Lögberg - 23.08.1923, Page 3

j uGBERG, FIMTUDAGINN
23. AGÚST, 1923-
SSSSS3SS£»SS£SSS^SSSSSSSSSS!!SSSSSSSSSSáSSSSSSSSSSSSS
Sérstök deild í blaðinu
ssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss
SOLSKIN
SSSS.SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSS
Fyrir börn og unglinga
Ákvæðaskáldið.
1. Finnur flakkari.
pokan settist á fjallsbrúnina eins og örn á
klettasnös. Svo þandi hún út vota og gráa vængi
yfir sýlumannssetrið og alla sveitina. Sýslumað-
urinn iagði frá sér bókina, sem hann hafði verið að
lesa, og gekk út á túnið til hjúa sinna.
“pað er gott að slá í þessari rekju,” sagði
hann, og það glaðnaði yfir honum, pegar hann sá,
hvað mönnum hans sóttist verkið vel.
Piltarnir samsintu því, að rekjan væri góð.
peir sveifluðu orfunum kringum sig og spyrntu
fótunum fast í jörð, eins og forhetfur í fólkorusc-
um. Varð þá ljáhvinur mikilli, og hlóðst grasið í
gilda múga, eins og valkestir á vígvelli.
En sj;úlkurnar voru ekki í góðu skapi. pær
kvörtuðu sáran um, hve ilt væri að raka í þessari
þoku og súld. Sýslumaður brosti í kampinn og
sagði að sumar stúlkur væru aldrei ánægðar fyr en
þær gætu krækt hrífutindunum í hælana á piltun-
um.
pað varð ekki meira úr þessum viðræðum, því
að alt í einu heyrðu menn ámátlegt angistaróp, og
kom það einhverstaðar utan úr þokunni. Piltamir
hættu að slá, og stúlkurnar hættu að raka. Allir
stóðu á öndinni og hlustuðu. Urðu nú stúlkurnar
hálfsmeikar og gátu þess til, að þetta mundi vera
útburðarvæl. En piltarnir gátu þess til, að það
mundi vera einhver maður í lífsháska.
Hljóðið færðist æ nær og nær, og loks var eins
og það kæmi heiman frá bænum. pá mælti sýslu-
maðup. “Grunur minn er sá, að Finnur flakkari
sé hér á ferð, og skal eg nú fara heim, til þess að
taka á móti honum.” Gekk hann svo í hægðum
sínum heim túnið. En er hann kom heim að
bænum, sá hann rauðblesóttan hest á hlaðinu, og
á honum sat einhver hraukur líkastur lundabagga í
lögun.
“Átti eg ekki kollgátuna!” sagði sýslumaður
við sjálfan sig. “pað er hann Finnur flakkari
á honum Blesa sínum.”
Finnur heilsaði sýslumanni með virktum og
bætti síðan við: “Eg gat ekki fengið af mér að
sneiða frm hjá sýslumannssetrinu, úr því eg átti
leið hér um.”
“pað var rétt Finnur minn. Mig munar ekkert
um að gefa þér brta eða sopa í svanginn.”
“parna er yður rétt lýst, blessaður öðlingur-
inn. En hver getur nú hjálpað mér af baki?
Finnur stundi þungan og bar sig hörmulega.
“pað skal eg gera,” sagði sýslumaður. Hann
hjálpaði Finni af baki og studdi hann inn göngin,
en þegar þeir komu inn að baðstofupallnum, varð
Finnur að kasta mæðinni og hvíla sig dálitla stund.
Sýslumaður fór að bisa við að koma honum upp á
pallinn, en það var frágangssök, því að Finnur var
svo þungur og emjaði hátt, ef sýslumaður ætlaði
að taka fast á honum. f þessum svifum kom
sýslumansnfrúin út úr svefnherbergi þeirra hjóna.
pað var andspænis gömlu baðstofunni og gangur á
milli. Hún hafði verið að klæða Hauk litla son
sinn í sþarifötin, því það var afmælisdagurinn hans.
