Lögberg - 18.08.1927, Blaðsíða 4

Lögberg - 18.08.1927, Blaðsíða 4
Bls. 4 LÖGBBRG, PIMTUDAGINN 18. ÁGÚST 1927. gjrjgberg Gefið út hvern Fimtudag af The Col- umbia Pr«»s Ltd., Cor. Sargent Ave. & Toronto Str., Winnipeg, Man. Talaknari N-6S27 otf N-6328 Einar P. Jónsson, Editor Utanáskiift til blaS»in»: Tt(E C01UM.BI*, PRE8S, Ud., Box 3171, Wlnnip.g. *|an. Ul»ná»krift rit»tjóran»: tDirOR LOCBERC, Box 3171 Winnipeg, M«*. Verð $3.00 um árið. Borgitt fyrirfram Th« "Lðg-bonff" 1« prínt»d anrl publUhed by Tha Columblk Praaa, Unvltad, tn tha Colurabla ¦uiJdinr. 6»S Suirant Ara., Wlnnipec. Manitoba. Norður við vatnið. Vér brugðum oss norður til Gimli núna í viku- lokin, til þess að heilsa upp á ýmsa góðvini vora, er þar eiga heima, og gleyma, þó ekki væri nema svo sem drykklanga stund, stræta- rykinu og stór.borgar mollunni. Þótt all heitt væri að vísu niður við vatnið, og það svo, að sumum þætti nóg um, þá voru viðbrigðin samt hre&s&ndi og ondurvekjandi. Af vatninu lagði ávalt annað veifið, kærkominn svala, en frá engi og skógarlundum barst til vita manns, gróðrar ilnmr og angan af nýþurkuðu heyi. Xokkrir hinna íslenzku fiskimanna, þeirra, er veiðar höfðu stundað á Winnipeg-vatni í siunar, voru komnir heim, — aðrir að eins ó- komnir úr verinu. Sumarvertíðin var á enda. Hafði hún gengið fremur skrykkjótt, enda afla- föng verið með rýrara móti. Samt bar ekki á hugarvíli hjá þessum vestur-íslenzku veiðigörp- um. Skapfesta landnámsvíkinganna fornu, var enn auðsæ í öllu þeirra látbragði. Oss fanst, sem í hugum þeirra myndi ríkara af íáu, en lífskilningi þeim og hetjulund, er í eftirgreindri vísu felst, eftir Hannes Haf-stein: "Við skulum ei æðrast þó inn komi sjór og endrum og sinn gefi á bátinn. Að halda sitt strik, vera' í hættunni stór og horfa' ei um öxl, — það er mátinn!" f'að var dýrlegt um að litast í landnámi hinna íslenzku frumbyggja, "bústað guðanna," um síðustu helgi, eins og reyndar svo oft endra- nær. • * • Tlla væri það gert og óviðurkvæmilegt, að hefja hina íslenzku fiskimenn við Winnipeg- vatn til skýjanna, á kostnað þeirra mörgu at- orkumanna, er landbúnað stunda víðsvegar með ströndum fram. Því að sjálfsögðu sverja þeir sig engu síður í ættina, hvað viðvíkur skap- festu og hetjulund, en þeir fyrnefndu. Getur þar að líta margt gildra bænda, er reynst hafa trúir hérlendri köllun sinni og aðfluttu erfða- fé. En þeir hafa svipaða sögu að segja ^ og fiskimennirnir. Sumar það, er nú er að líða, hefir engan veginn orðið þeim jafn-arðvænlegt og æskilegt hefði verið. Veldur þar miklu um, hve hátt hefir verið í vatninu, — flóð svo mik- il, að á láglendi hefir heyskapur víða farist fyr- ir. Má þar sérstaklega tilnefna hina svoköll- uðu Isafoldarbygð og nokkurn hluta Mikleyjar, þótt víðar hafi því miður allmjög að sorfið. A hálendi aefir orasspretta orðið slík, sem þá er bezt getur. En þrátt fyrir hina ýmsu ann- marka, mun meginþorri fólks niður við vötnin una vel hag sínum og líta björtum augum á framtíðina. # * * Að afliðnu hádegi á sunnudaginn, var oss boðið í bílför, norður að sumarbústaðnum Camp Morton, sem liggur því sem næst miðja vegu milli Arness og Gimli. Er þangað kom, var vikið út af