Lögberg - 21.07.1927, Blaðsíða 1

Lögberg - 21.07.1927, Blaðsíða 1
40 ARGANGUR WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 21. JÚLÍ 1927 NUMER 29 Emil Walters, listmálari. Helztu heims-fréttir 4 Canada. Eins og begar er kunnugt, reynd- ust þeir af kjósendum Manitoba fylkis, við atkvæðagreiðsluna hinn 28. f. m. töluvert fleiri, sem að- hyltust glasið, frekar en flöskuna þegar um bjórinn var að ræða, og voru því meomæltir að koma á bjórstofum, þar sem fólk geti keypt sér bjór eftir þörfum og efnum og neytt hans þar á staðnum. Sjálfsagt þarf ekki að efa, að stjórnin sjái um það, "að ske s-kuli fólksins ibeiðni". Eru þeir Bracken stjórnar- formaður, Major dómsmálaráð- herra og Cottingham lögmaður nú að ferðast um Alberta og British Columbia til að kynnast bjórstof- unum eins og þær eru í þessum fylkjum og öðru, sem þar að lýtur, og þá líklega sérstaklega því, hvernig bjórsölulögunum er fram- fylgt þar vestur frá. Sumum finst að svo ríði mikið á að koma sem fyrst á stofn þesum bjórstofum að þeir vilja að þingið sé kallað saman á aukafund, nú sem allra fynt, til að samþykkja lög þeim viðvíkjandi, en aðrir vilja láta þetta dragast þangað til í vetur, að þingið kennir saman hvort sem er. Hvort heldur verður, segir Bracken að sé "enn óráðið." Eftir að ofanrituð frétt var skrif- uð, hefir verið ákveðið að stefna saman aukaþingi, seint í september, eða í öndverðum október mánuði. Á föstudaginn í vikunni sem leið kom til Winnipeg loftfar frá Fargo N. Dak. og hafði póstflutning með ferðis og er það í fyrsta sinn sem póstur er fluttur í loftinu frá Bandaríkjunum til Winnipeg. Þrír men voru í loftfarinu óg hafði ferðin gengið vel, en nokkuð seinna en til var ætlast. Var búist við að þeir kæmu til Winnipeg kl. II, en komu ekki fyr en kl. 1.30. Borgar- stjórinn og ýmsir aðrir embættis- menn voru til staðar, til að taka á móti þeim og fjöldi fólks safnaðist saman til að fagna hinum fyrsta loftpósti, sem til Winnipeg kemur. • • • Þaö stóð til að mál Earle Nelson, sem sakaður er um tvö morð í Win- nipeg, kæmi fyrir rétt hinn 26. þ. m., en samkvæmt beiðni lögmanns- ins, sem skipaður hefir verið til að verja mál hans, hefir nú málinu ver- ið frestað þangað til í nóvember. Færði lögmaðurinn fram tvær á- stæður fyrir þessari beiðni, þá fyrst og fremst, að enn væru hugir manna svo æstir út af þeim ódáða- verkum, sem hér hefðu unnin ver- iS, að hætt væri við að kviðdómend- ur yrðu ekki óhlutdrægir og í öðru lagi hefði hann ekki tima til að und- irbúa málið, eins og vera ætti fyr- ir þennan dag. Macdonald dómari leit svo á að síðari ástæðan væri góð og gild, en gerði ekkert úr þeirri fyrri, og auk þess mælti flest með því að málið væri rannáakað sem fyrst, sérstaklega vegna þess, aS ef ]>essi maður reyndist ekki sekur, þá léki sökudólgurinn enn lausum hala og ef svo væri þá þyrfti lögreglan að fá að vita það sem fyrst. » * • ^ Maður nokkur í Ottawa, sem Shipman heitir og er einn af skóla- ráðsmönnum borgarinnar, tekur sér það rhjög nærri hve algengt það er að