Hann var nú orðinn þriggja ára gamall. Hrefna
systir hans var rúmlega tveimur árum eldri. Hún
fékk líka að fara í sparifötin sín, enda réð hún sér
varla fyrir kæti.
Sýslumaður’ leit vandræðalega til konu sinnar
og bað hana að hjálpa sér til að koma Finni upp á
pallinn.
“Aldrei skal það verða, að blessuð sýslumanns-
frúin fari að saurga hreinar og hvítar hendur sínar
með því að snerta á mér. Væri það ekkl sæmra, að
eldabuskan kæmi til að hjálpa mér?” Finnur talaði
hátt og var mjög skrækróma.
“Talaðu ekki svona Finnur minn,” sagði sýslu-
mannsfrúin og brosti góðlátlega. “Eg held, -að það
detti, ekki af mér gullhringarnir, þó að eg snerti á
þér.” Hún steig upp á pallinn og þreif í axlirnar
á Finni, en sýslumaður lyfti undir hann. Tókst þeim
loks a ðkoma honum upp á pallinn og létu hann svo
setjast |á fremsta rúmið í baðstofunni. En það
gekk ekki þegjandi og hljóðalaust, því að Finnur
var alt af emjandi, eins og þokulúður á skipi.
Sýslumannsfrúnni varð starsýnt á Finn, þar
sem hann sat á rúminu með hettuna, sem hann tók
aldrei ofan, og mórauðan trefil, margvafinn um
hálsinn. Hann var í grárri úlpu, svo víðri, að vel
hefði getað náð utan umi tvo meðal menn, en svo
var Finnur vambmikill, að úlpa nmátti ekki þrengri
vera handa honum.
“Pú hlýtur að þjást af einhverri hættulegrl
innvortismeinsemd,” sagði sýslumannsfrúin, og
svipur hennar bar vott um innilega meðaumkun. I.ét
hún í ljósi undrun sína yfir því, iað Finnur skyldi
ferðast svona sárþjáður.
Sýslumaður kvað það vera gustuk að greiða
fyrir Isvona mönnum, sem gætu ekki neina björg
sér veitt. ; pað er alt öðru máli að gegna þegar
hraustir og heilbrigðir menn fara að flakka, af þvi
að þeir nenna ekki að vinna. Slíka letii^gja ætti
að hirta duglega með refsingarvendi laganna.”
“pað eiga þeir sannarlega skilið,” sagði Finn-
ur og var mjög lúpulegur.
Sýslumannsfrúin fór nú fram í búr og kom að
vörmu spori inn aftur með kúfaðan disk af látmat
og fullan ask af spónamat.
Finnur gerði krossmark fyrir sér, tók vlð matn-
um og át af góðri lyst. Hann másaði og blés eins
og smiðjubelgur, þegar hann hafði etið sig mettan.
Kvartaði hann nú sáran um hve erfitt sér mundi
verða að standa upp og gangá fram göngin, en mest
kveið hann fyrir að komast á bak. Hann stóð upp
og skjögraði svo mikið, að sýslumannsfrúin varð
dauðhrædd. Hún hélt að hann mundi detta og
meiða sig.
Sýslumaður þorði ekki að taka utan um Finn,
því hann var altaf að biðja blessuð sýslumannshjón-
in að fara nú varlega með sig. preif sýslumaður
því í barminn á úlpunni hans, til þess að verja hann
falli, en þá hneptist úlpan frá Finni, og stór koddi
datt niður á gólfið, sem hann hafði haft framan á
sér.