aðalbrautinni, og staðnæmst við King Edward skólann, sem liggur í 1291. skóla- héraði. Var þar verið að halda hátíð, all-fjöl- sótta, er kaþólski söfnuðurinn að Camp Morton stofnaði til. Fóru þar fram íþróttir, ásamt öðr- um margskonar skemtunum. Voru allir, eins og gefur að skilja, í bezta skapi, líkt og þegar þjóðflokkur vor heldur íslendingadag. Fólkið var vfirleitt frjálslegt í útliti og vel til fara. Butheniumenn munu hafa verið liðsterkastir, þar næst Pólverjar og loks Þjóðverjar. Ruth- eniukonurnar, þær hinar eldri, höfðu sjól á herðum og skýluklút um höfuðið. Hefir hér- lent fólk stundum spaugast að þeim fyrir bún- inginn, jafnvel íslendingar líka. Er slíkt flónskulegt, og situr einkum illa á oss Islend- ingum. Því voru eigi konur þær, sem vér heimalningarnir kvntumst í æsku, búnar með slíkum hætti? Við það skal hreinskilmslega kannast, aÖ frá þeim tíma hefir oss ávalt venð hlvtt til sjalsins og skýluklútsins. ' Einum manni vorum vér kyntir á moti þessu, er oss fanst sérstaklega mikið til um að mæta. Var sá þýzkur að uppruna og ætt, flutt- ur hingað til lands með foreldrum sínum, þá er h«nn var tólf vetra gamall. Er hann nú maður um miðjan aldur, kann íslenzku vel, og taldi hana vera eitt hið allfa fegursta tungu- mál, er hann nokkurn tíma hefði haft kynm af, og tjáðist þó geta bjargað sér á sex tungu- málum. # # * Eftir drjúga viðdvöl á fyrgreindu skemti- móti, var haidið til baka, niður að sumarbústaðn- um kaþólska, Camp Morton. Höfðum ver all- oft farið eftir þjóðveginum, er þangað lig.gur, en ávalt leitað langt yfir skamt, eða raeð öðrum orðum, aldrei komið þar niður að vatninu. Bústaður þessi ber nafn kaþólsks prests, Fath- er Mortons, og er sá langfegursti, er vér höfum nokkru sinni augum litið fram með ströndum Winnipegvatns. Er bústaður prestsins reistur í fögrum kastalastíl, með ódáinsblóm og skraut- vegu á allar hliðar. Skamt þar frá, á háum, skrúðgrænum hól, stendur afar einkennilegt og tilkomumikið minnismerki, yfir hermanninn nafnfræga frá Selkirk, Major Christopher Pat- riek O'Kelly, er lífi týndi ásamt félaga sínum, í Riee Lake héraðinu, haustið 1922. Vér hittum Islendinga, fædda og uppalda á Gimli, er aldrei sögðust hafa komið til sumar- bústaðarins, Camp Morton. Teljum vér slíkt leiða vanrækslusynd, því þar er vafalaust feg- ursti staðurinn fram með vatninu, og þótt víð- ar sé leitað. Hitt vakti líka sársauka í hjarta að íslendingarnir niður við vatnið, voru, skyldu hvergi geta bent á jafn dásamlegan reit, sem sína eigin eign. Dagdraumar. Flestir þeir menn, 'sem gæddir eru heil- brigðri skynjan, eiga dagdrauma, misjafna að mikilleik, eftir mismunandi sálarþreki og and- legu útsýni hvers einstaklings um sig. Hina miklu menn dreymir fram í ósæisaldir, og þeir lauga þar anda sinn við bjarmann af komandi tíð. Trú þeirra á sigur-hæfileikum lífsins, þekk- ir engin takmörk og getur flutt f jöll. Smámenn- in dreymir líka, þótt með öðrum hætti sé. Draumar þeirra orsakast venjulegast af því, ef illa fer um þá í fletinu. Voldugir dagdraumar, eru aðalseinkenni hugsjónamannsins, er hefja vill mannkynið í hærra veldi. Slíkir draumar rætast ekki fyrir- hafnarlaust, — ekkert annað