Lögberg - 29.03.1923, Blaðsíða 1

Lögberg - 29.03.1923, Blaðsíða 1
Það er til myndasmiður íborginni W. W. ROBSON Athugið nýja staSinn. KENNEDY BLÐG. 317 Portage Ave. Mót Eato. tt SPEIRS-PARNELL BAKINGCO. ábyrgjast yður fulla vigt, beztu vörur fyr- ir lœgsta verð sem verið getur. REYNIÐ ÞAÐ! TALSIMI: N6617 WINNIPEG •< 35. ARGANGUR WINNIPEG, MAN.. FIMTUDAGINN 29. MARZ 1923 NÚMER 13 OFIÐ DROTTIN, allar þjóðir! Veg- sami hanu allir lijðir! Því hans miskimn drotnar yfir oss og Drott- ins trúfesti er eilíf. Lofið Drottin! Þessi sterka og háfleyga lofgjöröar-áskoran stendur rituö í hinu helga, guSinnblásna sálma- safni, sem kent er viS Davíð konung og sungið var í ísraels-kirkjunni eina öldina eftir aðra á hinni löngu og ströngu eftirvæntingartíS, meðan hinn útvaldi lýður Drottins beiS eftir uppfylling hins mikla fyrirheitis um Messías. — — Það er sér- stök guðleg rödd til almennings, sem brýzt út í þessum fáu, en ákaflega kröftugu og upplyftandi orðum, og myndar beilan sálm. Og hinn stutti. raddsterki sálmur stendur úthleyptur meðal allra sáttnanna í hinu óviðjafnanlega heilaga trúar- ljóðasafni.--------En með sínum fáu orðum bendir hann flestu gamla-testamentisins guðsorði betur á það, sem mest og gleðilegast var til fyrir hinn út- valda lýS Drottins í voninni, bendir á mesta fagn- aðarefnið, sem til var í fyrirheitum þeim, er Israel voru gefin, fullvissar hvert einasta mannsbarn meðal þess fólks um það, að alt það óviðjafnanlega i fagnaðaráttina, sem lofað var og hinar sofnuðu, trúuöu kynslóðir höfðu trúað á og huggað sig við á hinni liðnu baráttutíS, skuli árieðanlega koma fram. Því Drottins miskunn sitji i hásætinu og trúfesti hans sé eilif. Og fagnaðar-efnið fyrir- heitna, sem hann, er talar í sálmi þessum, á við og skorar á menn að lofsyngja út af, er vitanlega þaS, sem mest er af öllu gleðilegu; það, að f á hinn guðlega frelsara, Messías, til sin; — frelsanin fyrir hann, vonaruppfyllingin í og með hinni heilögu persónu hans, úrlausnin á ráðgátu tímans fyrir hann, ljósið af himnum ofan fyrir hann, HfiS guðlega og sælufulla fyrir hann, endilegur frægur sigur yfir öllum óvinum Guðs, hans málefnis og hans lýðs fyrir hann — hina óviðjafnanlegu sigur- hetju og konung dýrðarinnar. Þessi vissa, þessi fagnaSarhugsan stendur á bak við lofsöngs-áskor- ánina, sem hinn stutti og hátíölegi sálmur kemur með og úthellir með guðlegu afli yfir allan lýð trú- arinnar í ísrael. Það er eins og snöggur, stór- kostlegur lúðurblástur frá Guði almáttugum á himnum, þessi sálmur. Og það er eins og heil- agur andi sé með þeim lúðurblæstri að kveðja gjörvallan Iýð um alla ísraelskirkjuna til einhverr- ar allsherjar-fagnaSarhátíSar, mestu stórhátíðar. sem komið geti fyrir að menn geti eignast hér á þessari syndugu jörð.-------Þessi raddsterka lof- söngsáskoran stendur í 117.—hinum styzta—Sálmi Davíðs. En hinn næsti, 118. Sálmurinn, uppá- haldssálmur kirkjuföður vors Lúters, er fremur öllum öSrum sálmum í því safni kallaður Sigur- hróss-sálmurinn. Og hvað það er, sem þar svo dýrSlega er hrósað sigri yfir, sést meðal annars á þessum orðum: "Sá steinn, sem byggingarmennirnir burtköstuðu, er nú orðinn að hyrningarsteini." En þau orð heimfærir einmitt frelsari vor, Drott- inn Jesús Kristur, upp á sjálfan sig,--------leggur þau út, skömmu áður en hann gekk út í sína miklu píslarsögu, eins og guSlegan