Lögberg - 13.02.1936, Blaðsíða 6

Lögberg - 13.02.1936, Blaðsíða 6
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 13. FEBRÚAR, 1936 Týnda brúðurin Eftir MRS. E. D. E. N. SOUTHWORTH "Hugsaðu ekki um mig! Eg ætti ekki að vera ókunnugur hórna á heimilinu. Láttu mig ekki standa í vegi, blessaður farðu þessvegna; eg vona og treysti því, að það sé ekki nein ó- þægileg málefni, sem kalla þig svona alt í einu að heiman. Eitthvað af sóknarbörnum þín- um veikt eða dey.jandi', sem þráir að heyra huggunar- og hughreytingarorð frá þér?" "ó-nei," sagði Thurston brosandi. "Eg er glaður að heyra það; blessaður farðu. Eg læt mér líða vel þangað til þú kem- ur aftúr," sagðj Claudy, og gekk um gólf í ákafa, blístrandi ástarlag og hugsandi um Jacquejine. Tilhugsunin til hennar tífaldað- isl þegar hann kóm heim, og alt minti hann á æsku þeirra og bernskuásL "Hr. Jerkins, viltu gera svo vel og koma með mér inn í lestrarstofuna mína?" sagði Thurston. Lögregluþjónninn hneigði sig til samþykkis, og £ór inn í lestrarstofuua með honum, lil þess cftir beiðni Thurstons, að loka og innsigla öllum hirzlum er ])ar voru inni. Þegar þeir komu út aftur biðu þeir í stofunni, hinn lögreglumaðurinn og Paul. "Er vagninn tilbúinn?" spurði hr. Wil- coxen. "Já, herra," sváraði lögregluþjónninn. "Eg hugsa að við .séum þá allir tilbúnir, cða er ckki SVO f" Lögregluþjónninn kinkaði kolli til sam- þykkis, Jlr. Wileoxei gekk til Claudy og rétti lnmura hendina og sagði: "Vertu bless- aður og sæll, Cbiudy; Paul verður líklega kominn heim fyrir kvöldverðartíma, cn það getur skeð að eg vcrði lengur í burtu." •' Im'i þarfl ckkert að flýta þér mín vegna. Eg I.'i't mér líða vel. Jcnny getur annast um mig," sagði Claudy glaðlega og þrýsti inni- lega hönd Thurstons. Paul trcysti sér ekki að líta framan í Claudy, en sagði: "vtrtu sæll," og snéri sér urfdan og fylgdi hr. Wilcoxen og lögregluþjón- unum út að vagninum. iír. Wileoxon, yfirlögreglumaðurinn og Paul fóru upp í vagninn, en hinn lögreglu- maðurinn fylgdi þeim ríðandi; þannig lögðu ])cir allir á stað til Charlotte Hall. Tíminn leið. Jenny gamla var atl af á ferðinni út og iim. Þegar leið að kvöldverð- artíma, bar hún á borðið eins og vant var fyrir alla, en Claudy var einn við borðið, og gerði sér gott af því, sem fram var reitt. Jenny gamla hafði margt að segja, enda lél hún dæluna ganga, eins og henni fyndist það skylda sín að halda uppi samræðum fyrir alla fjölskylduna, sem nú var að heiman. "Herra minn trúr, eg er glöð að þú ert kominn heim. Það er dauft hérna á heimil- inu. Miriam hefir verið fjarska undarleg síðan ])au komu frá Washington; eg held að eitthvað hafi komið fyrir hana, hún fór til þorpsins í morgun svo snemma, áður en nokk- ur var kominn á fætur, og borðaði engan morgunmat. Enginn vissi hvað hún ætlaði fyrir scr. Nú eru bræðurnir farnir, og cng- inn til að gæta liússins, nema eg og þú! Það er eitthvað á seyði!" Claudy hló að henni og reyndi að koma hcnni í gott skap, mcð spaugi. Hann sagði henni ýmsar hla'gilogar skrítlur og Jenny gamla hafði margt hlægilegt á takteinum til frásagnar líka. Að kvöldvcrði loknum tók Jenny gamla af horðinu og fór að búa upp rúm fyrir Claudy, svo hann gæti farið að sofa. Það var orðið áliðið kvölds, en hvorugur þeirra bræðra kom hcim. Claudy var farinn að verða hræddur um að eitthvað óvænt hefði komið fyrir ]>á, og tafið þá. Þegar klukkan var ellefu stóð liann upp og ætlaði að ganga til svefnherbergis síns, cn ])á heyrði hann hunda gelta uti, og að ekið var vagni Iicim að húsinu, og innan fárra mínútna var hurðinni hrundið app og inn ,kom Paul Douglas, ná- fölur og æðislogur. "Paul, Paul, hvað hefir komið fyrir, hvaða ósköp eru að sjá þigf" sagði Claudy undrandi og óttasleginn, við að sjá hvernig hann leit út. "ó, ])að endaði með því að hann var tek- inn fastur! tekinn f'astur! og sendur strax í kvöld í rfkisfangelsið í Leonardtown, uudir gæzlu tveggja lögreglumanna!'' "Hver er tekinn f'astur? Hvað ertu að tala uiti, Paul?" sagði CJaudy og tók vin- gjarnlega í hönd honum og leit framan í hann. Við þessi hluttckningar atlot scfaðist Panl gvolítið og áttaðj sig. "Þú veizt ckki ! Þú hefir ekki grun um það, Claudy! ó, ]»að er svo hræðileg óham- ingja ! Lofaðu mér að sotjast niður; eg skal segja ])ér frá því." Paul Douglas hlassaði sér þreytulega niður í stól; liann l>agði um stund og varp mæðilega öndinni, en hóf svo að segja Claudy, í æstum róm og sundurslitnum setningum, at- vikin og orsakirnar, sem láu til þess að Thurs- liiii Wilcoxcn var tckinn fastur og sakaður um að hafa myrt Marian Mayfield. Þegar hann hafði lokið þessari óskaplegu sögu, stóð Claudy upp, tók Iiatt sinn og var í þann veg- inn að fara út úr stofunni. "Hvert ætlarðu, Claudy?" " rt í hesthús til að söðla hestinn minn; svo ríð eg til Leonardtown í nótt!" "Klukkan er nærri því tálf, veiztu það ekki?" "Jú, eg veit það; en með því að ríða hart vcrð eg kominn fil Leonardtown í fyrra- málið og, get verið kominn til Thurstons nndir eins og fangelsið verður opnað. En eg ætla að biðja þig, Paul, að gera mér þann greiða að sækja ferðatóskurnar mínar til Benedict, og koma með þær til Leonardtown, því eg verð þar hjá Thurston eins lengi og hann þarf á minni aðstoð að halda." "Guð blesai þig, Claudy! Eg grátbændi hann um að lofa mér að vera hjá sér, en hann vildi það mcð engu móti, — hann sagði mér að fara heim, til að annast um vesalings Fanny og heimilið." ('laudy beið ckki cftir að heyra hvað Paul hafði áð segja, en hraðaði sér sem mest út í hesthúsið, tók hest sinn og lagði á hann linakkinn í flýti, og hljóp á bak og var innan slundar horfinn út í skógarkjarrið, sem þakti láglendið langt inn frá ströndinni. Eftir átta kmkkustunda reið kom Claudý til Lconardtown. Hann kom hestinum strax fvrir til geymslu, 0g spurðist fyrir livar fangelsið væri, og hraðaði sér þangað. Klukkan var að verða níu um morgun- inn og slæpingar farnir að hópa sig saman á götuhornunum og ræða um nýjustu viðburði sín á uiilli; hann licyrði að alstaðar var talað um sama efnið, sem voru þær einkennilegu óvæntu fréttir, að hinn nafnfrægi og al- þekti prestur, Thurston Wilcoxen, hefði ver- ið tekinn fastur og sakaður um morð. Claudy veitti ]>essu tali litla eftirtekt, en hraðaði sér alt hvað hann gat til fangelsisins. Ifonurn var orðalaust voitt innganga og fylgt (il klcfans, sem fanginn var í. Thurston var í sama búningi eins og þegar hann fór að liciman ; hann sat við lítið borð, og var í óða önn að skrifa. Hann stóð upp og rétti Claudy brosandi hendina og sagði: "Þetta er mjög vel gert af þér, Claudy. I'ú hlýtur að hafa riðið fjarska hratt." "Já, eg hraðaði ferðinni alt sem hægt var. Viltu gera svo vel og lofa okkur að vera hér í næði saman, vinur minn," sagði Claudy og snéri sér að fangaverðinum. Fangavörðurinn kinkaði kolli og gekk út og lokaði hurðinni. " f'etta er óskemtileg heimkoma fyrir þig, Claudy, en það gerir ekki svo mikið til, það hefir alt góðan enda." "Óskemtilegt? Það er hræðílegt, þó eg sé ekki í minsta vafa um endalokin; en sví- virðingin sem þér er gerð! Eg gæti! Eg gæti—" "Vertu rólegur, Claudy minn. Hefirðu heyrt nokkuð um orsakirnar, sem valda þeasu?" "Já, Paul sagði mér eitthvað um það; en Iiann er ekki mcð sjálfum sér, og það var alt sundurslitið og óskiljanlegt. Mér þætti vænt um, Thurston, ef þú vilt gera svo vel og hcfir ekkert á m(5ti því, að þú segir mér alla söguna sjálfur, svo eg geti sem bezt áttað mig á því, ef eg gæti fundið eitthvað í sambandi við það, þér til varnar." "Vesalings Paul! hann tekur sér þetta of nærri. Seztu niður, en eg hefi ekki annað sæti að bjóða þér, en þennan stólgarm, eða stokkinn á fletinu þarna." Claudy settist á fletið. "Já, vis.sulcga vil eg scgja þér alla sög- una, Claudy," sagði Thurston, og hóf sögu sína. Thurston sagði frá hverju atviki rólega reinilega í ])eirri röð, sem hvað eina hafði gerst. Þcgar frásögninni var lokið, spurði ('laudy margra spurninga, scrstaklega um alt,. scm borið hafði við daginn sem sorgartilfellið skcði. Þegar spurningum hans var svarað, sat hann um stnnd í þungum þönkum. Að stundu liðinni rankar hann við sér, og spyr Thurston hvort hann hafi fengið lögmann til þess að verja málið fyrir réttinum. Thurston sagði honum <ið hr. Romford hefði vcrið hj;i scr ])á um morguninn. " KrJiann góður lögmaður?" "Bezti lögmaðurinn í ríkinu." "Hvenær verður réttarhaldið?" "Á mánudaginn, viku hér frá." " Veiztu hvort þitt mál muni verða tekið fvrir fyrri eða seinni part dags?" "Ég býst við að það komi fyrir fyrri parl dagsing; hr. Romford sagði mér að það væru aðeins fá mál sem lægi fyrir réttinum." "Hamingjunni sé lof, þú þarft þá ekki að sitja hér innilokaður mjög lengi. En þar sem það cr ekki um lengri tíma að ræða, verð eg að hal'a hraðann á borði. Eg kom hingað mcð þeim einbeitta ásetningi að vera hér í bænum eins lengi og þér væri haldið hér í þessari djöfuls gryfju, en eg verð að yfirgefa þig strax." "Já, það er sjálfsagt, kæri Claudy minn, cu; gct ekki búist við að þú farir að sitja hér í bænum í nokkurs konar varðhaldi, mér til skcmtunar, svona undir eins og þú ert slopp- inn út úr einangruninni á herskipinu!" "Þú skilur mig ekki. Heldurðu að eg ætli í burtu í eigin erindum, eða til að skemta mér, meðan þú situr hér innilokaður? Þá mætti f.jandinn eiga mig! Fyrirgefðu að eg blóta. Nei, eg ætla að fara til að leita Jacque- line uppi. Eftir að eg heyrði sögu þína, sér- staklega um komu þína til Luckenough, um morguninn áður en Marian dó, og um alt, sem þar skeði, hafa veikar ímyndanir mínar glæðst, og eg hefi sannfærst um að Jacqueline geti gefið eirihverjar upplýsingar í þessu máli." "Virkilega ! Því dettur þér það í hug?" "Það er ýmislegt, .sem vekur ])á ímyndun hjá mér, scm eg, nú sem stendur, hefi hvorki tíma in' löngun til að segja þér meira um, því séu ]>ær ekki í sambandi við aðra hliðstæða atburði og kringumstæður, þá virðast þær ekki mikiLs virði; en geti eg komist fyrir ýms smáatvik, scm hvcrt út af fyrir sig virðast ekki mjög upplýsandi, en öll til samans geta þau varpað talsverðu ljósi á þessa harmsögu, og haft mikla þýðingu. Að minsta kosti er ]>að mín sannfæring, og eg verð að fara undir eins og ná í Jacquelinc. Það er engTim tíma að cyða, Thurston. Það liggur skip hérna við bryggjuna, sem er á förum til Baltimore, ef það er þá ekki farið, sem eg verð að ná í. Það tekur mig tvo daga að komast til Balti- morc, og dag þaðan að komast til klausturs- ins, og þó ferðin gangi vel, þá get eg ekki verið kominn hingað aftur fyr en eftir 5 til ó' daga. Vertu í Guðs friði, Thurston. Megi hamingjan vera með þér og frelsa þig sem fyrsf út úr þe.ssum vandræðum!" Claudy faðmaði Thurston bróðurlega að sér að skiln- aði, gaf svo fangaverðinum merki um að opna dyrnar, með því að berja á hurðina, og innan stundar var hann kominn á sjóinn aftur, á- leiðis til Baltimore. 