Lögberg - 03.05.1923, Blaðsíða 1

Lögberg - 03.05.1923, Blaðsíða 1
Það er til myndasmiður í borginni W. W. ROBSON AthugiS nýja staöinn. KENNE DY BLDG. 317 Portage Ave. Mót EatoB fröHf SP£iRS«PARNELL BAKING CO. ábyrgjast yður fulla vigt, beztu vörur fyr- ir lœgsta verð sem verið getur. REYNIÐ ÞAÐ! TALSIMI: N6617 • WINNIPEG 35. ARGANGUR WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 3. MAÍ 1923 NÚMER 18 Canada. Eing og lesendum Lögbergs er kunnugt, bar !hr. Skúli Sigfússon, þingmaður fyrir St. George kjör- dæmið, fram þingsályktunartil- •1ögu snemma á þingi því, er enn stendur yfir, um að lækka svo Manitobavatnið, að íbúum með- fram ströndum iþess stafaði sem aMra minst hætta af flóði. pings- ályktunartiMaga 'þessi hefir áður verið birt og er almenningi því fullkunnugt um innihald hennar. Tillögunni var vísað til þing- nefndar, er um sveitamlálefni fjallar. Nefndin var einrómá þeirrar skoðunar, að hér væri um nauðsynjamál að ræða, og lagði •því til að þingið afgreiddi eftir- fylgjandi tillögu: (1.) Hækkun vatnsins veldur því,. að stórflæmi af iheyskapar- landi verða ónothæf. (2.) Hlækkun vatnsins, dregur úr fiskiveiðunum. (3.) í einu héraði flæddi yfir 7,000 ekrur af besta heyskapar- 'landi, síðastliðið ár. (4.) Fjölda nautgripa varð að farga með tapi, sökum fóður- skorts. (5.) Margir búendur hafa neyðst tií þess, að flytja af heim- ilisréttarlöndum sínum, og munu fleiri gera hið sama, svo fremi að eigi verði bætt úr vandræðun- um. Margir búendur norðan- verðu vatnsins báru vitni fyrir nefndinni og héldu málstað sín- um fast fram. Búendur sunnanverðu vatneins mótmæltu lækkuninni og báru fram eftirgreindar ástæður: Cl.) "Lækkun vatnsins mundi lækka í flæðilindum (wells) eg í sumum tilfellum þurka þær alveg upp. Einnig mundi sllkt hafa í för með sér, að jarðvegurinn á hinum frjásömu Portage sléttum, mundi ofþorna og við það hljót- ast stórkostlegt tap. (2.) Sumarbústaðirnir við Delta, og $150,000' virði af húsum, mundu fara í eyði og húsin þar afleið- andi verða verðlaus. (3.) Að sáðþistillinn, eða plága sú, sem af ihonum stafar, hafi að miklu leyti uppræzt, sökum væt- unnar í jarðveginum, en að sú plága mundi vekjast til nýs Mfs, við uppþurkunina og fræ þistils- íns fjúka um stór flæmi. Að öllu þessu athuguðu leyfir fylkisþingið sér, að miæla með því, að Sambandsstjórnin iMti fram fara nákvæma rannsókn í málinu og geri þær ráðstafanir, er kring- umstæður kunna að krefjast. TiIIaga þessi var samþykt í einu hljóði. Stjórnin afgreiddi tillöguna þegar og sendi hana til Ottawa. Ennfremur sendi hr. Sigfússon afrit af henni, Mr. Bancroft, sambandsþingmanni fyrir Seikirk kjördæmið og þeim Hon. A. B. Hudson, þingmanni fyrir Suður-Winnipeg og E. J. Mc Murray, þingmanni fyrir Norður^Winnipeg kjördæmið. ( Síðastliðið föstudagskveld, stút- aði Manitobafþingið frumvarpi Hon. John Brackens yfirnáð- gjafa, um stofnun hveitisölu- nefndar Wheat Board. Með frura- varpinu greiddi 21 þingmaður atkvæði, en 24 á móti. Sex úr stjórnarflokknum snerust önd- venir gegn frumvarpinu, þeir Hon. Neil Cameron, Iandbúnaðar- ráðgjafi, Hon. F. M. Black, fjár- málaráðgjafi og Hon. R. W. Graig, dómsmálarláðgjafi. Hinir þrír voru I. B. Griffiths frá Russell; W. J. Short, þingmaður frá Birtle og W. C. McHinnell frá Rock- wood, einn af leiðandi mönnum