verða, að fólk syngi þjóð- sönginn "O Canada" á opinberum samkomum og við ýms tækifæri, þar sem fólk söng áður brezka iþjóðsönginn "God save the King." Finst honum þetta engu tali taka og telur þaS næst föðurlandssvik- um, eða einhverju af þvi tægi. Ekki það að söngurinn "O, Canada", sé ekki í sjálfu sér full sæmilegur, heldur hitt að honum finst sú ógna hætta get af þessu stafað, að breski þjóðsöngurinn verði hér eftir ckki eins alment notað í Canada, eins og hingað til. Er manni þessum vafa- laust þvert um geð, að Canada- menn séu að nokkru þjóðernis- braski út af fyrir sig. Manitoba Free Press telur þaS lán, að hér vestra sé enginn Shipman, eða aðr- ir hans líkar. Kannske hefir blaðið rétt fyrir sér. "Það getur hver 1 skygnst um sína sveit." * ? • Þrír menn fórust í flugslysi hinn 11. þ. m. skamt vestan við Mani- toba vatn, í grend við Hilbre, Man. Mennirnir voru W. S. Weaver, Mel fort, Sask., A. T. Eardely, Loore, Man. og F. H. Wrong, Ottawa, Ont. Haldið er aS loftfarið hafi orðið fyrir eldingu, þar sem það var ein 2000 fet uppi í loftinu. Menn- irnir losnuðu allir við loftfarið og féllu niður með skömmu millibili, en loftfarið á öðrum stað alt brotið. Voru menn þessir að taka myndir til að gera eftir þeim landsupp- drætti. • • • Áður en langt liSur verður bygð hryggja við Rauðána, við endann á Ross stræti i Winnipeg. Sambards- stjónin kostar verkið og er gert ráð fyrir að kostnaðurinn verði $12.000. Einnig gerir sambandsstjórnin ráð fyrir að verja alt að $100.000 — gegn $50.000 tillagi frá fylkisstjórn- inni til að byggja flóðgarð við Rosseau ána austan viS Emerson, til að varna þvi að hún flæði yfir lönd manna eins og hún hefir gert og sérstaklega í vor sem leið. • • ? Stjórn Bandaríkjanna vill nú, cins fljótt og mögulegt er, semja við stjórn Canada um umbætur á skipaleiðinni eftir St. Lawrence fljótinu til stórvatnanna. Er mein- ingin sú, að gera St. Lawrence fljótið fært hafskipum svo hægt sé að flytja vörur á sömu skipunum alla leið frá Bretlandi eða öðrum löndum i Evrópu alt að vesturtak- mörkum . stórvatnanna. bæði í liandaríkjunum og Canada. Er hugsunin sú að bæði ríkin leggi fé til þess fyrirtækis og hafi sameigin- lega gagn af þessari skipaleiö. Til þess að þetta geti oröið, þarf samninga milli Canada og Banda- ríkjanna og vilja llandaríkjamenn nú byrja á þeim samningum og hef- ir Kellogg utanríkisráðh. farið fram á það við stjórnina í Ottawa að nú ]>e,^ar sé byrjað á samningatilraun- um um þetta mál. líefir Hon. Mac kenzie King svarað á þá leið að sér og stjórn sinni sé ánægjuefni, að semja nm þetta mál við Bandaríkja- stjórnina og muni verða til þess'al- búinn áður en la'ngt liður. Bandaríkin. Coolidge forseti fór frá Washing- ton til Black Hills, S. Dak, meðal annars til að komast hjá hitanum, sem er æði mikill í höfuðstað Banda ríkjanna um þetta leyti ársins. En það tók ekki betra við þegar vestur kom og um tíma komst hitinn í Rapid City upp í <)<> stíg, þegar hann var þó ekki nema 88 í Washington og 84 í Xew York. * e * Til heiðurs