Finnur hljóðaði upp yfir sig og sleit sig af
sýslumanni. Hann þaut út göngin eins og kólfi
væri skotið, og skelti á eftr sér öllum hurðum, en
sýslumannshjónin stóðu eftir á baðstofupallinum og
horfðu agndofa hvort á annað. Nú sáu þau bæðl
jafnsnemma hvernig í öllu lá. Finnur var stál-
hraustur. Hann var einmitt einn af þessum let-
ingjum, sem flakkaði af því að hann nenti ekki að
vinna. Koddann hafði hann látið framan á sig
til þes^ að menn skyldu halda að hann væri fár-
sjúkuf. Kyrir bragðið fékk hann miklu betri við-
tökur, hvar sem hann kom. Mest gramdist sýslu-
mannshjónunum hvað hann hafði leikið þau grátt,
þegar hann var að láta þau lyfta sér upp á pallinn.
“Hann er ekki svo haltur, sem hann hinkrar”,
sagði frúin, “enda varð hann æði lúpulegur áðan,
þegar þú varst að tala um að hirta alla letingja með
vendi lganna.”
“Illur á sér ills von,” sagði sýslumaður og greip
hendinni um ennið, eins og hann væri að átta sig á
einhverju. Svo tók hann viðbragð og hljóp út á
hlað, en varð of seinn. Finnur var h'orfinn á
Blesa sínum út í þokuna.
1. Margt býr í þokunni.
Frúin var á nálum Hún bjóst við að sýslumað-
ur mundi verða þunghentur ef hann næði í Finn.
llenni duldist ekki að honum hafði runnið í skap, og
það til muna, en hún ásetti sér að reyna að sefa
reiði hans ef hægt væri. Gekk hún því hvatlega
fram göngin og út á hlaðið. Stóð sýslumaður þar
með kreftan hnefa og starði út í þokuna. Hann
var sótrauður út undir eyru og mælti ekki orð.
Frúin lagði höndina hægt á öxl honum og
mælti: “Vertu ekki að hugsa um þenna manr.-
ræfil. Lofaðu honum að fara leiðar sinnar.”
“pað verður víst að vera svo,” sagði sýslumað-
ur stuttur í spuna. “En koddann skal eg hafa fyr-
ir gabbið.”
Frúin mátti ekki hugsa til þess að láta þenna
óþrifalega kodda á nokkurt rúm. Hún var of
vitur kona til þess að andmæla manni sínum, sínum
þegar hann var reiður, en nú kom henni heilla-
ráð í hug. Hún spurði hvort hún mætti ekki eiga
koddann og gera við hann hvað sem hún vildi.
Jú, sýslumaður hélt, að henni væri það ekki
of gott.
pá glaðnaði yfir frúnni, og var hún ekki lengi
að ráðstafa koddanum. Ilún lét smalardenginn
fara með hann og kasta honum í ána.
Meðan þessu fór fram hafði eldabuskan verið
að baka lummur og pönnuuökur fram í eldhúsi.
Hrefna litla stóð hjá henni ov var að leika sér að
því að hnoða dálítið deig, sem eldabuskan hafði
gefið henni. pað þótti henni miklu skemtielgra
en að vera út á túni hjá Hauk litla.
pegar eldabuskan va rbúin að baka, sendi frúin
Hrefnu dóttur sína út á tún, til að segja fólkinu
að koma snöggvast inn.
Hjúin tóku þessum skilaboðum með fögnuði.
Piltarnir lögðu frá sér orfin, og stúlkumar Iögðu
frá sér hrífurnar. pegar alt fólkið var komið
inn í baðstofuna, lét sýslumannsfrúin bera inn
bragðgott kaffi og heitar lummi^ og pönuukökur.
“Gerið þið svo vel,” sagði hún. “En hvar er
Haukur litli? Hvers vegna kemur hann ekki inn
inn?”
“Hann er víst að leika sér hérna úti hjá lamb-
húsinu,” sagði sýslumaður. “Eg heyrði hann vera
að gala þar fyrir skömmu.”
