Lögberg - 09.01.1936, Blaðsíða 6

Lögberg - 09.01.1936, Blaðsíða 6
6 LÖGBERG, FIMTUDAGINN !). JAXUAR, 1936 Týnda brúðurin Eftir MRS. E. D. E. N. SOUTHWORTH "ÞaXl er cins laglegt af þér að vilja hlusta á það; eu eg het'i uú ekki hálfa spönn til að hætta við að segja þér hvað það er, bara til þe.ss að kvelja þig al' forvitni, en eg ætla nú samt ekki að gera |>að; en áður en eg segi þér það, verður þú að lofa mér því, að minn- ast aldrei nokkurn tíma á það við nokkurn mann, meðan'])ú lifir—viltu lofa því? "Já," "J;cja þá, komdu þér vel fyrir-og láttu í'ara vel um þig, ef ske kynni að það liði yfir þig. Brtu nú vi.ðbúinn .' Xú ríður skotið af: Séra Thurston Wilcoxen er gií'tur!" "Ilvað segirðu?" "Já, hr. Thurston Wilcoxen giftist fyrir átta árum síðan." "Fjarstæða!" "I'ao cru átta ár í vor síðan hr. Wil- coxen var giftur í litlu meþódista kapellunni, sem er niður við herskipastöðina hérna í l>org- inni. Presturinn sem gifti hann var gamall meþódistaprestur og hét John Berry." "I>ú ert áreiðanlega ekki með öllum mjalla." "Þao er engin vitleysa, sem eg er að fara með; eg er bara að segja þér bláberan sann- leika. Ilr. Wileoxen var ,<nftur leynilega, forkunnar fallegri, l.jósha'rðri stúlku, sem hét Marian, á þeim stað og tíma, sem eg hefi sagt þér. Og maðurinn minn, Olly Murray, var leynilegur vottur að þessari giftingu." Miriam rak upp skerandi angistarkvein, svo sárl og átakanlegi eins og hníf hefði vorið stungið í hjarta hennar; hún greip í ofboði um úlfliðina á Alicc og liorfði með a'ðislegu augnaráði í andlit henni og hrópaði: "Segðu, sogðu að þú hafir sagl þetta ;ið gamni þínu, segðu að þú hafir logið því; segðu að þao só engin tilhæfa í því; segðu það strax! Eg þoli enga bið!" "I>að er heilagur sannleiki, sem eg sagði þér, Olly veil það, liann sá þegar þau voru gift. Eta góða Miriam, hvað er að þér, þú gerir mig dauðhrædda, E3n mundu það, hvað svo sem þú gerir, að segja engum frá því að eg hafi sagt þér frá þessu, því ef Olly kemst að því að eg hafi sagt frá því, þá verður hann afarreiður við mig, því hann trúði mér fyrir þessu, sem leyndarmáli og lét mig lofa því að segja engum frá því; en eg hélt, af því að þetta mál kemur þér svo mikið við, að það gæti okki valdið neinum óþægindum að segja þér frá ]>ví, ef þú segðir engum frá því aftur, og með það í huga lofaði eg Olly að segja engum frá því. Og nú hefi eg sagt þér það: og nú máttu ekki svíkja mig, Miriam, með því að segja nokkrum frá því. "Þetta eru helber ósannindi! Það er alt rakalaus lýgi sem þú hefir sagt mér; segðu strax að það sé tilhæfulaus lygi! Undir eins! Talaðu; geturðu ekki talað ?" hrópaði Miriam í ofsa geðshræringu. "I>að er alt satt, sem eg hefi sagt þér— hvert einasta orð sem eg hefi sagl er guðdóm- legur sannleikur, og það er engum vafa bund- ið, því Olly sá athöfnina og sagði mér alt um giftinguiia. I'að vildi þannig til, að Olly heyi'ði á samtal þeirra í lestrarsal þinghÚSS- ins, en ])au voru að íala um hina fyrirhuguðu giftingu sína; maðurinn var á förum til Evrópu, en vildi umfram alt giftast stúlkunni áður eh hann færi, og hann vildi að gifting- unni yrði haldið leyndri, fyrir einhverja á- stæðu, sem Olly gat ekki komi.st að, og heyrði þau ekki minnast á; en samtal þeirra vakti forvitni hans til þess að vita meira um þau, og hvernig þessu æfintýri lyki, svo hann hlustaði á samtal þeirra og heyrði þau kalla hvort ann- að Thurston og Marian; og þegar ]>au fóru út úr Iestrarsalnum fylgdi hann ])eim eftir, og gat óséður, séð hina leynilegu gil'tingarat- höfn; hann heyrði þau ba'ði nefnd Thurston og Marian. Hann gat ekki