forsetanum, sem nú heiðrar Sottth Dakota með því að dvelja þar um stund, hefir ríkis- þingið gefið hinu svo nefnda Sheep Mountain nýtt nafn og nefnt það eftir forsetanum, og heitir það nú Mount Coolidge. AuSvitað varð að sýna forseta frúnni einhver virð- ingarmerki líka. Á rikisþinginu í S. Dak. er ein kona, sem Mary E. Kotrba heitir. Hún bar fram þá til- lögu að lækur eða dálítil á, sem kölluð hefir' verið Squaw Creek, skuli hér eftir heita Grace Coolidge Creek. Náttúrlega var tillagán sam- þykt og nú gerir forsetinn sér það til skemtunar að veiða silung í Grace Coolidge læknum. » * ? Maddame Rosika Schwimmer er glæsilega falleg kona, eftir mynd- um af henni að dæma, vér höfum ekki séð hana, og munu margir við hana kannast síðan llenry Ford fór sína frægu för til Norðurálfunnar hér um árið, til að stilla til friSar, þegar alt logaði þar í ófriði. Hafði hún mikið við þá ferð að gera og var um það leyti oft getið. ITún hefir sótt um að gerast borgari í Bandaríkjum, en kom frá Ung- verjalandi, og befir henni verið neitað um það. Fyrir þá sem sækja ttm aS gerast Bandaríkja-borgarar eru lagðar margar spurningar og er 32. spttrningin á þá leið, hvort um- sækjandi sé viljugur að bera voph í þágu þjóðarinnar. "Ekki persónu- lega," svaraði frúin, "mér skilst að ekki sé til þess ætlast að konur beri vopn' i Bandaríkjunum." Hvort þetta hefir valdið að henni var synjað um borgararéttindi, er ekki hægt að segja. Hitt er víst að hún hefir alt af í skrifum sínum og ræðum, sakað Bandaríkín um hern- aðargirni. sem Bandarikjamenn þykjast áreiöanlega ekki eiga skilið. Synjunin er á því bygð að Mme. Schwimmer sé óamerísk i hugsttn- arhætti og hún hafi lýst yfir því að hún sé trúleysingi fatheist). Þess hefir áður verið getið hér í blaðinu, að maður að nafni Sapiro, sem alkunnur er í Vestur-Canada og víða í Bandaríkjunum fyrir af- skifti sín af bændasamtökum og sérstaklega af hveitisamlaginu, höfð aði mál gegn Henry Ford, sem er eigandi blaðsins "Deerhorn Inde- pendent," og krafðist $1.000,000 skaSabóta fvrir ttmmæli blaðsins um sig. Nú hafa þeir Sapiro og Ford sæst i þetta mál og hefir Ford lofað að láta blaðið hætta öllttm á- rásum á Gyðingana, sem það hefir lengi haldið uppi. Hefir Ford aftur- kallað öll niðrandi ummæli blaðs síns um Sapiro, og greitt honum þar að auki, álitlega fúlgu í fríðu. * * * Ákafir hitar gengu yfir austur- hluta Bandaríkjana i siðustu viku og dóu allmargir af þeim völdum í sumum stórborgunum. Komst hit- inn upp í 96 stig í Wkshington og Baltimore. 04 i Boston, 92 í Phila- delphia og Albany, 91 í New York, 89 í Cleveland og 88 í Pittsburg. A sama tíma var hitinn ekki nema 62 stig í San Francisco og 76 í Los Angeles. ? # ? Henry White, fyrverandi sendi- herra Bandaríkjanna á Frakklandi og ítalíu. og fulltrúi Bandarikjanna a friðarþinginu í Paris, dó í Pitts- field, Mass. hinn 15. þ. m. llvaðanœfa. Það er haft eítir Dr. Nicholas- Murry Butler, forseta Columbia há- skólans, aö í samtali við blaðamann í London, að í 2000 ár hafi það aldrei