“Hann verður þó að koma inn, svo að við get-
um þakkað honum fyrir kaffið,” sagði ein vinnu
konan. '
“Og til þess að taka á móti hamingjuóskunum,”
bætti önnur við. Og alt fólkið tók í sama streng-
inn.
“Eg skal skreppa út og sækja hann,” sagði
frúin. Hú nfór út en kom ekki inn aftur, svo a?
sýsluinanni fór að leiðast biðin. Hann gekk út
og mætti konu sinni á hlaðinu. Hún var fremur
föl í andliti og óróleg á svipinn.
“Hvar er Haukur litli?” spurði sýslumaður.
“pað má hamingjan vita, eg finn hann ekki,”
svaraði frúin með grátstaf í kverkunum.
. Sýslumaður reyndi að hugga konu sína og
bað hana að vera rólega. “ “Drengurinn hlýtur að
vera á næstu grösum,” sagði hann.
Að svo mæltu gekk hann inn og bað hjú sín
að bregða nú skjótt vi^ og svipast, að Hauk litla
Nú hvarf gleðin er áður hafði skinið út úr hverju
andliti. Allir gengu út hljóðir og alvarlegii;. Var
Var nú leitað að Huak litla hvíldarlaust í þrjú
dægur, en alt kom fyrir ekki. pað var sent á
næstu bæi og spurt eftir honum, en enginn hafði
orðið hans var, enda var það ekki von því þokan
var svo svört.
Sýslumannsfrúin var mjög sorgbitin, og þorn-
aði henni ekki tár af áugum, hvorki dag né nótt.
pegar allir voru komnir heim og hættir að leita,
þá ráfaði hún alein niður á veginn fyrir neðan tún-
ið. Hún gekk eins og 1 leiðslu góðan spöl suður
eftir veginum og horfði til jarðar. Varð henni
þá alt í einu litið á mislita pjötul, rétt við veginn.
Hún laut niður og sá að þetta var ofurlítill rósa-
leppur. Hún þekti vel þenna rósalepp. pað var
annar rósaleppurinn, sem hún hafði sjálf prjónað
og gefið Hauk litla í afmælisgjöf. Hann hafði
auðsjáanlega týnt honum úr skónum sínum.
Nú hrópaði hún á drenginn eins hátt og hún
hafði hljóð til, en fékk ekkert svar nema bergmálið
frá hömrunum í hlíðinni. Henni var hugfró í
því að kyssa rósaleppinn og væta hann tárum sín-
um, þó að hún hefði enga von um að sjá drenginn
í þessu lífi.
Hún flýtti sér heim og Sýndi manni sínum
rósaleppinn. Var þá sem hagl hrykki af augum
hans. Hann leit raunalega til konu sinnar og
mælti: “Væri eg skáld eins og Egill Skallagríms-
son, þá skyldi eg yrkja sorgarljóð eftir son minn
— En hvað ætlar þú að gera við þenna rósalepp ?”
“Eg ætla að geyma hann til minningar um elsku
drenginn okkar,” sagði frúin með tárin í augunum. j
Svo fór hún fram á dyraloft og lét rósaleppinn;
ofan í kistu hjá skautbúningnum sínum.
pað var einn morgun, skömmu eftir að Huakur |
hvarf, að Hrefna var að tala við ömmu sína. pær i
voru tvær einar inn í baðstofunni. Gamla konanj
sat á einu rúminu og var að prjóna, en Hrefna stóð;
hjá henni og var að rjála við hnykilinn.
“Heyrðu amma, hvert fór hanff Haukur?”
Hrefna leit spurningaraugum á ömmu sína.
“pa ðveit eg ekki svaraði gamla konan ang-
urvær. “pað var níða þoka þegar hann hvarf,
og grunur minn er sá, að huldufólkið hafi heillað
hann til sín. pað er aldrei gott fyrir lítil börn
að fara langt burt frá bænum þegar þoka er, því að
margt býr í þokunni.”