en látlaust strit fær hrundið þeim í framkvæmd. Því meiri og fegurri, sem dagdraumarnir.eru, þess auðugra verður, lífið og innihaldsríkara. Sérhverjum ' dagdráumi verður að fylgja átak, því af 'sjálfu sér rætist hann aldrei. Spakir menn fara jafnan varlega í að opin- bera dagdrauma sína. Þeir yfirvega þá fyrst til hlítar, unz þeim er full ljóst, hver afstaðan verður til mannfélagsmálanna. Þá fyrat eru verulegar líkur til, að sðnn nytsemd megi af þeim hljótast. TJsnotrir menn eru sjaldnast tungutrúir, og þess vegna láta þeir vaða á súðum, án þess að hafa um það nokkra minstu hugmynd, hvert stefnir. Skáldin háfleygu og djúpsyndu, eru dag- draumamenn, og þess vegna hafa þau svo oft kölluð verið spámenn þjóðanna. Það er óendanlega dýrlegt, að dreyma vold- uga vökudrauma, og leggja fram til þess alla krafta, að þeir nái að rætast. Island. Kæ5a flutt á íslendingadeginum í Winnipeg, 6. ágúst 1927. Af séra Rúnólfi Marteinssyni. "Undarlegt sambland af frosti og funa, f jöllum og klettum og hraunum og sjá, fagurt og ógurlegt ertu, þá brunar eldur að fótum þín jöklunum frá." , ísland! "Rétt að nefna nafnið þitt" nóg er kvæði öllum." ísland'.hvað get eg sagt um þig eða við þig? Eg, sem skildi við þig tólf ára gamall drengur fyrir 44 árum sfðan, og hefi aldrei séð þig upp frá því. Ekki get eg dregið björg af djúpi neinnar sér- þekkingar um þig. Ekki er eg meðal hinna lærðu í bókmentum þínum; ekki er eg kunnugur nema fáum brotum úr sögu þinni; ekki er eg meira en stafandi í Ietri lyndiseinkunna þiníía; ekki er eg fróður um jarðfræði þína, hefi ekki fyrir mér neinar hagskýrsl- ur, er sýni vandlega afkomu þína; ekki hefir heldur neinn engill snert tungu mína með heilögum eldi frá altari þjóðarinnar, svo eg gæti verið boðberi þinn meðal þeirra, sem í fjarlægð búa. Hvers vegna stend eg þá frammi fyrir þessum mannsöfnuði i dag? Líklegast rétt til að nefna nafnið ísland; enda ætti það að geta verið ræða, engu síður en kvæði. En vel að merkja, þó að Stepháni fyndist það kvæði, er ekki víst, að allir hefðu auga, sál eða tilfinningu til að finna þar verðmæti. Eg er þá hingað kominn til að nefna nafnið þitt, ísland! og eg geri enga yfirlýsingu um, að eg sjái meira í því hugtaki en aðrir. En eitthvað hefir island verið mér, öll þessi 44 ár, og ekki er ísland mér enn glatað. Af einhverri ástæðu hefi eg gert mitt ítrasta til að kenna bömunum mínum ís- lenzku, halda á lofti hinu íslenzka í skóla- og kirkjustarfi mínu; af einhverju hefir það stafað, að ræktarleysi sumra landa minna gagnvart feðra- arfinum og hið aumkunarverða skilningsleysi þeirra á gildi íslenzka gullsins, hefir valdið mér sárs- auka. Af hverju hefi eg staðið í stríði út af þessu máli, og stundum orðið að þola vanþökk bræðra minna vegna þess, að eg vildi að vér Iegðum skyn- samlega rækt við það, serh feður vorir gáfu oss? óefað hefði það verið auðveldara, að fljóta undan straumi, sofandi að feigðarósi alls hins íslenzka í þessari heimsálfu, en að vera að apa eftir laxinum sem "leitar móti straumi sterklega og stiklar fossa", sérstaklega þegar vanmáttur sjálfs mín og áhuga- leysi annara hömluðu stökki upp fossinn. f þeim á- itæðum héfir margur maðurinn