bændaflokksins, og sá, er það sér- stak,a hlutverk ihefir með hönd- um, að vaka yfir liðsveitum stjórnarinnar í þingsalnum. Tveir J^ingmenn 'verkaflokks- ms greiddlu atkvæði með frum,- varpinu, þeir C. A. Tanner frá IMdonan og St. Andrews og W. D. Bayley, þingmaður fyrir Assini- 'ooia kjördæmið. Ennfremur einn utanflokka þingmaður, Jos- eph Hamelin, þingmaður í Ste Rose kjördæminu. Tjáðist hann l>ersónulega mótfaMinn ^arpinu, en greiða því samt hlyntir, að málið fengi fram að ganga. Atkvæðagreiðslan fór á þessa teið. Já sögðu: Backynski, Bayley, Barelay, Berry, Boivin, Bracken, Brown, Campbell, ^Compton, Emmond, Foster, Hamelin, Hry- horezuk, Little, Mooney, Muir- head, McLeod, (Arthur), McLeod (Delorine), Prefontaine, Tanner, Wolstenholme. — samtals 21. •Nei sögðu: Black, Breakey, Cameron, Craig, Oawens, Esplen, Evans, Farmer, Griffiths, Haig, Jacöb, Kennedy, McKinneM, New- ton, Queen, Mrs. Rogers, Ross, Rogeski, Sbort, Sigfússon, Spinks, Taylor, Willis, Yakimhischaik. — Alls 24. Umræður um málið urðu nokk- uð langar, en fóru yfirleitt fram á skipulegan hátt. * * * Hon. C. M. Hamilton, landbún- aðarráðgjafi í Saskatchewan, bar það inýlega fram, fyrir nefnd þeirri í Sambandsþiíiginu, er skipuð var ti'l þess að rannsaka álstand slandbúnaðarins, að svo hefði ullarmarkaðurinn verið góð- ur á umliðnu ári, eða hitt þó held ur, að andvirði reifa af fimtíu fjár hefði tæpast nægt til þess, að kaupa fyrir einn karlinanns alfatnað. Talsvert kvað ráðgjaf- inn ástandið þó hafa skánað, það sem af sé þessu ári og tjáðist sannfærður um, að áður en langt um liði, mundi greiðast fram úr fiækjunni og birta yfir iðnmál- unum Vesturlandsinls, sem og þjóðarinnar í heild sinni. Bandaríkin. Harding forseti og Gharles E. Hughes, utanrtíkisráðgjafi, hafa hvor um sig nýlega flutt ræður, þar sem þeir hafa ótvírætt tjáð sig hlynta því, að Bandaríkia- þjóðin skuli eiga fulltrúa í alþjóða- dómi þeim, sem stofnaður hefir verið samkvæmt ákvæðum þjóð- bandalags isáttmálans. Báðir hafa stjórnspekingar þessir jafnframt lýst yfir því, að þeir séu því jafn andvígir enn, að Bandaríkin gangi inn ínefnt þjóðbandalag—League of Nations. * * * Illinois Central j'árnbrautarfé- lagið, hefir ihækkað laun vélfræð- inga sinna og smiða um tvö cent á klukkutímann. * * # Woodrow WMson fyrrum for- seti Bandaríkjanna, hefir enn á ný tekið að sér forystu þeirra pólitisku hersveita, eV það hafa á stefnuskrá sinni, að flá Bandarík- in tíH þess, að ganga inn í þjóð- bandalagið. Mr. Wilson kvað ekki gera ráð fyrir því, að flytja ræður um miálið, heldur rita um það jafnt og þétt, og glseða þar með áhuga almennings. Bretland. Andrew Bonar Law, stjórnar- formaður Breta, hefir fengið noilokurra vikna frí frá embætti sínu, sér til heMsubótar. Hann hefir, sem Runnugt er, verið veilí á heilsu, aHmörg undanfarin ár. Varð meðal annars að sækja um lausn úr ráðuneyti Lloyde Georges, fyrir þá ástæðu. * # # Gefin voru saman í hjónaband nýlega í Westminster Abbey, her- toginn af Ybrk, sonur konungs- hjónanna brezku, og Lady Eliza- beth Bowes-—Lyon, dóttir jarls- ins af Strathmore. Utþrá œskunnar. vera frum sem - aður atkvæði, sökum vilja kjos^nda sinna, er mjög væri því pað var einu sinni ekkja, sem átti einn dreng. Faðirinn hafði dáið, þegar drengurinn var ung- ur, og skilið þeim, eftir nógan auð, svo