“Hvar á huldufólkið heima^”
“pað á heima í hólum og stórum steinum.”
“f hólum og stórum steinum! þá skal eg finna
hann.” Hrefna læddist upp fyrir túnið. par sa
hún stóran stein, sem var ekk ósvipaður húsi c
lögun. Skein þá bæði von og gleöi út úr andlit>
hennar. Hún gægðist inn í rifu á steininum og
bað hnldufólkið eins vel og hún hafði vit á, að
sleppa honum Hauk litla og lofa honum að koma
heim. Svo lagði hún eyrað við rifuna, en það var
steinhljóð.
“Jæja eg fer þá að gráta,” sagði Hrefna. Og
svo fór hún að gráta. Hún gekk að fleiri stórum
steinum, sem þar voru kkamt frá, og kallaði inn í
þá, en alt fór á sömu leið.
3. Galdravísur.
Nú liðu fjögur ár, og ekkert spurðist til Hauks.
Enn var komið sumar og túnasláttur byrjaður, en
sá var munurinn að nú var ekki þoka, heldur glaða-
sólskin. Sólin skein frá heiðum himni yfir Iög
og láð, og þó gat hún ekki hrakið burt skugga sorg-
arinnar er grúfði yfir sýslumannssetrinu, enda var
ekki að búast við því.
* Framh.
Dvergurinn í sykurhúsinu.
DR. B. J. BRANDSON
21 «-220 MKDICAL ARTS BIiDG.
Oor. Graham and Kennody Sts.
Phone: A-70B7
Offlce tlmar: 2—3
nelmlU: 776 Victor St.
Phone: A-7122
Winnipeg, Manitoba
DR. O. BJORNSON
210-220 MEDICAL ARTS BDDG.
Cor. Graliam and Kennedy Sts.
Phone: A-7007
Office tlmar: 2—3
Heimill: 764 Vietor St.
Phone: A-7S86
Whintpeg, Manitoba
DR. B. H. OLSON
216-220 SIEDICAL ARTS BIiDG.
Cor. Graham and Kenuedy Sts.
Phone: A-7067
ViCtalstmi: 11—12 og 1—6.30
Hetmili: 723 Aiverstone St.
VVinnipeg, Manitoba
DR J. STEFANSSON
216-220 MEDICAL, ARTS BIiDG.
Cor. Grahatn and Kenncdy Sts.
Stundar augna, eyrna, nef og
kverka sjökdöma.—Er ai5 hitta
kl. 10-12 f.h. og 2-5 e.h.
Talsími: A-3521. Ileimili: 627
McMÍJIan Ave. Tala E-2691
DR. B. M. HALLDORSSON
401 Boyd Building
Cor. Portage Avo. og Edmonton
Stundar sérstaKlega berkiasýki
og aöra lungnasjökdóma. Er a«
finna á skrifstofunni kl. 11—12
f.h. og 2—4 e.h. Sími • A-8521.
Heimiii: 4 6 Alloway Ave. Tal-
Bimi: B-3158.
DR. A. BLONDAL '
818 Somerset Bldg.
Stundar sérstaklega kvenna eg
barna sjúkdóma.
"Er að hitta frá kl. 10—12 f. h.
3 til B e. h.
Office Phone N-6410
Heimili 806 Victor Str.
Sími A 8180.
DR. Iír. J. AUSTMANN
848 Somerset Blk.
Viðtalstími 7—8 e. h-
Heimili 469 Simooe,
Office A-2737. res. B-7288-
THOMAS H. JOHNSON
og
H. A. BERGMANN
ísl. lögfræðingar
Skrifstofa: Rootn 811 McArthnr
Building, Portage Ave.
P. O. Box 1656
I’liones: A-6849 og A-6846
W. J. LINDAL, J. H. LINDAL
B. STEFANSSON
Islenzkir lögfneðlngar
S Home InvesttneiU Bultding
468 Main Strect. Tals.: A 4866
Petr hafa elnnlg skrifirtofur »5
Lundar, Riverton, Gimll og Piney
og eru Þar aG hitta á eftlrfylgj-
andl timum:
Lundar: annan hvern miGvikudaí
Riverton: Eyrsta fimtud&g.