heyrt a'ttarnöfn þeirra. Ilann hefir aldrei .séð brúðina síðan, og hann hafði aldrei séð brúðgumann aftur, fyr en hann sá hr. Wilcoxen, þegar hann gifti okkur. Undir eins og Olly sá hann, var hann viss um að hann hefði einhverntíma sóð liann áður, en gat ekki komið fyrir sig hvar eða hvenær það hefði vcrið; en þeim mun meir .sem hann virti hann fyrir sér varð hann sann- færðari um að hann hefði fyrst séð hann und- ir cinhverjum scrstökum kringumstæðum; og þegar loksins að hann heyrði hann kallaðan Thurston, rif.jaði.st upp í huga hans alt í einu, hinn lengi gleymdi atburður um giftingarat- höfnina. Hann mundi þá svo gtögt alt scm hann sá og heyrði í sambandi við þessa dular- , fullu giftingu. Eg veit ekki livað hr. Wil- coxcn hefir gert við Marian sína, eða hvort hún er dauð eða lifandi, eða hvar hann geym- ir hana? Sumir menn eru skrítilega dular- fullir—finst þér það ekki líka, Miriam.'" Miriam svaraði engu, en aðeins djúpt titrandi andvarp heyrðist líða af vörum henn- ar. "Miriam, ó, láttu ekki svona, hvað er að þér J Þa gerir mig hra'dda ! Taktu þetta ekki svona nærri þér! Mér kæmi það ekki-til hug- ar, ef eg væri sem þú. Eg bara liti á það eins og hvert annað skrítilegt æfintýri. Miriam, hvað segirðu um það.'" Ilún ansaði henni ekki einu orði, en hné aflvana oí'an á gólfið, algjörlega yfirkomin af lamandi þunga þeirrar óhamingju, sem alt í einu hafði fallið yfir hana. "Miriam, því í ósköpunum læturðu þér verða svona mikið um þetta? Því tckurðu þetta svona na'rri þér? Það mundi eg ekki gera. Eg veit að það er sárt að verða fyrir ]icim vonbrigðum, að sjá eftirvænta arfsvon ganga svona úr höndum sér, mcð því að kom- ast að því, að það er einhver annar, sem nær stendur érfðunum, en það er það sama, eg mundi ekki taka það svo nærri mér, ef eg væri sem ])ú. I>að er ekki víst að hann eigi börn, þó hann sé giftur, og ])ó svo væri, þá er ekki vísl ncma hann ánafnaði þér eitthvað af eign- um sínum, og þó hann svo gerði það ekki, þá mundi eg, ef eg va>ri sem þú, ekki láta það hryggja mig til dauða. Miriam, reyndu að hressa þig upp." Miriam lá eins og hún yæri dauð á gólf- inu, og ansaði oiigu orði frekar en hún væri heyrnarlaus og mállaus; hún var alls óafvit- andi, nema hinna sáru sálarkvala, sem nístu hjarta hennar, eins og það væri klipið og kramið milli járngreipa hinnar skerandi ang- istár, sem heltók sál hennar og þrengdi svo að brjósti bennar að hjartað hætti að slá og hún misti meðvitundina. Alicc royndi að rei.sa hana á fætur, en gat það ekki, hún hljóp því ofan, til þess að fá hjálp og ná í cinhvcr hressandi lyf. Þegar bún kom ofan í forstofuna mætti hún Dr. Douglas, scm var rétt í þessum svifum að koma inn í húsið. Hann heilsaðí henni mjög alúðlega, en hún svaraði með öndina í háls- inum: "Ó, Paul, komdu — komdu undir eins upp á loft ! Það hefir liðið yfir Miriam, og eg er svo lirædd!" "Hvað hefir komið fyrir hana?" spurði Paul óttasleginn, og þaut sem elding upp stigann á undan Alicc. "Eg vcit ])að ekki!" sagði hún, en hugs- aði mcð sjálfri sér: "Það getur varla vcrið af því, .sem eg sagði henni, en ef svo er, þá verð eg að halda því leyndu." Það er ekki nauðsynlegt að lýsa sjúkdóm Miriam, scm varaði í nokkrar vikur. Lækn- arnir sögðu að það væri angina pectoris — hra'ðilegur og oft mjög hættulegur sjúkdóm- ur, sem hefir lengi búið um sig, og sem kemur í ljós við snögg áhrif á sál eða líkama. En hvað valdið hafi þessu óvænta tilfelli með Miriam, gátu þeir ekki gert sér nokkra grein fyrir. Alice Murray passaði sig, bæði af hræðslu og efa, að tóta ekkert uppi um það, sem hún vissi um í