spádóm um það, hvernig honum innan skamms myndi verða út- skúfaS, en líka um þann sigur, sem hann þvert á móti allri ímundan myndi vinna í þeirri skelfilegu ban'ittu, sigur, sem Guð rétt á eftir, þá er alt sýndist úti fyrir honum og hans málefni, myndi láta koma fram, verða öllum mönnum sýnilegan og áþreifanlega meS dýrðlegu undri, því dýrðlegasta undri, sem komið gæti fyrir hér í heimi og orðið lagt fram fyrir hin undrandi augu syndugra manna. "Þetta er skeð af Drotni" •— þannig hljóða enn fremur orðin í hinum sigrihrósanda sálmi — "og það er undarlegt fyrir vorum aug- um." — Þetta er sá dagur, sem Drottinn gjörði; fögnum og verum glaSir í honum." — Ef til er nokkur dagur í öllu árinu, sem segja má um, að Drottinn hafi sérstaklega gjört hann — og þaS má alvcg víst — einn dagur, sem öllum fremur ætti að vera mönnum fagnaðardagur, einn dagur, serr. minnir á miskunnsemi Guðs og trúfesti syndugum mönnum til handa, veikum og vanmáttugum börn- um hans hér á jörðinni til handa, einn dagur öör- um fremur með kærleiksljósi himnanna yfir sér, einn dagur, sem ber vott um það öllum öðrum dögum fremur, aí5 ljós hins frelsanda guðlega kærleika er komið inn í mannkynssöguna, ljós hins eilífa lífs fyrir alla, og enginn þurfi aS verða til í myrkri syndarinnar, sorganna og dauðans — þá er þaS einmitt dagurinn í dag, upprisudagurinn frelsarans, hin kristna, sólbjarta páskahátíð' Því vitanlega er þetta hátíð hátíðanna, hátíðin. sem stýrir öllum hinum hátíðunum kristilegu, há- tíð, sem með sínu óviSjafnanlega fagnaðarerindi innsiglar og staðfestir gjörvalt opinberunarorð kristindómsins og þess vegna gefur hinum hátíð- unum öllum þá trúarlegu þýðing, sem þær hafa. Það er þessi hátíð, með hinu dýrðlega undri Jesú upprisu, er hún heldur á lofti fyrir öllum lýð, sem allir sunnudagar ársins og áranna hafa sína guð- legu sólarbirru frá. Út af Páskadags-undrinu urSu þeir allir sannkallaðir sunnudagar — í and- legum, trúarlegum skilningi sólardagar. Og svo fá allir hinir dagarnir, hinir svo kölluðu rúmhelgu dagar, erfiðisdagarnir, vinnudagarnir, líka yfir ^áöfea=tíobáfeapurmtt pá er hvíldardagurinn var liðinn, keyptu þær María frá Magdölum og María Jakobs móðir og Salóm« smyrsl til að smyrja með líkið. Og mjög árla hinn fyrsta dag vikunnar fóru þær til grafarinnar; það var um sóíaruppkomu. J?ær sögðu þá hver við aðra: Hver mun velta fyrir oss steininum frá grafarmunnanum? En er þær litu þangað sáu þær, að steininum hafði verið velt burt, því hann var næsta mikill. Gengu þær þá inn í gröfina og sáu hvar ungur maður sat hægra megin, skrýddur hvít- um dragkyrtli og hnykti þeim mjög við. En hann sagði við þær: Hræðist eigi, þér leitið að Jesú frá Nazaret, hinum krossfesta; h a n n er upprisinn og er ekki hér„ parna er staður- inn þar sem hann var lagður. Farið heldur og segið lærisveinum hans og Pétri, að hann fari á undan yður til Galílea; þar munuð þér sjá hann, eins og hann sagði yður. — Mark. 16, li—7. sig ljós frá sólinni andlegu, eilífu, sem forðum rann upp í heiminum á morgni hins fyrsta kristi- lega páskadags með upprísu hins krossfesta Guðs- sonar, Dróttins vors Jesú Krists. —• — Eitt af hinum mestu hátíSarljóSum, sem til er á vorri tungu, endar með þessum orðum: "Skrifaðu' á himin, lög og láS: LífiS er sigur og guðleg náð!" Og rétt á undan stendur þetta í sama kvæðinu: "Leiftri