Lögberg - 07.05.1936, Blaðsíða 2

Lögberg - 07.05.1936, Blaðsíða 2
LÖGBERO, FIMTUDAGINN 7. MAl, 1936. Lesgrillur Sjúnleikur eftir H. G. (Leiksvið: setustofa, legubekkur, bókaskápur, stólar, píanó.). (Hjálmar kemur inn meS Heims- kringlu í hendinni, hann er í vinnu- fötum, þreytulegur á svip og í hreyfingum, sezt á legubekkinn, set- ur upp gleraugu, þreifar eftir tó- baksdósunum, tekur í nefið). (Kona hans kemur inn og segir) : Þurftuð þið nú endilega að vinna svona lengi fram eftir á sumar- daginn fyrsta? Og eg var að búa mig undir að hafa tillidag, eins og á að vera á sumardaginn fyrsta. II jáliiuir: ViC höfðum lofað" að ljúka þessu verki í dag. Svo held eg við fáum nógar hvíldir, það er ekki svo oft, sem maður nær í handarvik á þessum dögum. Konan: Eg held þið hefðuð getað lokið við á morgun. Þú ert ósköp þreytulegur, og svo geturðu liklega ekkert sófið fyrir hósta eins og í fyrrinótt." Hjáhnar: Mér er að batna kvefið. Konan: Jæja, góði; eg ætla þá að hafa kaffi seinna í kvöld. (Fer út). (Hjálmar fer að lesa blaðið, les um stund, leggur það frá sér bros- andi, tekur það upp aftur, les upp- hátt) : Ilitt, að sá geti ekkert lært af Heimskringlu, um Social Credit eða annað, sem er á brjóstum Lög- bergs, trúum vér vel. (Leggur frá sér blaðið, hlær). Jæja, sjáum Stebba! hann heldur sér láti betur gamansemin heldur en rökfærslan. (Hjálmar legst í bekkinn, tekur blaðið, les um stund, sofnar, dreym- ir. Draumurinn verður sýnilegur. Leiksviðið opnast í baksýn, þar sér inn á skrifstofu, öðru megin situr aldraður maður við borð og skrif- ar, hann er höfðinglegur á yfir- ! ritvélum og f leiru, þar situr ung stúlka og blaðar í skjölum. Hinum niegin í horni skrifstofunnar er siálfheldustóll, svo sem hér tíðkast fyrir börn, og er borð framan á Stólnum fyrir leikföngin. í stóln- um situr drenghnokki, hann er þveginn og strokinn, með stóran bringudúk — slefuspeldi. Stóllinn stendur svo utarlega á leiksviðinu aö drengurinn sézt eigi til fulls nema þegar hann hallar sér áfram í stóln. um; á bak við stólinn er autt svið, sem sézt þó ekki frá áhorfenda- bekkjum. Þaðan heyrist mannamál, en engin orðaskil. Leikföng eru fest á streng fyrir framan drenginn í mátulegri fjarlægð svo hann geti handleikifj þau. Þar á meða! eru tveir boltar, annar með mynd Ben- netts en hinn með Aberharts. — Maður kemur inn með tvær stórar bækur undir hendi, hann er hvítur fyrir hærum, brúskhærður, nokkuð þungur á brún, og að öllu hinn greppslegasti. Hann gengur snúð- ugt inn að skrifborðinu og leggur þar bækur sínar). Stúlkan (lítur upp og segir) : Til hvers ertu að koma með þessar skruddur þínar hingað ? Aðkomumaður: "Skruddur, húh ! (litur yfir í hornið þar sem stóllinn stendur). Ef þið læsuð Russell og Nordal, gætuð þið ef til vill sagt eitthvað, sem vit er í og þyrftuð ekki að hafa tilvísunarmerkin í Tribune fyrir lífakkeri. Ef eg væri ritstjóri, mundi ekki blaðið verða fylt með stólræðum. {Þegir um stund; bætir svo við). Eg segi ykk- ur bara, alt þetta trúarbragðatal og skrif er úrelt. (Stutt þögn). Já blátt áfram "obsolete", "obsolete" segi eg og það stendur!" (Öldungurinn lítur upp, brosir, segir ekki neitt, heldur áfram að skrifa). Rödd fullorðins manns úr horn- bragð, með hæruskotið alskegg, inu þar sem drenghnokkinn situr: hefir gullspangargleraugu ; neftó- Jæja, látum það svo vera en hvernig baksdósir úr silfri eru á borðinu ; i líst þér á "sound money" stefnuna ?" fyrir stafni er langt skrifborð, með Aðkomumaður: "Úrelt, "obso- INNKÖLLUNAR-MENN LÖGBERGS Amaranth, Man...................B. G. Kjartanson Akra, N. Dakota...............