þau gæti- lifað góðu lrfi, búiC í_ fallegu húsi, og haft þjónustufóík. EkkiMi gjörði a!t,'sem í hern- ar valdi stóð tM að ala dreaginn vel upp, hún elskaði hann, enda -.ir hann góður og viðkvæmur og hlíðinn. Allar hennar vonir og hún var stafurinn ihans. Á hverju kvöldi eftir að hann var sofnaður, fór hún inn ,í herbergið hans, kveikti Ijósið, strauk hárið frá enninu hvíta og silkimjúka og kysti það. Svo Iiðu árin hvert á eftir öðru og breyttu drengnum í ungan mann. Eftir þvi sem hann eldist, vill móðirin að hann fylgi s'ér, en hann vill he^ldur fylgja súnum kunningjum, sem voru ungir eins og hann og það verður svo að vera. Svo fer það að vilja til að hann kemur seint heim á kvöldin, og stundum kem- ur hann hreint ekki, móðirin gef- ur því ekki mikinn ^gaum, hún Veit að hann er með æskumönnum og án þeirra má hann ekki vera. En svo fer að lokum að hann hættir algjörlega að koma heim, hún fer þá til vina hans að spyrja um hann — að spyrja «ftir hon- um, í fyrstu vildu þeir ekki segja hvar hann er, en eftir að hún er búin að ganga hart eftir þeim, segja þeir henni að seiðkonan ljóta hafi seitt hann til sín. Seiðkonan Ijóta býr lí helli ó- hreinum og fúlum og sjÁlf er hún ógurleg ásýndu % an hun hafði lært sörg hrfmeyúmn r og mað honum seyðir íhún. Eg er ekki viss um að þið hafið heyrt söguna af/ hafmeyjunni, og þecs vegna ætla eg að segja ykkur han i eirs og bei£i heyrt hana. Sag: n segir ab hún hafi verið í fiskgerfi fyrir neðan mitti en efri búkurinn vai ósköp fall- eg stúlka, með'gullfagurt/hár. húr sveimaði um sjóinn til að töfra sjófarendur, húr. söng svo vel o<> ród '.in var svo fogur, að hún töfraði alla, sem ekki gættu sín fyrir henni; hún fór að syngja þegar hún sá skipin, skipverjar hlustuðu, 'hjún dró !þá jaf réttri leið, þeir fýlgdu heroii, hún Iét þá gleyma því að þeir voru að færa björg og blessun landa á milli, og því meir, sem hún söng, því iákafar hlustuðu þeir, svo að lokum svæfði ihún þá. En þegar enginn vann, enginn gengdi skyldunni og enginn stjórnaði, sökti hún skipinu og dró menn- ina með sér ofan í djúpið þaðan, sem þeir komu aldrei aftur. pað var með þassum hafmeyjarsöng, sem seiðkonan Ijóta töfraði son aumingja ekkjunnar. pegar ekkjan heyrði að sonur sinn væri hj'á ófreskjunni, varð ihún bryggari en frá verði sagt, hún grætur sáran og aegir við sjá'lfa sig. Eg var heimskingi og flón að fara eftir þv.í, sem eg var að lesa og beyra aðra segja, — að útþrá æskunnar ætti ekki að hafa neinar hömlur, — æsku- maðurinn ætti að ráða sér sjálfur, þá yrði hann mikill og djúpvitu'*, það taldi mér trú um að salirnir mínir væru of lagir, hann gæii þar ekki notið aflsins í sjálfu'n sér, hann yrði að samlagast æsk- unni, hann yrði að vera frjáls. Hefði ekki v*rið ofboí lítið vit- legra að hlusta á það, sem sú ,bezta bók, sem nokkurntíma hef- ir verið skrifuð segir. A'Tð þau Cbörn) upp tí aga o. s. frv. En nú má eg til að finna drenginn minn þó það kosti mig lífið, verð eg að fara og finna hann. þjóna mína má eg ekki láta fara með mér, því þeir mega- ekki vita hvar hann er. Hún tekur yfirhöfn- ina sína og höfuðfatið og gengur út, og stansar ekki fyr en hún kemur að hellinum, ihún læðist inn fyrir dyrnar, og þar sér hún hópa af fólki, sem sveimar fram og til baka, eins og í leiðslu, með starandi augu og hálf opna