þau orð þar logandi rauð: Án lifandi vonar er þjóö hver dauS." Sannleikur hvorratveggja orðanna stendur skrif- aður með guðlegri hendi í sögunni helgu um páska-undrið. Ekki að eins fólkið, sem í sinni blindni og forherðing lét krossfesta Jesúm, var vonarlaus lýður í dauöanum, heldur líka hinir til- tölulega fáu góðu menn, sem elskuðu Jesúm. Eftir aS þeir höfðu mist vonina, voru þeir andlega staddir í opnum dauðanum. En eftir að Jcsús var upp risinn og því kærleiksundri hafði ver- ið viðtaka veitt i auðmýkt og trú af sálum manna l^eirra, sem áður lu'ifðu elskað hann, og hinna eins, scni átSur höfCu verið ;'i móti honum, er lífið þeirra orðið vonarinnar líf, friðað líf og frelsað líf. Og á himni og jörð gcta þeir lesið þessa áskrift ritaða með fórnarblóöi frelsarans Og uppljómaða af sólarljósi upprisu hans: "Lífi'3 cr sigur og guSlcg ná8." Og svo kemur áskoran hins gamla, gut5innblásna sálmaskálds eins og það, sem sjálfsagðast er af öllu út af fagnaðarefni páskadagsins og kristindómsins yfir höfuð: "Lofið Drottin, allar þjóðir. Veg- sami hann allir lýðir! Því hans miskunn drotnar yfir oss, og Drottins trúfesti er eilíf. Eofið Drottin !" "Án lifandi vonar er þjóð hver dauð" — seg- ir vonarskáldið íslenzka. An lifandi vonar er hvcr einasta mannssál stödd í opnum dauða. Og þannig var einmitt ástand allra ástvina Jesú frá þeirri stund, er hann á föstudaginn langa hafði verið framseldur til hins skelfilega krossfestingar-dauða og þangað til hið mikla undur upprisunnar á þáskadagsmorguninn var komið fram og vissan um það orðin eign sálna þeirra. Þeir voru allir á þessum tíma algjörlega vonlausir menn og út af þvi vonleysi vitandi af sjálfum sér stöddum í opn- um dauða. Eg get ekki hugsað mér neitt grát-, legra ástand hér í þessa lífi.------------ Er ekki stórkostlegt að hugsa um það, að elsk- an, elskan til annarlegra mannslífa, sem öllum mönnum, bæði trúuðum og vantrúuðum, kemur saman um að sé göfugasta aflið, guðlegasta til- finningin í mannlegri sálu, kærlcikurinn. sem rétti- lega er kallaður mestur af öllu í heimi, skuli geta orðið ui>pspretta hinna mestu kvala, orsök til hinnar sárustu sorgar,—svo mikillar sorgar, aö tilveran ÖII —lika á sólbjörtum vormorgni—getur litið út einsog koldimt myrkradjúp, og sólargeislarnir jafnvel eins og eins margar nístandi örvar? Jú, i sann- lcika er það stórkostlegt umhugsunarefni fyrir alla. Og það er svo hryggilegt, að eg áræddi ekki að hreyfa við þvi nú á stórhátíð páskadagsins, þá er allir ætti að vera fagnandi og lofsyngjandi í hjörtum sínum. ef páskadags-guðspjallið ekki kæmi til allra með fullnægjandi guðlegt ráð til jæ.ss, hvernig menn eigi að að fara til þess aö tryggja þetta mesta og bezta í sálarlífi þeirra: elskuna, kærleikann. Drottinn kærleikans fcemur á páskadaginn hinni syrgjandi clsku til hjálpar, frelsar hana frá .vonleysinu, hrifur hana út úr opnum dauðanum. —--------Kærleikskonungurinn, sem hendur óguð- legra manna krossfestu, — hann lifir. Hann hefir sigrað dauBann. ITann stígUr vegsamlegur, í guð- legri tign fram úr gröfinni, mcð upprennandi sólu, þenna ógleymanlega stórhátíðardag. — Það varð stórhátið í heiminum við þann yfirnáttúrlega at- bur^. stórhátíð til fagnaðar fyrir elskuna, stórhátíð fyrir vonina, stórhátið fyrir allar þær mannssálir scni fengist til að knýta elskuna sína við hann, sem ]>á reis upp og