Gimllá Fyrsta miívlkudag
Piney: Þriíja föstudag
1 hverjum mánuCi
ARNI a:-iderson
ísl. lögmaður
í félagi við E. P. Garland
Skrifst.: 801 Electric Rail- i
way Chambers
TalstmJ: A-2197
A. G. EGGERTSSON LL.B.
ísl. Iögfræð!ngur
Hefir rétt til að flytja mál
bæði í Man. og Sask.
Skrifstofa: Wynyard, Sask
PhonB: Garry 2516
JenkinsShoeCo. !
689 Notre Oartw
Avsniíe
I
1
1
I
Síðan lét kóngnrinn stóran hljóðfæraflokk
koma inn í salinn. Var nú leikið á lúðra og alls-
konar liljóðfæri, og bumbur barðar. Unga fólk-
ið gat þá ekki stilt sig nm að fara að dansa, en
gamla fólkið lét sér nægja að liorfa á- Mikill
var glaumurinn og gleðin í kóngshöllinni, en þó
tók út yfir, þegar litlu brúðhjónin fóru að dansa
á borðinu kringum sykurhúsið. Þau dönsuðu
svo aðdáanlega, að alt veizlufólkið horfði hug-
fangið á þau.
Alt í einu sneri kóngurinn sér að litlu brúð-
hjónunum og mælti: “Nú megið þið gera hvort
heldur þið viljið, að búa hér framvegis í sykur-
húsinu, eða fara heim í ríkið ykkar.”
“Við viljum miklu heldur fara heim í ríkið
okkar,” sögðu litlu brúðhjónin bæði í einu
hljóði og liurfu inn í sykurhúsið.
Ivóngurinn tók þá sykurliúsið í fang sér og
bar það upp að stóra steinirTum í fjallinu, eftir
tilvísun dvergsins, en allir boðsgestirnir gengu í
halarófu á eftir.
Kóngurinn lét sykurliúsið niður skamt frá
steininum, en litlu brúðhjónin kvöddu kóng og
gesti hans með mestu virktum. Boðsgestirnir
veifuðu vasaklútunum sínum og óskuðu þeim til
hamingju, en kóngurinn gaf þeim sykurhúsið í
brúðargjöf.
Nú drap dvergurinn þrjú högg á steininn.
“Hver er þar?” var kallað innan úr stein-
inum.
“Það er jeg,” sagði dvergurinn. Þá komu
mörg hundruð dvergar úr steininum og slógu
hring utan um litlu brúðhjónin með miklum
fagnaðarlátum.
“Lengi lifi kóngurinn okkar!” hrópuðu þeir.
“Og lengi lifi drotningin okkar!”
Litlu konungshjóniu voru svo himinlifandi
glöð. Nú voru þau komin heim í ríkið sitt, þar
sem mörg hundruð dvergar þjónuðu þeim með
lotningu.
Dvergakóngurinn vildi nú gera eitthvað til
þess að gleðja þessa hollu og tryggu þegna, sem
tóku svona vel á móti honum. Hann benti þeim
á sykurbúsið og leyfði þeim allra mildilegast að
fá sér ofurlítinn sykurmola.
Þá þyrptust allir dvergarnir utan um sykur-
húsið með gleðiópi og átu það upp til agna á
svi|pstundu. Gengu þeir síðan þrisvar sinnum
kring um steininn í skrxíðgöngu, með konung
sinn og drotningu í fararbroddi.
Loks hurfu allir dvergarnir inn í steininn,
og kvað þá við skær klukknahljómur í steininum.
eins og mörgum silfurbjöllum væri liringt þar
inni.—Geislar.