sambandi við sjúkdóm Miriam. Allan tímann, sem Miriam lá vcik, bar aldrei á því að hún hefði elíki fulla dóm- greind og rænu,—heldur ]>að gagnstæða; en hún fékst ekki til að tala, en það var eftir- tektarvert, að ef hr. Wilcoxen, sem tók sér afar nærri þetta óvænta sjiikdómstilfelli, kom nálægt rúminu Iicnnar eða snerti hana, fékk hún óðara krampa-fl (),<;•. Thurston rendi aug- unum liryggur og óttasleginn til allra, er við- staddir voru, cins og hann vildi spyrja, hvort nokkur vissi til þess hvernig sta'ði á þessu einkennilega fyrirbrigði; en enginn gat skilið í því eða sagt honum nokkuð um það, nema lækninnn, scm sagði að það stafaði af ofmik- illi árcynslu á taugakerfið, og beiddi hann ]>ví hr. Wilcoxcn að koma ckki inn til hennar fyr cn hún færi að hressast; Thurston lofaði því, ])ó hann ta-ki .scr ]»að mjög nærri. Æskan og hin eðlilega hrausta líkams- bygging Miriam sigraði að lokum í þessu hættulega sjúkdómstilfelli, en er hún komst á fætur, var hún svo breytt í útliti og háttum, að hún var næstum óþekkjanleg. Hún var mögur, en ekki fölari í andliti; það var eins og eyðandi eldur brynni á kinnum hennar og blossaði úr augum hennar. T>að var cins og öll hugarorka hennar beindist að cinhverjum einum punkti; ]>cgar talað var til hennar, þá annaðhvort svaraði hún engu, eða ])á með cinsatkvæðis orði. Henni var sjáanlega öm- un í |)ví að nokkur talað til sín. Dr. Paul Houglas afrcð loksins að bezt mundi að taka sig upp og leggja á stað heim. Hr. Wilcoxen sýndist það sama, og lagði á stað með föruncyti sínu og kom til Dell De- light að kvöldi síðasta marz. I>að var ónotalega kalt í veðrinu fyrir (icnnan tíma árs; himininn var hulinn gráu þykkni, og leit út fyrir slyddu-byl, og snjór lá yfir alla. jörð. Þegar kvölda tók kólnaði meir í veðrinu og kuldinn varð gegnum- smjúgandi napur, og það inni í hinum þægi- lega vagni, sem þau óku í. Hr. Wilcoxen gerði alt, sem hægl var til |>ess að hlúa sem bezt að Miriam; hann vafði sjölum og loð- feldum utan um hana, dró niður leðurblæj- urnar fyrir gluggunum, til þess að halda kuldanum scm bczt úti, en.ef hann snerti cða kom við hana, var eins/og hún væri stungin í hjartað; hún kiptist hastarlgea við, skalf og nötraðj og linipraði sig út að vagnhliðinni, lil ])css að vera sem fjærst honum. "Vesa- lings barnið, hún þolir ekki þennan kulda; hún er eins viðkvæm og hitabeltisblóm, .scm ckki þOlir þennan norðlæga næðing," sagði Thurston er hann vafði mjúkum ullardúk um la-tur hennar. "Þetta er óeðlilega kalt veður um þenn- an tíma árs—það er sjálfsagt snjór í loftinu —það er engin furða þó að það setji hroll að licimi," sa.nði Paul. Hvorugur þeirra vissi hvað að henni gckk. Þcir hcldu að það væri kuldinn í veðrinu, sem gengi svona nærri hennar veiklaða líkama, cn þeir vissu ekki að þetta stafaði af ofureflis hugarstríði, sem luin háði við sjálfa sig, sem ýmist brendi eða kól hinar viðkvæmutu hjartataugar hennar; það var von og ótti, ást og viðbjóður, með- aumkun og skelfing, sem háðu dauðlegt stríð í brjósti hennar. Eins og örskot kom upp í huga hennar það sem Alice INIurray hafði sagt henni, og það sem hún vissi, í sambandi við það. Hr. Murray segist hafa verið sjónar og heyrnarvottur að giftingu Thurstons og Marian, fyrir réttum átta árum. Hún mundi vel eftir því að þau Thurston og Marian höfðu orðið samferða til höfuðborgarinnar, og hún taldi árin og fann út að það voru liðin álhi ár síðan, og það einmitt um þetta leyti ársins. Thurston hafði farið til Evrópu, en Marian hafði komið heim, og hún mundi vel cftir þyí, að hún hafði aldrei verið söm og áður, eftir