hefir elskað eins og enginn annar elskað mannslífin öll svo mikið, að hann þeirra vegna gekk í gegn um hina óviðjafnanlegu píslar- sögu föstudagsins langa. Og þó að páskadagurinn eins og hver einstakur dagur annar, líði fljótt fram hjá niönnum, |)á cftirskilur hann samt stórhátíð í heúninum, sem aldrei tekur enda, þeim öllum til handa, sem clska og byggja elskuna sína á páska- evangelíinu og þeim náðarboðskap, sem upprisu- undrifi innsiglar og staðfestir um eilífa tíð. Ef Jesús v.cri ekki upprisirai, |)á væri engin von til fyrir clskuna. —------- ÞaÖ væri ckki fyrir neinn yðar, kærir tilheyr- cndur. áræöandi að elska nokkurt mannslíf heitt og hjartanlega, ef ekki væri til von eilífs Hfs fyrir elskuna. Engin önnur né minni von fullnægir þeirri tilfinning eða því vilja-afli, sem verðskuldar aS lx:ra þa8 göfuga nafn: elska. En engin slík von er til fyrir elskuna, engin von, sem neitt er að reiöa sig á, nema í sambandi vitS hann, frelsar- ann, sem með sinni dýrðlegu upprisu sýndi sig að vera það, er hann áður hafði hvað eftir annað sagst vera: hið cilífa lif. AS segja við hina vantrúuCu oða kristindómslausu menn: "Látið vera að elska nokkurt annarlegt mannslíf"—það væri ekki rétt, það gæti virzt óvit og óhæfa. Og þó liggur við, að til þess sé ástæða. Því þaíi er alveg víst, að það hlýtur fyrr eða síðar að fara grátlega illa fyrir clskunni ])eirra. — — En annað er óhætt að segja við þá alla: Beygið yður í auðmýkt og lotniug fyrir undri upprisunnar. Verið ekki vantrúaöir. heldur trúaðir. Afhendið hinum upprisna kær- leikskonungi elskuna yðar. Gjðrið elskuna yðar að trúaðri elsku. ' Þá hefir hún von meSferSis — von og vissu eilífs lífs.-------— Það má segja og er oft sagt, að óteljandi sé þeir mennirnir bæSi fyrr og siSar á timum, sem hafi elskað án þess aS elskan þeirra hafi að nokkru leyti verið bygS á kristinni trú, án nokkurs eilífð- arljóss úr þeirri átt. Það er sjálfsagt aS játa þvf. En jafnframt er að minnast þess, að sú elska hefir æfinlega átt bágt. Elskan hefir alt af heimtað eilíft lif. En svo lengi sem ekki fékst vissan úr kristindómsins átt, var mannssálin elsk- andi sífelt á nálum, sifelt hrædd, sífelt kvíðandi. (>g \x> að heimspekingarnir og skáldin væri búnir að reikna það út, að lif hlyti að vera til eftir dauS- ann, og þó að hinar elskandi sálir reyndi til að hugga sig við þær kenningar, þegar dauðinn var hjá ]æim á ferðinni, þá var þar engin vissa, í rauninni ekkert annað en lausar, meira eða minna sennilegar getgátur, æskilegar, ómissandi, en þó aldrei meira en getgátur. Alt af í heiminum stórt, hræðilega stórt spurnarmerki aftan viS orðiS von í sambandi viS líf eftir dauðann, — þangaö til páskadagsundrið var komið fram í sögunni og það orðiS eign mannssálnanna. Sannleikurinn er sá, að þaS hafa allir meir eSa minna ljóst eSa réttara sagt óljóst hugboS um þaS, aS til sé lif eftir dauðann; og allir þrá það, aö ]>etta hugboð rætist, og elskan jafnvel heimtar það. En aS sanna það skynsemislega eða vísindalega, það er ómögulegt. Þótt mannlegri þekking og vísind- um sé alt af að fara fram, fleygi fram svo stór- kostlega, að undrum sæti, þá er einn hlutur til, eitt atriSi í heimstilverunni, sem menn eru jafn-ófróðir um nú eins og þegar fyrst eru sögur af mannkyn- inu og vísindin geta bókstaflega ekkert átt viS. Og það er dauðinn, eSa réttara sagt: hvaS taki