DR. J. OLSON
Tannlæknir
216-220 MEDICAL ARTS BLDG.
Cor. Graham aml Kennedy Sts.
Talaími A 8521
Heimili: TaU. Sh. 8217
A. S. Bardal
843 Sherbrooke St.
Selur lfkkiatui og annaat um útfarir.
Allur útbúnaöur aá bezii. Enrírem-
ur aelur bann alakonar minniavarfia
og legateina.
Skrilst. uiaínai X ftcO»
HeimiUg tolsími V tftOt
J. G. SNÆDAL
Tannlæknir
614 Somerset Block
Cor. Portage Ave. og Donald St.
Talsími: A-8889
Vér leggjum sérstalta álierzlu á að
selja meðul eftir forskriftum lækna.
Hin beztu lyf, sem hægt er að fá eru
notuð eingöngru. . pesar þér komið
með forskrliftum til vor megið l>jer
vera viss um að fá rétt |>að sem lækn-
irinn tekur tll.
COLCLECGH & CO.,
Notre Dame and Sherbrooke
Phones: N-7650—7650
Gtftingaleyfisbréf seld
Munið Símanúmerið A 6483
og pantiG meðöl yðar hjá oss. —
SendiG pantanir samstundis. Vér
afgreiGum forskriftir með sam-
vizkusemi og vörugæði eru ðyggj-
andi, enda höfum vér magrra ára
lærdómsrika reynslu að baki. —■'
Allar tegundir lyfja, vindlar, Is-
rjómi, sætindi, ritföng, tébak o. fl.
McBURNEY’S Drug Store
Cor Arlington og Notre Dame Ave
EINA ÍSLENZKA
Bifreiða-aðgerðarstöðin
í borginni
Hér Þarf ekki aS bíGa von úr viti.
viti. Vinna öll ábyrgst og leyst af
hendi fljótt og vel.
C. Goodman. J A. Jóhannson
644 Burnell Street
F. B-5'660. Að baki Sarg. Fire Hall
THE EMPIRE CYCLE CO.
634 Notre Dame.
Agents for Perfect Bicyclea,
second hand wheels on Sale.
Lawn Mowers, Knives and
Scissors eharpened. — This
business is now for Sale and
and everything will be sold al
wholsale pnce.
J.E. C. Williams.
ralsímar:
Skrifstofa:
Heimlli: ...
N-6225
A-7996
HALLDÓR SIGURDSSON
General Contraclor
808 Great West. Perm. Loan
Bldg. 356 Main St.
J. J. SWANSON & CO.
Verzla með fasteignir. Sjá
um leigu á húsum. Annast
lán, eldsábyrgð o. fl.
808 Paris Bldg.
Phones. A-6349—A-6310
JOSEPH TAYLOR
LÖGTAK8MADCR
Ileimilistals.! St. John 1844
Skrifstofn-Tala.: A 6557
Tekur lögtakl bæðl hðeateiguekuldk
veðekuldir, vfxiaskuldir. Afgrelðlr
sem að lögum lýtur.
Skrlfstofa 255 M»!u Str«f
Giftinga og . . >
Jaröarfara- ptom
með litlum fyrivvara
Birch blórasali
616 Portage Ave. Tals. B726
ST IOHN 2 RING 3
Verkstofu Tals.: Heima Tals ■
A-8383 A-9384
G. L. STEPHENSON
Plumber
Allskonar rafmagnsáhöld, svo serni
straujárn víra. allar tegundtr »f
glösum og aflvalta (batteriee)
Verkstofa: 676 Home St.
Plione B-4558 Til taks á
öUum tímuin.
Exchsnp Auta TransTer Co.
Flytja Hfisgögn og Pianos
Annast flótt og vei um allar teg-
undir flutninga; jafnt á nótt sem
nýtum degi
A. PRUDEN. Eigandi
57? Vherbrooke S4. Winnipeg
<
t