• B. S. Thorvardson Árborg, Man...................Tryggvi Ingjaldson Árnes, Man.....................Sumarliði Kárdal Baldur, Man.........................O. Anderson Bantry, N. Dakota..............Einar J. Breiðf jörð Bellingham, Wash.............Thorgeir Símonarson Blaine, Wash.................Thorgeir Símonarson Bredenbury, Sask.......................S. Loptson Brown, Man...........................J. S. Gillis Cavalier, N. Dak»ta..............B. S. Thorvardson Churchbridge, Sask.....................S. Loptson Cypress River, Man....................O. Anderson Dafoe, Sask.........................J. G. Stephanson Edinburg, N. Dakota............Jónas S. Bergmann Elfros, Sask...............Goodmundson, Mrs. J. Hi Foam Lake, Sask ............J. J. Sveinbjörnsson GarBar, N. Dakota..............Jónas S. Bergmann Gerald, Sask...........................C. Paulson Geysir, Man...................Tryggvi Ingjaldsson Gimli, Man.........................F. O. Lyngdal Glenboro, Man........................O. Anderson Hallson, N. Dakota..............S. J. Hallgrímsson Hayland, P.O., Man...........Magnús Jóhannesson Hecla, Man.....................Gunnar Tómasson Hensel, N. Dakota....................John Norman Hnausa, Man.......................B. Marteinsson Ivanhoe, Minn...........................B. Jones Kandahar, Sask............... J. G. Stephanson LangTuth, Man..................John Valdimarson Leslie, Sask...........................Jón ólafson Lundar, Man.....................Jón Halldórsson Markerville, Alta.....................O. Sigurdson Minneota, Minn...........................B. Tones Mountain, N. Dak...............S. J. Hallgrimson Mozart, Sask.................J. J. Sveinbjörnsson Oak Point, Man...................A. J. Skagfeld Oakview, Man.....................Búi Thorlacius Otto, Man.......................Jón Halldórsson Pembina, N. Dak................GuSjón Bjarnason Point Roberts, Wash...................S. J. Mýrdal Red Deer, Alta.......................O. Sigurdson Reykjavík, Man.....................Árni Paulson Riverton, Man.................Björn Hjörleifsson Seattle, Wash.........................J. J. Middal Selkirk, Man......................... W. Nordal Siglunes, P.O., Man...........Magnús Jóhannesson Silver Bay, Man...................Búi Thorlacius Svold, N. Dakota................B. S. Thorvardson Tantallon, Sask.................... J. Kr. Johnson Upham. N. Dakota..............Einar J. BreiSf jörfc Víðir, Man.....................Tryggvi Ingjaldsson Vogar, Man...................Magnús Jóhannesson Westbourne, Man.................Jón Valdimarsson Winnipegosis, Man...........Finnbogi Hjálmarsson Wynyard. Sask...................J. G. Stephanson mmwnJ lete!" Já barasta "obsolete" segi eg og það stendur. Andskotann ætli þið vitið, sem ekkert