munna, s>kynjandi ekki hvað fram er að fara í kringum það, ráfandi stefnu'laust, úr einu horni í ann- að. Hún sér hvergi drenginn sinn. Hún ráfar fram og til baka og finnur hann að ilokum, liggjacdi út í horni; froða rennur úr munni hans og hann sýnist ós'já'lfbjarga. ihún kallar á hann, en hann ansar ekki, hún lyptir honum, en hann hefir ekki m'átt til að standa, hún lítur í kringum sig eftir hjálp, til að koma honum iheim, en þar var enginn faer unr að hjálpa. Hún tekur hann í fangið, og fer út. Þegar heim kemur leggur hún hann í rúmið sitt, strýkur hárið frá -enninu og kyssir það, eina og hún hafði svo oft gjört, sv'ö legst hún á hnén við rúmið hans, legg- ur böfuðið í hendur sínar og grætur. , Hann vaknaði við kossinn hennar mömmu sinnar, og man sínu og heyrir hana andvarpa og segja guð minn — drengurinn minn, og hann veit að hún'muni vera að biðja fyrir sér; — honum sem hafði gert henni lífið svo ó- bærilegt með breytni sinni. — Honum, sem hafði tekið seiðkon- una ljótu fram yfir hana. Frá því fyrsta sem hann man >eftir sér hafði hún verið honum góð mÓðir og trú. pegar hann villist af réttri leið, leitar hún að honum og tek- ur hann iheim, en ihvar eru laun- in ihennar fyrir þetta? eða hver mun gera alt þetta >án launa? :— enginn níma móðirin. , Hann opnar augun og sér hárið hennar silkimjúka liggja á á- breiðunni og nú var það orðið hæruskotið og hann vissi ósköp vel, að það var af hans völdum, og 'þrátt fyrir alt þetta krýpur bún við rúmið hans og biður guð fyrir honum. Þetta gat bann ekki þolað lengur, honum verður þungt um andann, það suðar fyrir eyrunum á honum og honum finst hjartað ætla að rífa sig laust, hann fellur lí dvala og vaknar við að ótal samhljóma englaraddir syngja inn í siálu hans. — Vertu maður; dyggur, staðfastur, trúr; með iþví einu getur þú laúnai'i mMur þinni, það, sem bún hefir gjört fyrir þig- Nú eru liðin þrjú ár og ekkjan hefir aldrei verið ánægjulegri en nú, því nú .er drengurinn hennar orðinn að fyrirmyndarmanni og ágætum syni, sem aldrei framar dettur í 'hug að hlusta á söng seiðkonunnar ljótu. Anna. framtíðardraumar snérust um þá eftir öllu s-em skeð ihefir. Hann ÞjóVsárdalur. Altaf finst mér það eitthvað upplyftandi og hressandi að koma inn í pjórsárdal, og jafnvel þótt það sé um hávetur. pað er iþó ekki nema svipur hjá sjón, að 'ltá dalinn i fÖ.l_?a-blæju, dapran útlits og í dökkri móðu. En þó að óveðranna fans þyrpist stund- um í dalinn og "gefi fjallli högg á ihlið" — gefi hinum ævagömlu, .stórsikornu veðurbörðu bergþursa andlitum drjúgan löðrung, svo að þau verða úfin og grett — altaf er þó svipurinn sami, einhver tignar hreinleiki og mikilfengleika svipur, (sem vetraróveðrin eiga ó- mögulegt með að afmlá. Alt af ihvílir yfir honum einhver ró. Hann geymir Mka sína eigin sögu sjálfur, sem enginn þekkir til hlítar — byltingarsöguna miklu, þegar hann myndaðist. »~ Og altaf þykir mér skemtilegt að níða upp eftir Gnúpverja- hreppi á björtum sumardegi; líta heim á "bændabýlin þekku", sem flest standa framan undir fjailli e^a fal'Iegri ihœð. Finna hlýja og góða hugi streyma til mín frá hverju Ibýli og sjá lýsandi og græðandi sumarljómann um- kringja mig. Sumir kunna að áliíta, að pjórs- árdalur ibyrji, þegar ,kemur inn fyrir Stóranúp, en flestir telja að hann byrji við Gaukshöfða. En leiðin frá