spurt: Hvers vegna þá að fara nokkuð að stríða við þetta? Já, hvers vegna hefi eg verið að fást við að rækta íslenzk blóm á amerískri grund? Svarið er éinfalt og liggur beint við. Það er af því, að fsland er í sálu minni. Ekki verður vatni ausið úr brunni, sem er þur. Það verður að eins gert þar sem vatn er. Matthias Jochumsson segir á einum stað: "Hljómið inst í öndu vorri eilífs lífs æðstu tónar." Að eins með því eina móti, að í sálunni sé eitthvað það, sem tekur á móti himneskum tónum. Það verður að vera eitthvað himneskt hið innra, til þess að geta samþýðst því himneska, sem til manns kem- ur. Tvær raddir verða aldrei samróma, ef önnur á ekkert skylt við hina. Himnaríki í anda mannsins fagnar himneskum tónum. Þannig er farið sjájfs- ástandi allra manna. Á sama hátt kemur hið íslenzka til mín eins og kunningi—, af því að ísland er þar fyrir. En fsland getur verið þar á margvíslegu stigi og með ýmsum hætti. Hvað get eg með sanni sagt, að eg eigi frá íslandi? Því eg á eitthvað þaðan, sem er svo sterkt, að eg neita að láta hrakspár auraávinnings- ins múlbinda mig. Til að breyta líkingunni, stend- ur svo á fyrir mér, að tveir stórir golþorskar ætla að gleypa mig: Annar, sem segir: hættu að klifa brattann, því þú kemst þangað aldrei; hinn segir: þú ert svo fáfróður um ísland— En það gerir samt ekkert til, því eg veit hvað eg á og hvað eg vil. Það sem eg á frá íslandi, er nú ekki mikið: að eins ómar. Það eru jafnvel fjar- lægðar-ómar, en það eru ómar, sem eg er sannfærð- ur um að aldrei hætta. Eg þykist þess fullvís, að fsland ómar í sálu minni til hinstu stundar, að eng- inn skarkali lífsins megnar að kæfa þá óma. ísland er nokkur hluti af lífi mínu. Eg hlýt að vera það sem eg er. Meðan ísland ómar í sálu minni, hlýtur það að koma í Ijós í starfi mínu og stefnu. Leyfum þá allir ómum lands og þjóðar að berast til vor í dag. Hljómi þeir skært og hljómi þeir lengi. ísland, sem lyftir kolli þínum upp úr "ægi blám" og horfir með ró á freyðand'i öldur, hvert sem auga þitt lítur; ísland, með töfrandi tign í litskrúði fjalla; með ögrandi mátt í fossum og gígum; ís- Iand, með friðsæla dali, "þar sem við búann brattra kletta æðandi fossar eiga tal; þar sem að una hátt í hlíðum hjarðir á beit með lagði síðum"; ísland, "þar sem að æðarfugls móðurkvak ómar í ró við engjarnar grænar á lognstafasjó"; ísland, þar sem að feður vorir hafa þroskast að þrautseigju í baráttu við illviðri á heiðum og hafi; ísland, með álftir í veri, og hveri, sem vella og gjósa. "ísland, ísland, mitt ættarland, þú aldna gyðjumynd"! Þú ert oss ekki horfin, því þú ómar í sálum vorum. Frá hinum margvíslegu blæbrigðum, dásamelgri fegurð og hrikalegum mikilleik íslenzkrar náttúru, berast mér ómar, sem ekki eru með öllu óskildir því eðlisfari, sem þjóðin hefir gefið mér. í hverjum sönnum íslendingi verður hrínsorðum, sem Grímur Thomsen segir: "Og í sjálfs þín brjósti bundnar blunda raddir náttúrunnar, íslands eigið lag. Inst í þínum eigin barmi, eins í gleði, eins í harmi, ymur íslands lag." Pétursson sagði það að á- Matthías Joch- Um Hallgrím umsson: "Niðjar íslands munu minnast þín meðan sól á kaldan jðkul skín." Slíkt getur með