komið fyrir, þangað til nú, að heimurima ætti ekkert framúr- skarandi mikilmenni. "Aldrei fyr hafa stórkostleg strið átt sér stað," segir Dr. l'.utler, "án þess að ])á hafi komið kram á sjónarviðið ein- hver framúrkarandi maður. í stríð- inu mikla komu fram heilir hópar af mönnum, sem teljast mega mik- ilmenni í hernaði og á öðrum svið- um. en þar er enginn einn, sem tek- ur ötSrum fram." Dr. l'.tttler heldur að helsta skýringin á þessu sé sú, að mentttn Og andlegur ])roski fólks ins sé nú meiri og miklu jafnari, heldur en áður var. Það ber þeim mun minna á fjallatindunum, því hærrá sem landið er í kring um þá. "Jörðin skalf og björgin klofn- uðtt" í Jerúsalem og grendinni hinn 9. þ. m. eins og sagan vottar að áð- ttr hefir þar komið fyrir. Segja fréttir þar austan úr heimi að þessi mikli jarðskjálfti hafi orðið 500 manns að bana og 700 hús hafi hrtmið eða skemst mikið, flest í Jerúsalem, sum þeirra stór hús og vönduð. Eignatjónið er talið um hundrað þúsund sterlingspund. Kevin O'Higgins varaforseti á írlandi, sem myrtur var fyrir skömmu, var jarðaður hinn 13. þ. m. með mikilli viðhöfn i Glasnevin grafreitnum, við hlið margra ann- ara íra, sem áður hafa látið lífið fyrir föðurland sitt. Kuldaleg ummœli séra Kvarans. Fremur þótti mér það undarlegt, að sjá ummæli nokkur í þingsetn- ingarboðskap forseta sambands- félagsins, séra R. E. Kvarans, í Hkr. þ. 29. júní s.l. Ummæli þau eru í sambandi við málaleitun sam- bandssafnaðarins í Árborg í þá átt, að fá að nota kirkju Árdalssafn- aðar. Umsogn prestsins er á þessa leið: "Og í sambandi við þetta er ekki nema rétt að geta þess, að t. d. Árborgarsöfnuður hefir ekki að ó- hugsuðu máli ráðist í að reisa kirkju í þorpiiiu, þótt fyrir væri nægilega stór íslenzk kirkja fyrir alla bygðina. Söfnuðurinn lét það verða sitt fyrsta verk, þeg- ar fyrir alvöru var tekið til að hugsa um þetta mál, að fara þess á leit við kirkjueigendur, að þeir mættu nota hana sameiginlega — enda stægu þeir straum af sínum hluta af kostnaði byggingarinnar. Þessu tilboði reyndist ekki neinn möguleiki á að sinna. Að þessari málaleitun var hafnað, mun þó ekki hafa stafað af skilningi eða mis- skilningi almenninga innan kirkju- safnaðarins, því að þess hefir ekki heyrst getið að hann hafi verið kvaddur til atkvæðai um málið." Þessi ummæli þykja mér mjög kynleg og óþarflega kuldaleg. Og þar sem mér er vel kunnugt um hina umræddu málaleitun, í aðal- efninu að minsta kosti, þá er ekki nema rétt, að skýra þetta mál of- urlítið frekar: Sunnudaginn þ. 3. apríl s.l. var messað í Árborg á tveim stöðum á sama tíma, sem sé í Árdalssöfn- uði, í kirkju safnaðarins, og í Árborgarsöfnuði, söfnuði sam- bandsmanna, og fór messa þeirra fram í fundarsal Templara. Hvor- tveggja messan byrjaði kl. 2 e.h. Að messugjörð lokinni hjá sam- bandsmönnum, jhöfðu þeir safn- aðarfund, eins og er alsiða hjá söfnuðum af hvaða tagi sem er. Séra Þorgeir Jónsson var þá í fyrsta sinni í Árborg og mun hafa prédikað. Aðrir klerkar þeirra sambandsmanna, þarna viðstadd- ir, voru