lesið, eða aldrei voruð lesandi." Róddin úr horninu: En hvað hef. ir þú um "Social Credit" að segja, Og aorar uppástungur um "money reform?" Aðkomumaður: "Modern," jí "modern" ! segi eg og það stendur! En þeir geta ekki neitt. Andskot- ann ætli þið vitið, sem ekki eruð lesandi. Röddin úr horninu (Talar hægt og með þögnum á milli) : Að með hinni nýju f jármálastefnu sinni. sem er í því innifalin að stjórnin tekur lán hjá sjálfri sér, muni Al- liertastjórnin fá miklu til vegar komið til hagsbóta fyrir íbúa fylk- isins, teljum vér vafalaust. (Dreng- urinn í stólnum kippir i boltann ini'íi mynd Bennetts, slítur hann af strengnum og fleygir honum á gólL 18. Teygir sig eftir hinum og segir) : Hóðía Keddi, Hóðia Keddi! Öldungurinn (litur upp frá skriftunum, dálítio' kíminn á svip) : lleyrið þið piltar! Munið þið nokkuð eftir sögunni af kálfinum, sem var látinn ganga undir tveim- ur kúm ? R'óddin úr horninu : Er hún eftir I'ennett eða Aberhart? Aðkomumaður: Hún er hvorki eftir Nordal eða Russell? öldungurinn: Það skiftír nú niinstu eftir hvern hún er. Hún er ekki löng. Kálfurinn saug báðai kýrnar, óx upp og varð eitt það stærsta naut er sögur fara af. (Þagnar, tekur í nefið). Mér finst einhver bía lykt hér inni, ætli það þurfi ekki að skifta urn á króanum." Röddin úr horninu: "Að stefna Bennetts og annara "sound money" manna sé sú eina rétta leið til að leysa úr vandamálum þjóðarinnar og leiða vellíðan yfir landið, er sann- færirig vor. *Hjálmar rumskar og hlær upp úr svefninum. Draumsýnin hverf- ur. Leiksviðið verður sem fyr; hann vaknar, strýkur augun og segir) :Ja, skárra er það nú drauma ruglið. (Tjaldið fellur sem snöggv. ast). II. —Þegar tjaldið lyftist aftur sit- ur Hjálmar enn í bekknum, tekur í nefið, lítur á úrið, gengur svo að bóka skápnum, tekur út bók, lítur á naf nið, segir hálf hátt: Dulrúnir! Legst út af með bókina; f er að lesa. En bókin -fellur fljótlega ofan í andlit honum; hann dreymir. Leiksviðið opnast á ný. Þar sér grænan heiðarhvamm, en fagra fjallasýn að baki. Gamall maður, stór yexti, hvítuf fyrir hærum, sit- ur á steini í hvamminum. Hann lít. ur vandræðalega kringum sig. Gríp- ur um hægri fót sinn og hristir hann og segir: Vaknaðu! Hvaða bölvaður leti- svefn er þetta. (Fóturinn dinglar af llaus niður með steininum; mað; urinn kreppir hnefann, slær fótinn) Vaknaðu, segi eg, bölvað úrþvættið. Hér hefi eg nú setið og beðið í tvær stundir eftir þér, en þú nennir ekki að hreyfa þig. (Andlit gamla mannsins þrútnar af reiði, en fót- urinn hreyfist ekki. Maðurinn seil- ist eftir svipu sinni. reiðir hana til höggs og segir) : Ef þú vaknar ekki, helvítis svika. laupurinn, skal eg mola í þér hvert bein. (Annar gamall maður gengur inn. hann hefir mikið hár og er berhöfð- aður. Hann ávarpar þann sem fvrir er): "Stiltu skap þitt, góði maður! Illyrði eru svölun heimskunnar, en svipan er vopn hins veika er heldur sig styrkan, þræslsins, sem heldur sig frjálsan. Er hvortveggja ósam- boðið jafn vitrum manni og þú ert. Eða hyggur þú að betur muni sækj- ast för þín á brotnum fæti en heil- um, þó sofandi sé. Ekki munu held. ur þjáningarnar er beinbrotum fylgja verða einangraðar í fæti þín. um, þær munu fara um allan likam. ann. