Lögberg - 09.01.1936, Blaðsíða 5

Lögberg - 09.01.1936, Blaðsíða 5
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 9. JANÚAR, 1936 We're All Nutty Here and There By P. N. BRITT 'P HEY work in the same place. Two old cronies, together there for many moons. Have seen a lot of sunshine, and some sorrow. Ups and downs. Days hum drum, and days hectic. Victories and defeats. They were well up in years when they Jrrst came together—haven't very far to go. The old fellows are disappear- mg. Just a few left now. Maybe they had been thinking of that. It was New Year's eve. They were getting ready to go—and call it a year. Bill walked over and put out his hand. It had lots of life in it. You know the kind—a hand that gives one the feeling that there's a man behind it. He's one of the best —human, honest, understanding — guinea gold, is Bill. "Happy days for 1936," he said. "A year's a long time for either of us now, and we may be gone before another New Yea'r's Day." A tone of sadness, maybe. "But," he added, "we've had a lot of happy days, a krt to be thankful for." ^ é "May everything that's good be yours, old boy. Cheer up, there may be lots of good days ahead," was the reply. Might have had some doubt about it, too. Had to say something, even with throat-fag bothering a bit. * * * TP HE girls in the office, who resent casual remarks about being miss- ing some morning, had been looking on. One of them walked over. "Be- have yourselves," she said; "this goes for each of you": I would flood your path with sunshine, I would fence you from all ill, I v/ould crown you with all blessings, If I could but have my will. Aye! but human love may err, dear, And a Power all wise is near, So I ever pray, "God bless you," And, "God keep you through the year." Shook hands all round, and went out into the crisp atmosphere, light- hearted and cheerful. Those girlish gloom-killers give old folks quite a lift, off and on. * * * C\ NE gets some hope out of such " as this, a paragraph, from a New Year's letter from a Western business man of long acquaintance: "By the way, we don't owe the bank as much as we did this time last year, the crop outlook is very satisfactory, conditions are good. So, cheer up, the whole West will soon be smiling again." That's the way I like to hear a person talk. In a dozen weeks April will be here, with bright sunshine, wafm rain, and blossoms—the flow- ers that bloom in the Spring, tra la! This cheerful, friendly person came west long ago, from a neighbor- ly place in Ontario, called "Cow Town," because every home had a cow. There were no sidewalks in the place, they walked on the cow- paths, made smooth and nice by the cows going out to grazing patches and coming home at night. Only the odd time was any shovelling neces- sary. It was a good old town. * * * "[VT OT many people can train a fur- nace to do its stuff properly, though most amateur coal shovellers are ready to tell you that they can make the old furnace talk. Their fires are out just as often as other fires. She was telling me that their fire is out every second morning, and he's never annoyed about it. If it's out—why worry? he reasons. Things would be a lot better if we did not let this and that annoy us. An old friend of mine keeps on tell- ing me this. He's a very placid sort of person, and he does not seem to let anything upset him. It's a pleas- ure to meet and chat with him. Sev- eral times I have tried to fcJlow his advice, but have not been able to get very far before some crabbing creature comes along and gets me annoyed, upset and a nuisance to myself. I have started again to see what I can do about it. Every time I get a hunch that there's an annoyance looming úp, I look the other way or walk around or out on it. You try it. Eldurinn Uppruni Iians og notkun. Eldur uppi! Eldur uppi! Ótti og skelf ing grípur mann, þeg_ ar eldurinn er leystur úr læðingi þegar hann er orðinn húsbóndi og hæstráðandi í stað þess að vera hlýðinn og viljugur þjónn, þarfasti þjónninn í allri lífsbaráttunni. Óratími er síðan þessi trylta höf- uðskepna æddi um jörðina og um- Myndaði hana. Óratími síðan mað- urinn tók hana í þjónustu sina, fékk tamið hana og gert sér hana undir- gefna. Vísindin hafa sanna'ð af fornleifa. fundum, að ma'ðurinn hefir notað eldinn um margar þúsundir ára, það hefir tekið langan tíma að hafa elds- •fis full not, það hafa ekki allar frumstæðar þjóðir jarðarinnar enn i*rt, því sumar þeirra sjóða ekki uiatinn, heldur steikja á teini og mýkja milli heitra stcina. \ ísindin komast æ betur og betur að raun um það af rannsóknum sín- um. að maðurinn á sér afar langa og merkilega þroskasögu, bæði and- lega og likamlega. Þau gera engan- veginn lítið úr þeirri "menningu," sem hinar frumstæðu þjóCir jarð- arinnar hafa átt eða eiga, þjóðir, sem stundum hafa verið kallaðar menningarsnauðar. Til frumþjóða má rekja grundvöllinn að allri and- legri og efnislegri þjóðmenningu vorra tíma. ÞátS er, segja vísindin, varia nokkurt atvik í lífi mannsins frá vöggunni til grafarinnar, sem pessi frumstæða menning ekki nær "i alt frá einföldustu grundvallar- atriðum í sambúð manna, til full- komnustu þjóðfélagsbyggingar. þar með taldir aðaldrættir um lög, rétt °S trúarbrögð. eim visindamönnum, sem feng- afa við rannsókn á efnislegri nalegri þróunarsögu mannslík- efn^S °g- mannsandans- hef ir or8iö að"' TJOg huSstætt. þeir hafa lært eska Qg viftSa hjnar frumstæCu W«»r og sögu þdrra ,,Það er/) arf'r1116^"^ vísindama8ur. "eins og Ita yfir blómum stráðan völl, P»r eru skrautblóm, ilmandi og lit- °gur, 0g önnur tilkomuminni en !?gU síour fögur og eftirtektarverð Manni sýnist þetta blómahaf án upp- hafs og án enda, en öllu hefir því samt verið ra'ðað í flokka og kerfi. Sömu tilhögun hefir vísindamaður- inn notað v,ið niðurröðun efnis urv. líkamlegan og andlegan þroska frumstæðra þjó'ða, sem lifa og lifað hafa ril og frá á hnettinuin alt frá fyrstu tímum. Á óraleið vísindanna gegnum t tima og rúm hafa þau komist að ; raun um hva'ða verkfæri og verjur steinaldarmaðurinn hefir notað, á"ð- ur en málmar þektust, til að lengja arminn og þyngja höggið, til að geri sér einfaldasta skýli yfir höfuðið í hellum og trjábolum, til að skafa og mýkja skinn og hú'ðir, sem not- a'ðar voru til skýlis. — Hundra'Ö þúsundir ára eru sí'ðan frumþjóðir jarðarinnar ristu myndir sinar í hella á Indlandi o víðar, styrkir það vis- indamanninn í peirri trú, að enginn þjóðflokkur hafi nokkuru sinni verið gersneyddur listrænni tilhneig- ingu. Margt er svo náskylt í fornleifa- fundum og frumverjum þjóðanna, að full ástæða er til að ætla, að heimsálfurnar hafi á fyrstun tímum mannkynsins veri'ð ein heild, er hafi vi'ð jarðbyltingar klofnað hver frá annari. Á þessari framfarabraut manns- ins gegnum þúsundáraraðir hefir það ekki verið litilsvert atriði, er hann fékk gert sér dýrin undirgefin, gat látið þau létta undir með sér í lífebaráttunni. Hundurinn hefir fylgt manninum frá ómunatíð sem trvggur förunautur, hjá frumbyggj. um Astralíu er hann enn eina hús- dýrið. — Það hefir vakið undrun og aðdáun vísindamanna, sem valið hafa sér rannsókn þeirra að við- fangsefni, hve mikið hugvit og hve næmar tilfinningar dýrin hafa til að bera. Munurinn á lægstu mönn- um og fullkomnustu clýrum er eftir þeirra skoðun ekki svo ýkjamikill. —"En málið hafa mennirnir bó fram yfir dýrin," er sagt. "Gerið ekki of mikið úr því, vinir mínir," segir vísindamaðurinn, "lægstu menn komast af með 300 hljóð, en bæði hjá öpum og hjá sumum dúfnateg- undum hafa verið greind 30—40 hljó'ð." — "En verkfærin, ekki nota dýrin verkfæri." — "Jú," segir apa. fræðingurinn, "eg hefi séð apa í dýragarði brjóta hnetu með steini, og hann hnitmiðaði höggin svo að þau voru einmitt hæfilega þung til þess a'ð brjóta skurnið án þess að skemma kjarnann. Og þekkja ekki allir hesta og hunda, sem notað hafa verkfæri til þess að koma vilja sín- um f ram : Opna hurðir o. fl. — Þó dýrið geti ekki gert sér hugmynd um óhlutdræg efni, eins og maðurinn, þá hefir það vit, minni, vilja og til- finningar. — En þá óviðjafnanlegu yfirburði hefir maðurinn fram yfir dýrin. að hann þekkir eldinn og hef- ir lœrt að hagnýta sér liann, það hefir dýrið aldrei lœrt. Ekkert at- vik á þroskabraut mannsins um þús. undir ára hefir haft jafnmikla þýð- ingu fyrir hann eins og uppgötvun eldsins og hagnýting hans, ekkert sem hefir gerbreytt svo öllu lífi hans og lifnaðarháttum. Hvernig fann þá maðurinn eld- inn? Að því hafa visindin leitt tnargar getgátur, mismunandi sennilegar. Ein þeirra er þessi. Þrumur og eldingar geysa, eld- ingu slær niður, það kviknar í skóg- inum, eldurinn breiðir sig um stór svæði. Menn og skepnur flýja ótta. slegin og skríða í fylgsni sín. — Þegar veðrinu slotar og eldurinn Eölskvast, skríða menn og skepnur úr fylgsnum sínum, þau finna á hiftu lierjaða svæði dýrin steikt og ávexti og hnetur bakað. Þetta smakkast villimanninum vel. sem er vanur hráætinu einu saman, sérstak- lega er þa'Ö lostætt börnum og gam- almennum. Og eldurinn, sem áður lagði alt í eyÖi og skelfdi íbúa skógarins, hann lifir enn, en hefir nú hægt um sig. hann lifir i risavöxnu skógartrján- um, þar getur hánn lifað vikum, jafnvel mánuðum saman. Þessi brennandi risi dregur athygli mann- anna að sér, í nálægð hans er hlýtt og notalegt í kvöldkulinu eftir regn. ið og líklega réttast a'ð hafa þar náttstað. Ef eldurinn skyldi fölskv- ast, er hægurinn hjá að draga að eldsneyti, nóg er af að taka. Það varð a'ð samkomulagi, að konur, j börn og gamalmenni voru kyr þarna, meðan karlmennirir fóru í herferð- ir eða veiðiferðir. Eldurinn var f undinn ! Það mátti heita að hann kæmi upp i hendurnar á manninum fyrirhafnarlaust og af tilviljun. En hann þurfti a'ð fæða sem annað húsdýr. Það varð hlut- verk konunnar, því karlmennirnir voru í veiði og herferðum, en það var nógu notalegt að koma heim p.ð bálinu, mýkja og rétta úr þreyttu;n limum í ylnutn, og steikta kjöti'ð fór að þykja lostætara en hráætið. Öll- um fór að þykja vænt um eldinn, hann mátti ekki deyja, hann var ó- missandi og óbætanlegur, því mað- urinn kunni ekki að kveikja eld. Hans varð að gæta með mikilli ná- kvæmni. Það var engan veginn létt verk. En þa'ð er einmitt þessi nýja skyldukvöð, sem eldurinn, lag'ði á manninn. þessi umhyggja og ná- kvæmni er með þurfti, sem þrosk- aði hann og ummyndaði alla tilveru hans og varð undirrót að öliu f élags. lifi hans. Þessu nýja húsdýri var lika liætta búin bæði af vætu og vindi, það varð að hlúa að þvi, það varð að skýla þvi, og það varð líka konunnar hlut- verk. I [eimilið var komiC, listaverk konunnar. Þeir vissu það ekki kari- arnir, hvað þeir gerðu, er þeir gáfu sig undir vald konunnar á heimil- mu. — Smásaman varð meiri f jöl- breytni í matargerðinni, konan brendi leirker í eldi, þá voru matar. ílát fengin. sem þoldu eldinn. Brátt fór konan líka að flytja heimað ýms- ar bragðgóðar ilmandi jurtir og gróðursetja skrautblóm til prýðis. Það er umhygjunni fyrir hinu ó- sjálfbjarga húsdýri, sem við eigum arineldinn að þakka og það hlé, sem licimilið veitir, ættræknina, já, alt hið reglubundna líf, í stuttu nicáli sagt, alt það, sem menningarlif get- ur heitið, og það sem gerir lifið nokkurs virði. Enginn maður veit hvílíkur óra- tími leið frá þvi að maðurinn lærði a'ð nota eldinn og þangað til hann lærði að kvcikja cld. En stórt spor var stigið frá því að vakta hann í skóginum og þangað til hægt var að geyma hann svo vel frá kynslóð til kynslóðar að það mátti flytja hann langar leiðir yfir lönd og höf. Það var ekki létt verk. — Það var f urðu. legt, hve fundvísar þjóðirnar um heim allan hafa verið á alt þurt elds- neyti til að viðhalda eldinum og líf ga hann, ef hann var að dauða kominn, og hve hugvitssamar þær hafa vcrið um geymslu á uppkveikjunni, því það var lífsskilyrði fyrir kynstofn- inn að láta ekki eldinn deyja. þess voru dæmi að um eldinn var bárist upp á líf og dauða, lif kynstofnsins var undir eldinum komið. — Auk þess sem heilar þjóðir, svo sem Persar hinir fornu, tilbáðu eldinn hreint og beint, .þá hefir um víða veröld verið hin mesta virðing og helgi á arineldinum og hann alt fram á vora daga alment verið talinn meira virði en sá, sem kveiktur var á annan hátt. Þegar Grikkir stofnuðu nýlendur til forna, tóku þeir eld frá heima- arninum með sér. En væri maður neyddur til að útvega sér eld, þá var hann ekki kveiktur með eldstáli, sem þá þektist, heldur sóttur langar leiíS- ir á merka staði a. m. k. þegar sér- staka virðingu þurfti við að hafa etSa erfikenningum að fylgja. Konungar Spartverja höfðu jafn- an eldbera með sér á herferðum sín- um og sá eldur var f rá heimaarni, á honum var helgi til sigurs. — Norð- menn fluttu eld frá heimaarni með sér til íslands og fóru eldi um land- nám sitt til að helga það. — Vestu- musterið við Palatinarhæðina var miðdepill Rómaborgar hinnar fornu, þar var ríkisaltarið me'ð ævarandi eldi brennandi, þar fóru fórnir fram, en Vestumeyjarnar héldu eldinum við. Árlega 1. marz var eldurinn endurnýjaður, en ekki mátti kveikja með eldstáli heldur með gömlu bor- unaraðferðinni, og prestarnir einir máttu framkvæma þá athöfn, allir eldar voru eftir það við þennan eld kvciktir. Nú er sá munur á, að katólska kirkjan kveikir eld á páska- dag. ("Hið eilífa Ijós"). við þaC ljós kveikja allir ljós sín. Allar þjóðir telja það skyldu þeirra sem eld eiga a'ð gefa hann eða lána, (Eða ætli nokkrum nútíma- manni kæmi til hugar að neita, jafn. vel versta pólitíska andstæðingi sín_ um. um eld í vindlinginn!). Cicero segir í ræðum sinum um skvkluna, að allir séu skyldir að gefa eld. Plató gengur jafnvel svo langt að segja, að ma'ður eigi a'ð gefa hann óvinum sínum. I fjá Rómverj- um til forna var það hin þyngsta hegning að svifta menn eldi og vatni, það var lagt að jöfnu. Vísindamenn, sem ferðast ha^a milli frumstæ'ðra þjóða á vorum dögum, víðsvegar um heim, hafa all- ir sömu sögu að.segja: Eldurinn er mikilsvirtur, arineldurinn er vakt- aður með hinni mestu nákvæmni, það er vinarmerki að gefa eld af heimaarninum, heldur fara mcnn langar leiðir til að lána eld en að kveikja hann <á annan hátt, þótt ]>eir geti. "Hvergi hefi eg séð jafnmörg eldstæði og i Afríku," segir ferða- maður nokkur," en ekki var þeim um það að nota eldspýturnar okk- ar." — Það er skamt á að minnast að á Vestur-Þýskalandi var sá siður almennur að hafa jafnan viðarkubb (Scharblock) brennandi í hló'ðun- um, hann mátti aldrei kulna út. Og ætli við fslendingar könnumst ekki við það að fela eldinn í hlóðunum, hann var ekki látinn deyja árum eða áratugum saman á bæjum, þótti al- gerlega óhæfilegt a'ð það kæmi fyr- ir. En það muna menn, sem nú eru uppi, að heldur var farið á bæi og sóttur eldur milli tveggja taðflaga én að kveikja hann öðruvisi. Allir kannast við orðtækið: "Það er eins og hann sé að sækja eld," þegar einhver er að flýta sér. Við sjáum þannig, að aðferðin við að f/cyma cldiiin er ekki cjlik iiicða! þjóíSanna. Menn sáu brátt, að tálguspænirnir af axarskaftinu var þur og góð uppkveikja, og bor utSu í þurra spýtuna með steini eða beiní til þess a'ð fá þurt, gott duft til að kveikja upp með og geymdu það sem sjáaldur auga síns, einkum í votviðrum. Grikkir segja reynd- ar, að titaninn Prómeþeifur hafi stolið eldinum frá guðunum, flutt hann í stöngli narktus-jurtarinnar og gefið mönnunum hann. — Ástr- alíubúar geyma eldinn i stöngli gras-. trésins og Indíánar geyma hann í sveppi frá morgni til kvölds á her- ferðum sinum. Þannig mætti lengi telja. En cinhverntíma, þegar eldurinn var rétt að dauða kominn og vand- ræætSi fyrir dyrum, enginn steinn eða bein að bora með, þá var tckin hörð spvta og borað með henni til þess að fá duft til uppkveikju. En hvað var þetta? Það kom ekki ein- ungis duj't hcldur Itka rcykur upp úr holunni og brúðuin cldur! Upp- fyndingin var gerð------Um ví'ða ver. Öld, út og suður, austur og vestur, allsstaðar er þessi aðferð, eða mjög svipuð, notuð við að kveikja eldinn: Eldbor, eldbogi, eldsög. Villimenn eru alveg furðulega fljótir að kveikja eld, á þennan hátt, stundum ckki ncma 1—E mínútur, þeir kunna lagið á þvi. Þa'ð er ekki gott að hugsa sér mat_ argcrð án elds. — Nei, nei, secja •,'ísindiii en hujrsið ykkur tnatargerð frunl.^jéðanna! — r'ni v:N- vcrold, fram mcð öllum h''''V 1 hafa íuudist dyngjur af skcldýrum. Haugar þessir (kjjökkenmodclingcr) sýna, að mennirnir hafa mesttnegnis Hfað á ostriiiu. sem er ein hin ldstætasta fæða. — Nú. vindþurkað kjöt og harðfiskur, ber, ávextir og jurtir, alt er þetta vel ætilegt, og otðtð Eskimói þýðir hráæta, og hvernig var j'að ckki við hirð Menekáks konungs í Afríku nú á vorum dög- um, hrátt átu þeir þar, þó þeir þektu eldinn, og varð gott af. Enginn er aftur kominn að segja frá þvi, hve nærri heimskautunu.n uienn hafa Iiúið fyrir hundrað ]>úv undum ára, eða áður en menn þektu eldinn, en loðskinnin hafa þeir haít til að skýla sér með þá eins Og nú. nn þola frumþjófjir, t. d. Eld- lendinar, mikinn kulda, þær k;cra sig alls ekki um hitann. Allsstaðar þar sem kalt er loft og lítið um eldsneyti, eru notuð þung og ]>ykk föt, þykkir veggir, löng göng, íbúðin einangruð sem mest má. \'ið íslendingar þekkjiim það frá torfbæjunum með^löngu göng- unum. Og meðan bæirnir voru ó- upphitaíSir, var ekki vanþörf á að klæða sig vcl í hlý og þykk ullarföt. Um leið og maðurinn var búinn að komast upp á að kveikja eld hvar og hvenær sem hann vildi. gerði það honum hægt um hönd að fara um Iönd og höf, færa heimilið með sér, vinna ný lönd og útbreiða menning. una. (Samandregið i'ir náttúrufræðis- ritum). Halldóra Bjarnadóttir. —Hlín. Hátíð á Garðar Sunnudaginn 29. des. fór fram eftirmSfinileg hátíð í kirkjunni á Gardar, Evrst var hátiðleg ára- móta guðsþjónusta, en að guðsþjón- ustunni lokinni var gengið niður í hinn nýja og ágæta kjallarasal kirkj- unnar, sem bygður var í sumar, og ]>ar veitti kvenfélagið öllum messu- gestum kaf fi og hinar ágætustu veit. ingar. Þótti það eiga vel við að sofnuðurinn kæmi saman til að láta í ljós ánægju sína og þakklæti út af því að sú viðgerð á kirkjunni var framkvæmd, sem nauðsynleg var orðin, og sem hafði það í för með sér, að söfnuðurinn og kvenfélagið eignaðist þenna ágæta kjallarasal, þar sem halda má fundi og samkom- ur, og setjast að kaffidrykkju þegar svo ber við. Hafði einmitt verið á- kveðið að hafa slikt fagnaðarmót eftir messu hinn 29. dag janúar- mánaðar. Auk þess að fagna út af viðgerðinni átti sérstaklega a'ð þakka Mrs. Ingibjörgu Walter fyrir henn- ar frábæru íórnfýsi og gjafmildi í sambandi við að kpma verki þessu í framkvæmd, þvj hún hafði lagt fram meira en $1000 til verksins, af þeirri upphæð, er til þurfti. En það sem til þarf verður um $2000, þegar verkið er með öllu fullgjört. Fyrir hönd kvenfélagsins ávarpaði Mrs. J. K. Ólafson heiðursgestinn með hlýju og f<>gru erindi, og þakk- aði henni gjafir liennar stórar og höfðinglegar, bæði til kvenfélags og safnaðar nv'i og fvr. Einnig mintist hún hennar einlægni og áhuga i sam_ bandi við kirkjuleg mál. TTún af- henti henni að lokum fagran blóm- vönd í silfurvasa; var það gjöf kvenfélagsins til Mrs. Walter, í minningu um þennan viðburð. Þá talaði Mr. J. K. Ólafson fyrir hönd hvggingarnefndarinnar; skýrði hann söfnuðinum frá starfi nefndarinn- ar. Lauk hann lofi á yfirsmiðinn, Mr. G. U. Olgeirsson, en einnig á marga aðra, er svo vel og ágætlega h("»fðu aðstoðað við þetta verk. A- nægja sagði hann að það hefði vcrið nefndinni hve vel menn tíku í þetta mál og lögðu fram gjafavinnu af góðum og fúsu mvilja. 1 lok ræðu sinnar vék hann máli sínu sérstak- lega að Mrs. Ingibjörgu Walter, og þakkaði henni sérstklega frá nefnd. inni fyrir fórnfúsar gjafir hennar, og færði hcnni lindarpenna að gjöf frá nefndinni, til minningar um þenna viðburð. Prestur safna'ðarins tók svo loks til mals. Ávarpaði hann sérstaklega byggingarnefndina, fólkið alt, sem svo vel haf'ði unnið að þessu verki við kirkjuna, og Mrs. Walter, og ]>akkaði öllum störf þeirra og gjafir, fyrir hönd safnaðarins í heild. Kjallarasalurinn er hinn prýðileg- asti í alla staði. I'ar er hátt undir loft og vel bjart. Salurinn er vel hit- aður og raflýstur. Eldhús er þar stórt og vandað. Og auk þess aðal- salur, þar sem um 100 manns geta setið við borð og auk þess nokkrir til hliðar. ^rerður þessi salur söfn- uðinum og kvenfélaginu frábærlega gagnlegur i sambandi við ýms fé- lagsstörf. Er því ekki að furða þó ]iað væri safnaðarfólkinu fagnaðar. efni, er þessi þarfa viðgerð á kirkj- unni hafði komist i framkvæmd. H. S. ? BORGIÐ LÖGBERG! "Vanity Fair" Hose ArewSheer aszafFilm n of Georgette Because the very frhe threads are specially treated to make them soft and dull. They're the logical choice for drcss wear—they're practically unsur- passed for chic—in fact. rhey're what you need for a successful i<)3(>. Sizes 8y2 to 10VÍ Pair $1.50 Hosicry Scction. Main I-'loor. Portagc *T. EATON C?,- ITCO WINNIPEG CANADA

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.