séra Rögnvaldur og séra R. E. Kvaran. Hvað fram fór á fundi sam- bandsmanna vissi eg auðvitað ekkert um fyrr en mér var beint sagt frá því síðar. Áleit eg mér þeirra mál óviðkomandi og reyndi því ekkert að grenslast um gjörð- ir þeirra. Bjóst eg ekki Við, að þessi fundur þeirra mundi nokk- urntíma snerta mína starfsemi né mig sjálfan, hugsaði eiginlega ekkert um það atriði. En daginn eftir, þ. 4. apríl, kem- ur séra Þorgeir heim til mín. Segir hann mér,, að sér sé falið að finna mig í mikilsvarðandi er- indagjörðum og sér þyki miklu máli skifta, hvaða undirtektír hann fái. Segi eg honum undir eins, að svo framarlega eg geti mögulega eitthvað greitt fyrir er- indi hans, þá skuli mér vera það ljúft í alla staði. Skýrir hann mér þá frá mála- vöxtum. Tillaga hafði verið sam- þykt á fundinum daginn áður, að fara þess á leit við Árdalssöfnuð, að Árborgarsöfnuður fengi að nota kirkjuna, annað hvort með með því að kaupa kirkjuna að einhverjum parti til, eða þá að fá hana leigða fyr.ir kirkjulega starf- femi, fyrir sanngjarna borgun. Hefði sér verið falið að grenslast um hjá mér, hvaða afdrif svona málaleitun væri líkleg að fá. Sagði eg séra Þorgeiri, til að byrja með, það sem eg hélt kann- ske að honum, sökum ókunnug- leika væri ekki fyllifega ljóst, nefnilega það, að hér í landi hefðu prestar ekki eins mikil yf- irráð yfir kirkjum og víða væri á íslandi, því þær væru eign safn- aðanna og algjörlega í þeirra höndum. Kvaðst séra Þorgeir vita þetta. Sagði hann að það væri þó sitt álit, að ef eg væri þessu mótfallinn, þá þýddi ekkert að hreyfa þessu við söfnuðinn. En vildi eg hins vegar taka að mér þetta málefni, þá væri nærri víst, að Árdalssöfnuður fengist til að ganga að þessum kostum. Eg benti séra Þorgeiri á, að við sem værum kunnugir öllum mála- vöxtum, Iitum svo á, að þannig lagað samband um kirkjueign, eða þó ekki væri nema um afnot af kirkju að ræða, gæti naumast komið til mála. Sjónarmið flokk- anna væri svo gagnólíkt. Fanst honum þetta mjög undarlegt og alt á annan veg en hann hafði ætlað. Sagði eg honum, að mér þætti mjög nýstárlegt, ef ekki beint kynlegt, að fram á þetta væri farið. Lét hann mig þá vita, að hann sjálfur hefði átt tillöguna í þessu máli. Samherj- ar sínir í sambandsfélaginu, á þessum umrædda fundi, hefðu helzt ekki viljað sinna þessu máli, talið þetta með öllu ómögulegt og jafnvel, að það væri alls ekki rétt, að fara þessa á leit. Hefðu þeir helzt viljað, að hann færi ekki fram á þetta. Það væri hvorki líklegt fram að ganga, né sanngjarnt að fara fram á slíkt samband. Hefði tillagan verið samþykt eingöngu honum til geðs vegna þess að hann hefði sama sem krafist þess. En sér hefði verið sagt, að þetta væri þýðing- arlaust. "Sagði séra Þorgeir, að þarna hefðu samherjar hans not- ið kunnugleika, er hann hefði ekki sjálfur, og kæmi álit þeirra og mitt nákvæmlega saman. Slíkt samband væri ekki líklegt að blessast, og því riaumast sann- gjarnt fyrir annan flokkinn, að fara fram á það við hinn. Sagði eg séra Þorgeiri, að það bezta sem