engu móti komið til greina, nema Hallgrímur Pétursson eigi áfram ítök í hjörtum ís- lendinga. Svo lengi sem það er tilfellið, kemur bergmál frá hjörtunum. Frá þeim koma ómar til svars þess, sem til þeirra hefir komið, eða ávöxtur af því. Með ísland í sálunni sendir skáldið af útlendri storð óma elsku og aðdáunar: "Þú, Vorgyðja, svífur úr suðrænum geim, á sólgeisla vængjunum breiðu. Til ísalands fannþöktu fjallanna heim, að fossum og d'immbláum heiðum. Eg sé hvar í skýjum þú brunar á braut. Ó, ber þú mitt ljóð heim í ættjarðar skaut." Eg á ekkert skáldaorð á tungu minni, en ómarnir í sálu minni, af því ísland á þar heima, eru nákvæm- lega hinir sömu sem góðskáldsins. ómar frá öðru íslenzku skáldi, Sig. Júl. Jóhann- essyni, koma mér í hug, túlka sama efni og eru al- gerlega eins og eg vildi hafa sagt frá þeim: Til vinanna heima. Eg sendi' ykkur kveðju' yfir sæinn, eg sendi' hana langt út í geim, og hjarta mirt biður þess blæinn, að bera' hana til ykkar heim. Á morgnana', er sól skín á sæinn og söngfugla heyri eg lag, af alhuga bið eg þess blæinn, að bera' ykkur góðan dag. Á morganan', er sól skín á sæinn og söngfugla heyrið þið lag, eg vona' að þið biðjið þess blæinn, að bera mér góðan dag. Þá sólin er hnigin í sæinn og sofnar hvert auga rótt, af alhuga bið eg þess blæinn, að að bera' ykkur góða nótt. Þá sólin er hnigin í sæinn og sofnar hvert auga rótt, eg vona' að þið biðjið þess blæinn, að bjóða mér góað nótt. Þá sólin er hnigin í sæinn og sefur hvert auga rótt, ó, Drottinn minn, biddu þess blæinn, að bera' okkur góða nótt. Ef Drottinn minn biður þess blæinn, að bera' okkur góða nótt, þá dvínar öll þreyta' eftir daginn og dpaumarnir svala' okkur rótt. Eg sendi' ykkur kyeðju' yfir sæinn, eg sendi' hana langt út í geim, og hjarta mitt biður þess blæinn, að bera' hana til ykkar heim. í marzhefti Scandinavian American Review er ritgerð um ísland, eftir E. Diteh, kennara í þýzku við Aberdeen háskólann á Skotlaridi. Hefir hann tvívegis ferðast til íslands, og er vel að sér í ís- lenzkri tungu. Hann segir frá því, hvað vanalegir ferðamenn vilji sjá á íslandi. Það er auðvitað hin einkennilega fjallasýn, sem sumir sækjast eftir að sjá, þegar þeir eru orðnir þreyttir á ftalíu og Sviss- landi. Hálfur mánuður á íslandi nægir þess háttar mönnum. En þegar þetta þrýtur, segir Dieth, er hið bezta eftir, íslendingurinn sjálfur. Eg hefi þegar minst á óma landsins, en það er ekki nema hálfsögð saga. Jafnvel landsins sjálfs get eg ekki minst án þess, að hafa þjóðina, sem þar býr, í huga. Og nú vil eg lítils háttar minnast sér- staklega á fólkið. Þeir ómar ná betur ti'l vor, því hér erum vér í margvislegum félagsskap við íslend- inga. Fáir þeirra eru samt óbreyttir íslendingar. Amerísku áhrifin hafa breytt þeim flestum á ýmsan hátt. En það eru íslenzkir ómar, sem vér viljum heyra í dag; gera oss grein fyrir íslendingnum, eins og hann er á íslandi. Tveir menn gengu eitt' sinn fram fyrir ólaf ÞEIR SEM 'ÞURFA LUMBER KAUPI HANN AF The Empire Sash& Door Co. Limited Office: 6th Floor Bank of Hamilton Chambers Yard: HENRY AVE. EAST. - - WINNIPEG, MAN. VERÐ og GŒDI ALVEG FYRIRTAK ^i 1111111111 ¦ 11 f 11 r 11 r i ¦ i ¦ 1111 ¦ 111 f 1111 r ¦ f 1111 f 1111111111111J11 f 111111111 r 11111111111111111111111111111*-=; Samlagssölu aðferðin. Sama reglan gildir um rjóma, sem aðrar búnaðar- = E afurðir, að því meira sem vörumagnið er, þess tiltölulega E 5 lægri verður ttarfrækslukostnaðurinn. En vörugæðin \ = hljóta að ganga fyrir öllu. Þrjú meginatriði þurfa að S E vera til staðar, ef vara vor á að fá það sæti, sern henni E E ber á brezkum markaði, sem sé vörumagn, reglubundnar • § vörusendingar og vörugæði. Með því að styðja yðar eigin SAMLAGSSTOFNUN eru 1 E fyrgreind þrjú meginatriði trygð. Manitoba Co-operative Dairies Ltd. E 846 Sherbrooke St. - ; Winnipet;, Manitoba E iiliilllllliililiiillliillliiiililliiniliililiillliiliiiliiiliiiiillliilllliilillliiiliiMiliiiilllliiiE Þeir Islendingar, er í hyggju hafa að flytja búferlum til Canada, hvort heldur er heiman af íslandi eða frá Bandaríkjun- um, sendi skriflegar fyrirspurnir til ritstjóra Logbergs. Svíakonung árið 1000. Þeir hétu Hrafn og Gunnlaugur. Báðir vildu þeir flytja konungi kvæði, og orsakaðist snörp deila milli þeirra út af því, hvor þeirra ætti að flytja kvæði fyr. Með hörku- brögðum komst á samkomulag og bæði kvæðin voru flutt. Má vera, að þetta sé ekkert merkilegur at- burður; en tilfellið var, að víða þar sem íslendingar komu til ann- ara landa í fornöld, voru þeir í metum hafðir; fluttu konungum kvæði, gerðust lendir menn þeirra, skipuðu virðingarsess í skálanum, keptu í hinum mestu íþróttum og voru framarlega í fylkingum í .styrjöldum. Eg held að þetta sé ekkert skrum, heldur blátt á- fram sannleikur. Fleiri hunudruð ár líða. Þá kemur kvenmaður að bæ, er heit- ir Hallandi, á valbarðsströnd við Eyjafjörð. Ól hún þar sveinbarn. Lítt var drenghnokki þess'i vel- kominn gestur á Hallandi, því þegar hann var næturgamall, var stúlka, sem nefnd er Margrét, send með hann í poka á bakinu til að færa hann hreppstjóranum. Þannig byrjaði æfi íslendings eins. Að vísu komst hann ekki til hreppstjórans, dagaði uppi á leiðinrii hjá Sigríði á Dálksstöð- um, fékk þar gott uppeldi, en ekki mentun. Varð svo fátækur bóndi og var á seinni hluta æfi sinnar kallaður Bólu-Hjálmar. Á gam- alsaldri, sveitlægur, með kreptar hendur og þrotna krafta, sagði hann og sagði með því sanna sögu: "Guð veit, eg hefi þar árin ðll erfiðiskröftum veikum slitið, öreiga vildi forðast föll, fældist því hvergi mæðustritið. Líkaminn sýnir leifarnar og lúamerkin á veiku holdi, að eg sérhlífinn varla var við hann, á meðan fjör'ið þoldi. f þessum ástæðum má það telj- ast undravert, að hugur hans gat "til hæða flogið" og "foldar fóa- ryk af fjötrum hrist"; ort ljóð, sem að andlegri auðlegð, orð- kyngi og formfegurð, stenzt dóm snillinga. Hann yrkir beztu ljóð- in sín í örbirgð og elli. Ekkert finst mér eftirtektar- verðara við þjóðina mína en þessi geislabrot anda og snildar, sem koma í Ijós hjá svo mörgum sonum hennar og dætrum, sem áttu við þau kjör að búa, sem virtust synja þeim um allan menningarþroska. Sagt hefir verið um Gyðinga, að engin önnur þjóð geti sýnt aðra eins sögu afburðamanna. 