35. Kapítidi. Það var engin smáræðis undrun og um- tal scm það vakti meðal fólks, þegar fréttin um ]iað barst út, að annar eins lærdóms og mentamaður, fj-rirmyndar prestur og orð- lagður mannvinur, eins og hr. Thurston Wil- ooxen, hafði verið tekinn fastur og settur í fangclsi og sakaður um að hafa framið eitt hið hryllilegasta morð. Það var ekki um annað hugsað og talað, nær og fjær. Það var eins og fólk hcfði gleymt öllu öðru, og menn vanræktu störf sín úti og iuni. Kaupmenn- irnir, í staðinn fyrir að afgreiða viðskifta- fólk sitt, lágu fram'á búðarborðin og kapp- ræddu um þetta óvænta mál með mesta spek- ings.svip, um sekt eða sakleysi hr. Wilcoxens. Konurnar gleymdu að sinna heimilisstörfum sínum og æddu hús úr húsi hver til annarar, ýinist hryggar eða reiðar út af þessum ósköp- um, som komið hafði fyrir þeirra elskaða sálusorgara, hr. Thurston Wilcoxen, því hver gat hugsað til að njóta svefns eða matar með- an hann var lokaður inni í fangaklefa, sakað- ur um glæp. Eins og vanalega í svona tilfellum var lítið um rólega yfirvegun að ræða, bygði því fólk dóma sína á tilfinningum sínum, án nán- ari þekkingar á kringumstæðunum. Næata sunnudag eftir að þetta kom fyrir, var ekki messað í sóknarkirkjunni, því enginn var til að prcdika, enda hafði söfnuðurinn skifst í tvo flokka með og móti hr. Wilcoxen, og var þegar orðið æði mikið kapp á milli flokkanna. Næsta sunnudag þar á eftir, sem var sunnudagurinn áður en hr. Thurston átti að koma fyrir réttinn, var fenginn nágranna prestur til að messa í kirkju hr. Wilcoxens, og fólkið kom saman til að hlýða messunni og heyra cvangclíið boðað frá prédikunarstóln- um einu sinni ennþá, sér til huggunar og sálu- bótar. Ræðutextinn var: "Eg hefi séð hinn óguðlega í miklu veldi, og blómgast eins og grænl tré á vatnabökkum. Eg fór fram hjá, en hann var horfinn; eg lcitaði hans, en bú- staður hans fanst hvergi." Ræðan var öll stíluð upp á hr. Wilcoxen, upphefð hans og hina sviplegu niðurlægingu. Sumu af safnaðarfólkinu geðjaðist mjög vel að ræðunni, öðrum afar illa, og sögðu að það sem stýrt hefði huga og tungu þossa nýja prests væri öfund og hatur, og þar hefði verið gerð lúaleg tilraun til þess að gera sér hreiður á rústum hins fallna fyrirrennara; og meiri hluti safnaðarins fór heim til sín í æstu og illu skapi og strengdu þess heit að stíga aldrei l'a'li sínum inn í kirkjuna, fyr en þeirra elsk- aði og vitri pre.stur væri með heiðri sýknaður og allir óvinir hans og róberar væru orðnir sér til skammar. Æsingin og flokkadrátturinn magnaðist og breiddist út, eins og sléttueldur. Blöðin gerðu það að umræðuefni og skiftust í flokka mcð og mót, eins og fólkið hafði gert; og eins og nafn Thurstons Wilcoxens áður var sveip- að frægðarljóma, eins var það nú útatað smán og fyrirlitningu, og þeim, sem jafnvel aldrei höfðu heyrt hans áður getið, og þektu ekkert til hans og hans miklu hæfileika og göfuga, mannkærleiksrfka lífernis, var nú kent að þekkja hann eem níðing og viðbjóðslegan glæpamann. Það var eins og þessum orðróm væri tckið með fögnuði, sem sannaði það, að afburða- og ágætismenn eru svo fáir, borið saman við hina .sem lélegri eru. Pcssi tíðindi flugu eins og eldur í sinu um alt landið, þvert og endilangt, og vöktu al- staðar hina mestu undrun og æsingu; en þó sló þessum tíðindum niður með meira heljar afli Qg sárari tilfinningum í hjörtu þriggja manneskja, en nokkurra annara. Fréttin smaug gegnum líkama þeirra og sál, eins og þrumufleygur, og fylti hjörtu þéirra beisk- um