hægt væri að búast við í Árborg, eða hvar annars staðar sem þessi tvenskonad starfsemi væri í gangi, væri það, að bæri- legt samkomulag og góð samvinna í ððrum málum gæti átt sér stað, af hvaða flokki sem menn væru að öðru leyti. Skyldi eg styðja að því eftir megni, að fólk beggja flokka umgengist hvað annað með kurteisi og með vinsemd á allan hátt, en um samvinnu á trú- málasViðinu, eða samband, mundi tæplega vera að ræða. Virtist mér séra Þorgeiri finnast fátt um þessa "vinsemd, "frá almennu s.iónarmiði", eins og orðtakið var á alþ'ingi forðum, því það væri ekki nema sjálfsagt. Kom þar aftur fram ókunnugleiki hans, því það hefir ekki æfinlega þótt sjálfsagt, að menn gæti verið góð- ir vinir, þrátt fyrir það, að þá hefir greint á í trúmálum. Raun- ar býst eg við, að í seinni tíð megi heita, að gott samkomulag hafi verið hér um slóðir alment, þrátt fyrir trúarágreininginn, sem ekki er eingöngu tvenskonar, heldur af fleiri tegundum. Með því nú eg sá, að séra Þor- geir var ekki sem bezt ánægður yfir horfum í þessu máli, bauð eg honum að leggja málefnið fyrir sóknarnefnd Árdalssafnaðar. Það boð afþakkaði hann hiklaust. Sagði eg honum þó, að eg skyldi ekki vera í vegi, ef sóknarnefnd áliti slíkt samband reynandi. Afþakkaði hann, mjög eindregið, boðið i annað sinn. Bauð eg hon- um þá, að eg skyldi mæla með, að hann fengi kirkjuna til að messa í næst þegar hann kæmi, eða þá einhvern tíma síðar, til að sýna honum sömu vinsemd og við höfð- Utskrifast af St. Boniface sjúkrahúsi. Miss Jónína Guðrún Jónasson lauk námi í hjúkrunarfræði, með heiðri, við St. Boniface spítalann nú í vor. Hún er dóttir Jónasar K. Jónassonar að Vogar, Man., og konu hans Guðrúnar Guðmundsdóttur. Jónas er fóstursonur Egils Gottskálkssonar á Skarðsá í Skagafirði, en kona hans er ættuð úr Breiðdal í Suður-Múlasýslu. um áður gjört við séra Eyjólf Melan. Sagðist hann þakka boð- ið, en þiggja það þýddi ekki neitt. Með það fór séra Þorgeir. — Lesi maður nú með athygli um- sögn séra Kvarans um þessa mála- Jeitan, um afnot kirkjunnar í Ár- borg, mætti helzt draga út úr henni þá ályktan, að undirtektir hafi verið gjöræðisfullar og alt annað en vingjarnlegar. Þei^sem lesa línur þessar, geta hér séð hinn rétta gang þessa máls. Hin kuldalegu ummæli forseta sam- bandsfélagsins eru því naumast verðskulduð. Árborg, Man., þ. 15. júlí 1927. Jóhann Bjarnason. Jóns Bjarnasonar skóli. Hið 15. starfsár hans hefst, ef G. 1., þriðjudaginn 20. sept. næst- komandi. Æskilegt er, að nemendur séu búnir að sækja um inngöngu áð- ur en þeir koma. Kennararáðið getur miklu betur áttað sig á ýmsum undirbúningi, ef það veit hverjir koma og hvaða nám þeir hyggjast að stunda. Enn fremur er það bæði skól- anum og nemendunum mjög mik- ið til góðs, að þeir séu komnir á byrjunardegi. Stundum verða ó- viðráðanleg forföll, en allir vinir skólans verða að hafa það hug- fast, hve áríðandi það er fyrir alla hlutaðeigendur, að nemend- ur séu komnir sem allra næst byrjunartíma. Geta má þess, almenningi til leiðbeiningar, að