að hún kom úr ]>eirri ferð. Hún hugsaði um þetta af hinum mesta ákafa og leitaði í huga scr eftir hverju smáatviki, er gæti orðið ])cssu máli lil skýringar. En í öll þessi ár, hafði hún aldrei séð þau Thurston Qg Marian saman. Hún hafði séð að Thurston veitti ungfrú LeRoy stöðuga athygli og virt- ist vera ástfanginn af henni; en Marian bar sáran harm í hjarta, sem hún sagði engum frá, og ekki einu sinni Edith. Hin skerandi endurminning braust nú fram í huga hennar, þegar hún sem barn svaf hjá Marian, og hún strauk með hendinni um kinnar hennar og fann að þær voru votar af tárum. Þessi tár! I'bidurminningin um þau, nú í þessu sámbandi fylti hjarta hennar ólýsanlegum sársauka og géðshræringu. Hún mintist þess, að móðir hennar haf'ði dáið með ])á sannfæringu í huga sínum, að það hafi verið annað hvort elsk- hugi cða eiginmaður Marian, sem hefði valdið dauða hennar. Það var og mjög einkennilegt að Thurston Wilcoxen hafði verið burtu alla nottina frá dánarbeði afa síns, og enginn vissi hvar hann var. Svo var og einkennilegt þetta ólæknandi ])unglyndi, sem alt af sótti á hann, alt frá því Marian hvarf og fil þessa dags, og mcð hverri vorkomu gekk það svo nærri honum, að hann varð lítt mönnum sinnandi. Ini svo risu upp mótmæli í huga hennar, á móti öllum þessum sönnunum, sem voru hans strangheiðvirða líferni og göfuga fram- koma' og breytni. Hn ekki eldri en hún var, var hún bæði biiin að heyra og lesa um hvernig í augna- bliks brjálæði ofsasterkrar ástríðu, að menn hefðu framið líka glæpi gagnvart þeim er þeir elskuðu út af lífinu, bæði fyrir og eftir, og sem svo brynni í meðvitund þeirra til dauðadags eins og logandi eldur. í huga ungrar og óþroskaðrar stúlku, aðeins scylján ára, með heitar tilfinningar, er erfitt að standa á móti áhrifum ímyndunar- aflsins óg þannig hætt við að bera skynsam- leg rök fyrir borð og láta leiðast af ótömd- um ofsa tilfinninganna. Þegar kvölda tók og þau voru komin ná- lægt Dell Delight, skall á þau hríðarbylur með ofviðri, svo varla var hægt að halda vagninu á veginum. Vegurinn, sem bæði var m.jór og vondur varð nú næstum því alveg óficr vcgna djúpra snjóskafla, sem lagði yfir hann; þó brutust þau áfram, þar til að þau áftu ckki nema sem svaraði áttunda parti vir mílu hcim að húsinu, að hestarnir lentu út af vcginum ofan í skurð, en vagninn valt um Og brotnaði. "Miriam, elskut Miriam, hefirðu meitt þig?" sögðu þeir báðir, mjög óttaslegnir. Nei, til allrar hamingju hafði enginn meiðst. Vagninn lá á hliðinni, svo hurðin var rétt yfir höfðum þeirra. Paul gat opnað hurðina og klifrast út úr vagninum, og gat svo hjálp- að Miriam og hr. Wilcoxen til að komast út. Hestarnir höfðu orðið afar hræddir þegar vagninn fór um, og höfðu slitið af sér aktýin, en stöðvast þegar þeir fundu að þeir voru lausir við vagninn. "Það eru tvö hjólin og stöngin brotin, svo það er ekki hægt að eiga neitt meira við hann í kvöld. Við skulum skil ja hestana ef tir hcrna, þar sem þeir eru, en flýta okkur að koma Miriam heim, svo ekki setji að henni. Við getum svo sent einhverja af piltunum eftir bestunum og vagninum," sagði hr. Wil- coxcn. Þcir voru rétt fyrir utan girðingarhliðið þegar þetta vildi til, en þaðan og heim að hús- inu var góð braut. Paul var í óða önn að dúða Miriam í sjölum og hlúa sem bezt að licnni, en þegar hr. Wilcoxen ætlaði að taka hana í fang sér og bera bana heim, hrökk hún óttasíegin frá honum. — "Xei! nei!" sagði hún skjalfandi f hræðslu, og hélt sér dauða- haldi í I'aul. Hr. Wilcoxen gat mcð engu móti skilið í þessu háttalagi hcnnar; hann bara brosti góð- látlega og þrýsti hattinum niður að augum og bretti upp stormkraganum á yfirhöfn sinni, um leið og hann sveipaði henni sem bczt að sér. i Þegar þau komu að girðingarhliðinu, sópaði hr. Wilcoxen snjónum frá lmrðinni með höndum og fótum til þess að geta opnað hliðið, og stóð.svo við hurðina og hélt henni opinni meðan þau fóru í gegnum bliðið, en í því leit Miriam upp og sá hr. Wilcoxen þar sem hann stóð, og henni f laug óðar í hug mað- urinn scm hún sá, er hún um nóttina í illviðr- inu fór upp úr rúminu sínu til þess að leita að Marian. Já, búningurinn minti hana svo átakanlega á hann. Þessi svarta, stóra kápa, scm huldi hann allan, hatturinn niður að aug- um, vaxtarlag og stærð samsvaraði, en um fram alt mundJ hún eftir vangasvipnum, er ' hann sneri flötu höfði að henni, þessum þrótt- mikla og göfuga vangasvip. Miriam þekti nú alt í einu, sér til óumræðilegrar skelfingar, manninn, sem hún hafði tvisvar séð með Marian, og henni varð svo bylt við að hun var rétt dottin. "Ilvað kom fyrir, elsku barnið mitt? Þú varst nærri dottin. Réttu mér hendina þína, Miriam—það er betra að við leiðum þig báðir í þessu illviðri," sagði hr. Wil- coxcn og færði sig nær henni. En hún hrökk frá honum og hjúfraði sig eins og hún gat að Paul, sem sagðist skyldi styðja hana og hjálpa henni heim, og gæta þess að hún hras- aði ekki í snjónum. Þannig vöfðust hinar hræðilegu. sann- anir hver utan um aðra í meðvitund hennar, ])ó hún stríddi á móti þeim af óllum mætti og reyndi að losa sig úr fjötrum þeirra. Það var eins og blóðið frysi í æðum hennar aðra stundina, en hina stundina var eins og eldur brendi hverja taug í líkama hennar; í þannig löguðu ástandi var hún er þau loksins komust heim. Það var búist við þeim heim, og Jenny gamla hafði vel heitt og notalegt alstaðar í húsinu og góðan kvöldverð til reiðu fyrir ferðafólkið, sem hún hafði þegar borið á borð í setustofunni. Miriamvildi ekkert þiggja og á engu nænast, en fór undir eins upp í svefnherbergi sitt. Jenny gamla hafði séð um að það var bæði hlýtt og bjart í herberginu, og hún fylgdi hinni ungu húsmóður sinni upp, til þess að hjálpa henni eða veita henni þjónustu sína, ef hún skyldi þurfa einhvers með, og Jenny bauð henni alt sem henni kom til hugar að gæti hrest hana og f jörgað. Jenny var alveg hissa á því að hún vildi ekkert þiggja, en hcnni fanst auðvitað talsverð ástæða til þess að hún væri eftir sig og hrædd, að hafa lent í þessu slysi; hún hélt að hún mundi hafa orðið býsna hrædd að lenda í slíku, og væri hún þó eldri og margt búin að sjá um dagana, og sumt ekki sem fallegast, svo það voru eng- in undur þó Miriam væri þreytt og vildi kom- ast til næðis, eftir að hafa lent í þessu. Miriam svaraði engu öðru til alls, sem ¦Icnny bauð henni en "nei, nei, nei!" Miriam vildi ekkert þiggja, svo Jenny gamla sá sér bezt að fara og gefa henni tæki- færi til að hvíla sig? En Miriam fór ekki að hátta og sofa. Hún átti í því sálarstríði, sem verkaði eins og brennandi hitasótt í öllum æð- ' um líkama hennar; hún gat ekki notið hvíldar, eins örmagna og bún ]>ó var, hún hafði enga ró, hún gekk um gólf alla nóttina, til þess að reyna að sefa sinar æstu tilfinningar, er háðu stríð um yfirráð hjarta hennar. Loksins er morgunsólin sendi fyrstu geislana inn um gluggann í herbergi hennar, féll hún úrvinda og yfirkomin upp í rúmið í fastan svefn. En hún svaf ekki lengi; hún vakiiaði aftur óend- urnærð, þvoði andlit sitt og greiddi hárið og hraðaði sér ofan í borðstofuna, þar sem hún vissi að þeir bræðurnir biðu eftir sér til morg- unverðar.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.