harmi og hluttekningu, en þó gengu þessi t íðindi navst hinu milda og kærleiksríka hjarta Marian. í prívatstofu í kyrlátu gistihúsi í borg cinni í Austurrík.junum, sat stúlka við borð og skrifaði í ákafa bréf og skjöl. Hún var á að gizka um þrítug að aldri, og í fegursta blóma þroskaáranna. Hún var nýkomin frá Evrópu scm sfjórnandi góðgerða- og líknar- stofnana, scm hún hafði gert að lífsstarfi sínu að koma á fót og annast um. * Það var komið undir kvöld og kvöldsólargeislarnir uppljóm- uðu stofuna óg slóu gull-lit á borðið, sem hún sal við og ýmist blaðaði í bókum eða skrifaði af kappi, bréf og skýrslur áhrærandi erindi hennar til Ameríku. Síðastliðin sjö ár höfðu ekki breytt Mari'an mikið, — en þetta var hún. — Hún var of til vill ekki eins hörundsbjört og áður, og blóminn á kinnunum svolítið fölari og dá- lítið meiri alvörublær á hinum engilfögru augabrúnum; hinir þykku og mjúku hárlokk- ar hennar voru svolítið dekkri og mýkri, og láu sléttara; út úr hennar skæru, bláu augum skein móðurleg umhyggja og ást; málrómur- inn var mildari og hreyfingarnar mýkri. Það var öll sú breyting scm sjáanlegt var, að hún hefðitekið. Hún var klædd í óskreyttan, látlausan búning úr þunnum ullardúk, sem samsvaraði hennar yfirlætislausu framkomu. Enginn skrautbúnaður hefði getað samsvarað fegurð henuar og blíðu látleysi eins og þessi yfirlæt- islausi búningur. Það tæki listmálara að lýsa lienni eins og hún var — þessu dásamlega anditi og höfði, hinu tignarlega vaxtarlagi og mjúku hreyfingum, sem alt til samans gaf hinum látlausa búningi svo yndislega viðfeld- inn blæ. Öll hegðun hennar og látbragð bar vott um andlegan og líkamlegan þrótt, glaða og saklausa sjálfsvitund, sem getur litið til baka yfir farinn veg án blygðunar og eftir- sjár; lund, sem getur notið líðandi stundar, og óttalaust horft fram á veginn til þess ó- komna. Stundum leit hún upp frá verki sínu á litla stúlku, sem sat í ruggustól skamt frá henni; þessi litla stúlka var svo hæg og stilt, að naumast hefði verið tekið eftir henni nema fyrir það að Marian var að líta af og til til hennar og brosa framan í hana. Þessi litla st úlka var fimm ára gömul; það var ekki hægt að segja að hún væri fríð, en litla andlitið hcnnar bar þess ljósan vott að hún hafði ekki þekf annað en ást og mildi, enda var útlit hcnnar svo hýrt og frjálslegt og svo milt og blítt, að það hlaut að vekja ánægju og aðdáun að horfa í litla andlitið hennar. Hún hafði \ ciið munaðarleysingi frá því hún fæddist, og þegar hún var aðeins fárra daga gömul, hafði Marian tckið hana á barnaheimilið sitt. Marian hafði aldrei gert upp á milli barnanna, en þessi vesaHngur var svo aumur og vcsa'll þegar hún kom á heimilið, að Marian tók hana sci'staklega að sér og annaðist hana nótt og dag, með þeim kærleika og móðurlegi i umhyggju .sem henni var svo eðlileg. Ef nokkurn tíma að göfugt og fórnfúst móður- hjarta hefir slegið í ungmeyjarbrjósti, ]>á vav það í brjósti Marian. Eins og hún hafði ann- ast Miriam, svo annaðist hún og hlúði að Angel litlu, enda var hún jafnt elskuð af báðum. Þannig hafði Angel í fimm ár verið óaðskiljanlegur félagi og skjólstfeðingur Marian. Hún sal í ruggustólnum sínum og rcri mcð litla sna'hcrann sinn, cða lék sér að gullunum sínum á gólfinu, þegar Marian var að sinna skrifstörfum sínum; og þegar þær fóru út leiddi Marian hana við hönd sér og lét hana sitja í vagnsætinu hjá scr þegar hún keyrði út, og við borðið léi liún hana sitja við hlið scr og á íióttunni h.júfraði litla Angel sig að brjósti hennar.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.