2,000 árum f. Kr. hafi Gyðingur TJósef) verið forsætisráðherra í Egyptalandi; 1000 árum síðar hafi Gyðingur (Daníel) verið forsætisráðherra í Babýlon, og 1900 árum e. Kr. hafi Gyðingur, Disraeli, verið forsætisráðherra á Englandi; í sérhverju tilfelli í æðsta ríki veraldarinnar á þeim tíma. Eg vil engan samanburð gera á fslendingum og Gyðingum; en eg held, að enginn sé vegur til að neita því, að í íslendingum er óvanalega gott efni. í aumustu hörmungum hefir Ijós andans logað hjá einkenni- lega mörgum íslendingum. — Dæm'in, sem á var drepið, eru að eins lítill hluti af aragrúa. Bæði á íslandi og hér í þeasari heimsálfu, er það áberandi, þeg- ar tillit er tekið til fámennis vors, hve margir eru afburða gáfumenn, eða hafa rutt sér ein- kennilega tilkomumikla braut. Eg veit, að með gott efni er af oss mjög oft illa farið, og að oss hættir einmitt við að upphrok- ast af mikilleik þess að komast upp úr skarninu. Þetta er á eng- an hátt sagt til þess, að nokkur fari að hugsa um sig eða þjóð sína hærra en hugsa ber, en það er sagt til þess að styðja að því, að vér mættum bera gæfu t'il að meta rétt það, sem vér eigum, og ávaxta það pund, sem vér hðfum af guði þegið. En heimilishaga gaf Drottinn þjóð vorri á íslandi. "Þar fóstr- aðist þjóð vor við elds og ísa mein og áhrif af náttúrunni háu." Þar slær hjarta þjóðar- innar. Þar er berglindin tæra, sem vér allir hljótum að drekka af svaladrykk hins íslenzka anda. Þar hefir drottinn "drykkjað þjóð með þrótt á þrautadimmri nótt." /Og þar hefir gleðin ómað í sér- hverju hjarta á sólbjörtum sum- ardegi. Þar hefir þessi einkenni- lega, litla þjóð hugsað og sam'ið ljóð og sögur. Eina orsök þess, að vér höfum komið saman í dag, er sú, að ísland ómar í sálum vorum. Nær því síðasti ómurinn, sem eg læt berast til yðar, er bæn fyr- ir íslandi frá Þjóðfundarsöng Bólu-Hjálmars. Þó yður finnist orðin of sterk, getið þér ekki ann- að en kannast við, að heitt blóð rennur þar í æðum: "Legg við, faðir, líknareyra, leið oss einhvern hjálparstig; en viljirðu ekki orð mín heyra, eilíf náðin guðdómlig, skal mitt hróp af heitum dreyra himininn rjúfa kringum þ'ig." Legg, Drottinn, liðsemd öllum íslands börnum, hvar sem þau eru; en fsland! "ísland, þig elsk- um vér, alla vora daga". "Þið þekkið fold með blíðri brá og bláum tindi fjalla, íog svanahljómi, silungsá og sælublómi valla, og bröttum fossi, björtum sjá og /brelðum jökulskallá. Drjúpi' Jiana blessun Drottins á um daga héimsins alla." Canada framtíðarlandið og Vestur-Islendingar. ii. Nokkur atriði sögunnar. "Kostaland, með gull og græna skóga, gjeimur margra konungsrikja stærð, skraut þú átt og yndis-lundi nóga, úthöf blá og fjöllin snævi hærð. Borgum depluð, ótal ókrum vikuð ertu og mörkin beltuð fram að sæ, ám og fljótum fosshvítum strikuð. fulla f lífi' og morgunroða blæ. Nægtland, með efnivið til alda í allra þjóða bygging, tengsli sterk, taugar stáls, sem styrkleik þínum valda, stór og víðfræg þinna handa- verk." Svona kvað skáldið Kristínn Stefánsson um hina ungu fóstru íslendinga í vestrinu, Ganada. Og er það fögur og sönn mynd af drotningunni, eins og hún er, þar sem hún situr og bíður eftir því, að iðin hönd og framtakssamur andi mannsins hagnýti sér öll

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.