við fyrir mönnum eftir dauSann. Dauðinn er eins og múrgarSur, fjallhár, himinhár og með öllu óyfir- stíganlegur fyrir mannlegan kraft, scm umkringir lífið þetta jarðneska með þess gleSi og sorg, meS þess elsku og sæluþrá, með þess synd og sársauka. ESa ef menn hugsa um gröfina eins og þann stað, þar sem ástvinirnir látnu hverfa síSast grátandi augum hinnar eftirþreyjandi elsku, þá má segja, að aSeins þangað geti mannleg eftirgrenslan náð. Gröfin náttúrlegum mannsandanum lokuð — harS- lokuð til eilifðar. Og svo kveinar elskan syrgj- andi nú alveg eins og forðum: "Hver mun velta fyrir oss steininum frá grafarmunnanum? — Og kveinið, hið spyrjanda, heldur áfram, þangaS til með trúuSu hjarta er meStekiS fagnaðarefni páska- hátíSarinnar, með trúuðum augum litið til grafar Jesú Krists. Þá fyrst fær mannshjartaS full- nægju, því þá sést þaö, aS bjarginu, sem enginn mannlegur kraftur gat hreyft, hefir verið frá velt, af yfirnáttúrlegri hendi Gröfin er opin. Ekkert þar hræðilegt til, — heldur þvert á móti bjarmi liimneskrar dýrðar. Ekkert myrkur, engin rotn- an, enginn dauði. Alt slikt horfið í sólarljósi upp- risunnar. Og englaraddir heyrast úr heimkynni dauðans, sem verið hafði, er fullvissa um, að hinn krossfesti, sem þarna hafði verið lagður til hvíld- ar eftir allar kvalirnar, hann lifir. HvaS þýðir nii evangelíum páskahátiðarinnar fyrir syrgjandi elskuna? —• eða elskuna, sem á alveg víst aS fá yfir sig sorg? Það þý^ir óendan- lega miklu meira en fullvissu um það, að til sé líf eftir þetta. Því jafnvel sú fullvissa nægir ekki. ÞaS þýðir það, að hann, sem uppreis, á þá elsku, sem er sterkari en dauðinn. Hann uppreis til þess að fullvissa hina hryggu, hart reyndu ástvini sína um það, að elskan hans, sem alt af hafSi skinið svo fagurt út úr lífi hans, en fremur öllu birtist í sinni dýrð í píslarsögu hans og dauða, var og verður eilíflega sigrihrósandi elska. Og ekki að eins til þess aS fullvissa þessa fáu, ástvini um þetta, heldur líka alla aSra, einnig hans óvini, einnig þá, sem hötuðu hann og ofsóttu, alla, sem meS sínum syndum áttu þátt í því, aS honum var hrundiS út i kvalir krossfestingarinnar. Hann leiS fyrir þá alla. Hann dó af kærleika fyrir þá alla. Hann lagSi fram friðþægingarfórn með dauða sínum á krossinum fyrir mannkyniS alt. Sú fórn er metin fullgild af réttlæti Guðs. Hann hrópaSi í andlátinu á krossinum: "Það er full- komnað !" Og upprisu-undriS á páskadagsmorgun- inn er hátíðlegt já og amen því orSi til staSfesting- ar. Hinn upprisni Jesús ekki aB eins fullvissar menn um tilveru eilífs lífs, heldur líka sýnir sig sem þann, er hefir hiS eilífa líf í sjálfum sér. — Og upprisinn er hann hér hjá ySur öllum í sínu frelsisorði og sínum heilögu sakramentum, og býð- ur ySur hið eilífa Hf aS gjöf. Og þeir allir, sem þá gjöf þiggja, þurfa ekki aS hræSast dauðann. Þeir þurfa ekki að hníga máttvana undir byrði synda sinna. Þeir þurfa aldrei aS koma til dóms. Þeir þurfa aldrei aS syrgja án vonar og huggun- ar. Og ]>eim er öllum óhætt að elska. Og þeir fá þar sterkustu 'hvöt sem gefist getur, til að elska vinina sína, en líka óviniim, ef nokkrir eru. Þegar upprisu-evangelíið er oröið trúareign mannanna, þá er óhætt að setja þessa áskrift yfir þeim: LifiS cr sigur og guSlcg náð! (Úr pðskaræSu eftir Jðn Itjarnason.)

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.