skrásetning nemenda Manitobaháskólans hefst 19. sept. og er henni lokið hinn 21., stendur þrjá daga. Þeir, sem innritast síðar, verða að borga $2 sekt. Þeir, sem stunda, við Jóns Bjarnasonar skóla, nám fyrsta há- skólabekkjar, verða að innritast í báða skólana. Enn fremur skal þess getið, að ætlast er til af öll- um nýjum háskólanemendum, að þeir hafi sótt um inngöngu ekki seinna en 22. ágúst. Eyðublöð fást fyrir þá umsókn. öllum fyrirspurnum um þessi mál verður svarað fljótt og fús- lega. Menn geta leitað upplýsinga til yfirkennara eða skólastjóra. Yfirkennari er Miss Salómc Halldórsson, Lundar, Man. Skólastjóri er Rúnólfur Mar- teinsson, 493 Lipton St. (heimili), eða 652 Home St., (skólinn). Winnipeg, Man. Ur bœnum. Dr. Björn B. Jónsson kom á laugardaginn sunnan frá Minne- ota, Minn. Hann er nú á Gimli og f jölskylda hans, og verður þar til mánaðamótanna. Mr. Magnús Thorlaksson, sem stundað hefir 'nám við Jóns Bjarnasonar skóla, fór vestur til Calder, Sask., í vikunni sem leið, til móður sinnar, sem þar á heima. Eitt eða tvö númer af Lögbergi frá 5. maí s.l. óskast til kaups nú þegar á skrifstofu Columbia Piess, Ltd. Sú harmafregn barst oss, rétt um þær mundir, er blaðið fer til prentunar, að druknað hefði að Boundary Park ungur, íslenzkur fiskimaður, Ingi ísfeld að nafni, er hann var að vitja netja. Með honum var fimtán ára gömul syst- ir hans, Laura, er gerði allar hugsanlegar tilraunir til að bjarga bróður sínum, þó alt kæmi fyrir ekki. Atburðar þessa hins hörmulega, verður nánar minst síðar. Mrs. Ágúst ísfeld, bónda að Winnipeg Beach, kom til borgar- innar snögga ferð í vikunni sem leið. Þann 27. maí síðastl., lögðu þau Mr. og Mrs. Jón Straumfjörð, sem búsett eru að Lundar, Man., af stað í kynnisför vestur á Kyrra- hafsströnd. Dvöldu þau um hríð hjá syni sínum, Jóni og Þórey konu hans, í borginni Portland, Ore. Eru þau ungu hjón bæði útskrifuð af háskóla Manitoba- fylkis og eiga margt vina hér í borginni. Þá dvöldu þau Mr. og Mrs. Straumfjörð um hríð hjá öðrum syni .sínum, Jóhanni gull- smið, og önnu Maríu konu hans, sem búsett eru í Seattleborg í Washingtonríki. Eiga þau einn'ig fjölda vina og vandamanna hér í borg, er gott þykir af þeim að frétta. — Bróðir Mrs. Jón Straum- fjörð, Bjarni, er búsettur í Port- land og líður þar vel. í Blaine, Wash., er búsettur bróðir Jóns Straumfjörð eldra, Jóhann að nafni, og höfðu þau hjón einnig hjá honum viðdvöl nokkra. — Loks heimsóttu þau þriðja son- inn, Halldór að nafni, sem bú- settur er í Okanagan dalnum í British Columbia fylki. Leizt þeim í hvívetna vel á sig á ferða- laginu, og kváðust seint myndu gleyma gestrisni þeirri hinni miklu, er þau hefðu í hvívetna mætt.. — Biðja þau Lögberg að flytja vinum og vandamönnum þar vestra, sem og öllu mþeim öðr- um, er að því stuðluðu að gera för þeirra eins ánægjulega og raun varð á, sitt innilegasta hjart- ans þakklæti.—Þau hjón komu til Winnipeg úr för sinni, þ. 14. þ. m. og héldu heimleiðis daginn eftir.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.