefði verið misboðið með þvf, hve umsvifa- laust Hordle-Jón hafði gripið hana fr& hlið manns honnar. I>egar Aylward og fjelagar hans voru koinnir ínn um hlið kastalans, þ& tók Jön I handlogg Ayl- ¦wards, svo þoir drógust aptur ur, og sagði bl&tt Af rain: „Jeg verð að biðja þig forlfits, fj'elagi. Jeg var lieimskiugi að vita okki, að sm&vaxinn hani getur verið hugrakkastur. Jeg &lft að þcssi maður sj'e lciðtogi, sem okkur sje sómi í að fylgja". XI. KAPÍTULl. UNGIIK HIRDIB HBFUB HÆTTULEUA H.1ÖR» A» G.ll A. I>að var dinniit f iiiiigaiiginum i Tvvynham-kabl- ala þótt tvo blys bryunu við iunauveit hliðið og 214 tim voru opnar, og við hina gulleitu birtu inni s& Alleyne hermennina vera að fœgja herklæði sfo, en konur þeirra komu stundum út, til þoss að spj'alla við graiinkonur sfnar, með sauma sina I hOndunum, og lágu hinir lOngu, svörtu skuggar þeirra yfir garðinn. Suðan af rOddum þeirra og rugli barnanna heyrðist hvervetna, og var það undarleg mðtsetning við glampann af vopnunum og hih stöðugu kOll varð- inannanna uppi & múrunuro. „Mjer synist að sveit af skóladrengj'um gæti varð kaatala þenna gegn heiluin her", sagði Hordlo-Jön. „Og hið sama virðist mj'er", sagði Alleyne. „I>ar skj&tlast ykkur", sagði Aylvvard alvar- lcgur. „Jcg hef sj'cð sterkari vígi unnin & einu sumarkvcldi. Jeg man eptir kastala nokkrum I Picardy, sem hafði eins langt nafn og Gaseony- inanns ættartala. t>að var þegar jeg var í liði Sir Iloberts Knolles, áður en Hvlta-hersveitin var mynd- uð; og við fongum mikið hcrfang þcgar við lOgðum hann i ríistir. Jcg fjckk sj&lfur afarmikla silfur- ki'iiiiiu, ásamt tvcimur liikurum og píastron ht spönsku st&li. Puayueð Diett! I>að srtl inargar fallegar stúlkur þar fyrir liandan. MoH <Ie nm ci< ! litið & hana þarna í dyruuum! Jeg ætla uijer að fara og tala við hana. En hver er þetta?" „Er hjer bogamaður sem heitir Sam Avlwardi"1 spurði h&r og magur hermaður, sem kom gangacdi j lir garðinn, og glamraði f hertygjum hans í hveriu spoti. 207 liaiin kominn ft fjóra fætur niður í valinn og bfiinn að skripta hinuni föllnu og boða þeim synda íyrir- gefnÍDgu, eins fljött eins og inaður ber baunir íir belg. Mafoi! Það voru til menn sem óskuðu, að hann hugsaði minna um s&lir þeirra, en hjíikraði Ogn mcira að skrokkunum & þeim!" „I>að er gott að hafa lærðan skrifara í sjorhverri hersvcit", sagði Sir Nigel. „Við s&nkti P&l, það eru til svo mikil niann-py, að þeir virða penna skrifar- ans meira en bros &stmeyj'ar sinnar, og sýna honum lutningu 1 von um, að um þá verði lituð svosern ein lfDa f aDDftlunum, eða hð þeirra verði minnst f ein- hverri sk&ld;ögu. Jeg man vel eptir, að það var skrifari í hernum er sat um Ketters, lítill, feitur skrif- an', sem bjet Clauser, og var hann svo fimur I allí- konar Ijóðagerð, að CDginn maður þorði að hopa eitt fet fr& múruDtini, af ótta fyrir að það kæmi f íjóðum hans, seni allir lægri hermennirnir og þjónarnir I her- bfiðunum singu. Fn hjartað raitt",bætti SirNigel við og sncri sj'er að konu sinni, ,.jeg sterd hjer og rugU eins og [>Hð v»ri ftkveðið, að jcg færi I þcnnan hcru- )!i\ [>('>ft jeg h li hrorki rftðgaet utn það við pig eða hana inðður mína. Við skulum fara til herbergis liinnar & meðan að þessir ókunnu menn f& þ& hress- ingu, sem til er I buri Og kjallara." ,.N'æturloptið er svalt", ssgði lafði Loring um l<ið (>g pau lijónin sueru sjer við og gengu niður eptir veginum. Hinir þrír fjclRf»ar fylgdu þeim cptit álen^dar. Aylwaid var kktur yfir ad haía af.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.