pverá er iljómandi fall- egur inngangur í dalinn. Bærinn Hagi stendur framan undir Haga- fjalli, er þar mjög fallegt bæjar- stæði og útsýni hið fegursta. Þá er leiðin inn með Hagafjalli skemtileg, sumstaðar eftir slétt- um grundum að fara, fjall annars vegar, tMkomumikið og hrikalegt með 6tal svipbrigði og breytileik, en bins vegar renn- ur fram straumlygn stórelfa í fallegum bugðum. Útsýnið til austurfjallanna, Heklu og fjalda- hringsins suður frá henni; er dá- samleg sjón. Ekki þykir mér'tfl- komuminna að fara hér um beld- ur en eftir ihinni fögru Fljóts- hlíð. pað er berara hér, en drætt- irnir eru skarpari. pegar kemur inn fyrir Bringu, sem er fyrir innan Gauksihöfða, opnast dalurinn, þá sést Skriðu- Að austan takmarkast þjósár- dalur af Búrfelli, Skriðufelli og Sandfelli, er mær upp að Gjánni. Á móts við Gjánna að vestan eru hinir frægu Rauðukambar og þar mi,tt á milli ^ppi í hamrariðinu er Háifoss, sem talinn er hæsti foss á landinu. Mikill munur hefir verið að sjá dalinn þegar hann var grasivaxinn og í bygð, en nú sést valla nokkur gras- blettur í honum nema í Hjálp. Flestir þeir er koma í Gjána í fyrsta sinn munu finna til þess að aldrei áður hafi þeir komið á svona stað. Nokkur bratti er of- an í Gjána og verða menn að teima hesta sína á eftir sér, en auðvelt væri að búa hér til greiðan veg með litlum tilkostnaði. x Pegar niður í Gjána er komið, finnur maður að eitthvað vin- samlegt andar að manni jafnframt og maður verður snortinn af lotn- ingu fyrir hinni einkennilegu tilbreytingu náttúrunnar. Gras er lítið í Gjánni, enda bíst það fljótt upp. Fyrsta verkið er að fara um alla Gjána, vaða yfir kvísl- arnar, klifra upp eski-silluna, sem er hjá einum fossinum, skoða bergskútana, opið á berg^inu þar sem vatnið hefir að líkindum einhverntíma runnið í gegn, hylj- ina þar sem silungar sveima um með flugkvikar sporðasveiflur, Enginn vMl verða til þess, að veiða þessa silunga, því hann veit að það er varanlegri prýði að iþeim þarna, sem þeir eru, heldur en í maga hans. pá má ekki gleyma að horfa ofur litla stund á kristaltæru uppsprettu- lindirnar, sem koma eins og lif- andi Ijósþræðir og keppast við að komast sem allra fyrst ofan í hylinn. Hjiá'lp má nefna lund eyðimerk- unnar, þvi hvergi er að sjá þar gras í kring. Hjálp er austan megin við Fossá, niður undan suðvestur horninu á Skiljafelli. Áin beygist í olnboga að vestaa og sunnan um allstóragrasspildu, að norðanverðu skýlir há sand- alda, sem endar vestur við ána með stuðlabergshamri. par innaf er Hjálparfoss, einstakiega fall- egur foss þó hann sé ekki stó.r. í miðjum fossinum er ofurlítill 'hólmi skógi vaxinn og má ríða út í hann frá vesturlandinu. Marg- ar myndir eru til af Hjálparfosai og hamrahlíðinni þar'suður af. Mjög hentugur staður er í Hjálp fyrir sumarbústað eða gestaskýli. BMvegur þarf að kom- ast alla leið inn að Fossá á móts við Hjiálp. Rátur, dragferja eða hestur þyrfti að vera til taks við ána. Hér væri gott að dvelja 2—3 daga eða lengur. Fara fyrsta daginn inn í Giljá, og þeir sem vildu, að Háafo&si. Annan dag- inn fram í Búrfellshálsa. pað er láMka vegur og inn í Gjána, um klukkutíma ferð. í Búrfellsháls- um er fallegt, skógur mikill og einkennilegt; þar er og pjófafoss og austan megin við Búrfell eru Tröllkonuiblaup. priðja daginn gætu menn skoðað sig um í Skriðu- fellsskógi o. s. frv. Þeir sem náttúraðir eru fyrir veiðar mundu una sér við ána, því töluverður silungur er- í benni einkum þó seinni part sumars, en vissara er að fá veiðileyfi og leiðibeiningar, hvar helst sé veiðivon. Dalbúar' segja að ferðamanna- straumurinn aukist með ári voldugt hverju inn í pjórsárdal. Naað- synlegt væri því, að bílvegur kæmist sem allra fyrst alla UlC inn að Hjálp. Á meðan að ekk» er komið skýli í Hjálp, væri ekki frágangssök, að hafa með sér tjald og nesti. Fyrir þrem árum fór einn bíll alla leið inn að Ásólfsstöð- um. Vitanlega þyrfti þessi vegur lagfæringar og Væri igott að kom- ast í félag Við Hreppamenn með það um ileið og þeir gera -við1 veg- inn í vor. íHvar á vegurinn að Mggja Ifá Á^ó'lfsstöðum og inn að f liðinni -* ir*^». ^MifS' Dora. Hermann. «. ^ MoKtcaJn^ Sckool Hún heitir fullu nafni Hal'ldóra Hermann, dóttir H. Hermann, bók- haldara hjá Columbia Press felaginu og Magneu Pétursdóttur, Guð- johnsen. Miss Hermann er fædd á HúsaVík í Suður-Þingeyjar- sýslu. Fluttist ti'l Ameríku með foreldrum sínum árið 1890, þá barn að aldri. Mentun 'sína hlaut hún í North Dakota og út- skrifaðist af Grand Forks University, með 'ágætis einkunn. Að loknu námi, stundaði Miss Herman akólak«msilu um hrí5 þar í ríkinu, en fluttist svo ásamt foreldrum sínum til Winnipeg og hefir haft á hendi skólakenslu jafnan síðan. Sílðustu þrjú árin, hef- ir hún haft á hendi yfirstjórn skólans og unnið sér almennings hylli. — IMiss Hermann er afar fjölhæf stúlka, meðal annars ágætis söngkona, sem kunnugt er. fell og bráðum A.sólfsstaðir. báðum bæjunum er skógur, víðáttu- og tilkomumeiri er Skriðu I að fara austur yfir Sandá, mots Áj afréttargirðingunni? Um tvær eni leiðir er að ræða. önnur er sú, Msskógur. Inn af Skriðufells skógi er-fjallið Dimon, mjög ein- kennilegt fjall, með stuðlabergi að ofan. Eg hefí heyrt, að dr. Helgi Péturss ihafi sagt, að þarna væru tvo fjöll saman, að annað fjall væri á hliðinni undir Dimon. Það vMdi eg að dr. Helgi Péturss viildi skrifa^, þó ekki væri nema lítinn kaf la úr þeirri byltingarsögu Mörgum mundi þykja fróðlegt að lesa slíkt, eins og annað er hann hann, hann var lj'ósið bennar, en sér móður siína liggja hjá rúminu skrifar. við Ásólfsstaði og svo upp sand- inn austan megin við Sandá. En gljúpur sandur er hér í árbotn- inum og sandurinn upp að hlið- inu er þungur. Hin leiðin er að fara upp fyrir austan Skriðufell. Reyndar er þar nokkur bratti og kafli sem útheimtir nokkra vinnu, en úr því má líka hafa-öruggan iarðveg inn að hliði, og álít eg Ibví. að þessi leið . verði tryggarl. Frá hliðinu og austur að áraii, á ur, því ekki þarf annað en ryðja þann kaflann. Eg efast ekki um það, að út- lendur ferðamannastraumur muni að miklu mun aukast á næstkom- andi árum. Ef við erum eins gerðir og aðrar þjóðir, að vilja hæna útlenda ferðamenn að land- inu okkar, þá verðum við að gera eitthvað til þess að laða þá að okkur. Við verðum að gera meira en að kosta upp á að auglýsa Iandið sem ferðamannaland í út- löndum, við verðum líka að "punta" •ofurlitið upp á okkur sjálf, láta sjást dáMtinn menning- arbrag hjá okkur — að við höfum eitthvað gert til þess að menn geti með sem hægustu móti kom- ist sem lengst inn í landið, þangað sem eitthvað er að sjá. Ekki kalla eg því fé Mla varið, sem til þess er varið að glæða ástina á land- inu sínu. Flestir útlendir ferðamenn sem til landsins koma, koma fyrst til Reykjavíkur, og ef þeir ættu kost á að geta farið með hraðferð til Þingvalla, Geysis og Gullfosis, upp í Þjórsárdal og austur í Fljóts- hlíð, gætu þeir svo dvalið fáa daga á vissum stöðum, þar sem þá langaði til, þvi altaf gætu þeir fengið ferð fram eða til baka eft- ir því sem ^þeir vildu. Eg held að þetta væri góð auglýsing, sem ferðamennirnir sjálfir mundu aug- lý«a þegar þeir kæmu heim til sín. pegar kominn er bílvegur alla leið inn að Hjiálp og gott gesta- iskýli þar, þyrfti ekki að óttast, að þangað yrði ekki næg að sókn a£ sumargestum, og mörgum þeirra mundi þykja þægilegt að geta dvalið þar í fáa daga. Ólafur ísleifsson. — Lögrétta. rnóts við Hjálp er fljótgerður veg- Um bryggju og bátskaða á Norðurlandi. Um fyrri helgi gerði aftaka norðanbyl á Norðurland, með mik- illi snjókomu og Veðurhæð. Vaj,'ð Veðrið mest á m^nudaginn og gerði þá ýms spell á bátum Qg bryggjum. Á Dalvík við Eyjafjörð gerði feiknabrim, og braut það tvær af bryggjum þeim, sem þar eru, og munu þær hafa gereyðilagrt. Ennfremur sökk þar á legunni mótorbátur. Hefir Iþað að vísu komið fyrir áður, að bátar hafa sokkið þar, en þeir hafa jafnan náðst upp aftur, og eru því lík- indi til, að eins verði um þenna. Á Sauðái-<krókl urðu og miklar skemdir á bfyggju. Gerði þar þvílíkt brim, að slíkt hefir ekki komið þar í fjölmörg ár. — Lögrétta 16. febr. Frá íslendingadags- nefndinni. ASalfundur íslendingadagsins var haldinn í Goodtemplarahúsinu á Sargent Ave. síðastliðiS fimtu- dagskveld. StýrSi varaforseti frá- farandi nefndar, hr. Halldór bvgg- ingameistari Sigurftsson fundi. Var þá lesin upp fundargerS siSasta ársfundar og samþykt í einu hljóSi. Einnig var jafnaðarreJkningurinn samþyktur athugasemdalaust. Var því næst eftir nokkrar umræður samþykt að halda þjóSmínningar- dags hátíðarhald hér í Winnipeg 2. ágúst næstkomatwli. Kosningu hlutu í íslendingadags- nefnd til eins árs, eftirgreindir menn: Ólafur Bjarnason. Hannes Pétursson. S. R. Stefánsson. Tiinar P. Jónsson. Pétur Anderson. Friðrik Kristjánsson. Eiríkur fsfeld. Rögnv. Pétursson. Sveinbjörn Arnason. m Halldór SigurSsson. Thordur Johnson. Stefán Einarsson. Eund hélt hin nýkosna nefnd, á skrifstofu þeirra Péturson's bræöra í Avenue Block á Portage Avenue. síSastliSiS mánudagskvöld, og var bar jafnaS niður störfum. Séra Rögnv. Pétursson tilkynti, aS hann sæi sér eigi fært að starfa í nefndinni og var því sampykt í einu hljóSi aS skora á Alb. C. Johnson aS taka hans sæti. Fór þá fram kosning embættismanna: Hannes Pétursson^ forseti. Th. Johnson, vara-forseti. Albert Johnson. skrifari, Stefán Einarsson, vara-skrifari. Pétur Anderson. féhirSir. Dagskrárnefnd: Hannes Pétursson., Einar Pi Jónsson, Sveinbjorn Árnason. f þróttanefnd: S. B. Stcfánsíon. Halldór SigurSsson, FriSrik Kristjánsson. Auglýsinganefnd: Stefán Einarsson, Albert C. Johnson. Ólafur Bjarnason. GarSnefnd: Th. Johnson, Pétur Anderson, Eiríkur fsfeld. Að þessu loknu samþykti nefnd- in í e>'nu hljóSi, samkvæmt uppá- stungu Hannesar Péturssonar, að bjóða Jóni J. Bildfell aS eiga sætt í nefndinni meS fullum réttindum kjörinna ^ nendarmanna. Næsti fundur ákveöinnhinn 14. þ.m.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.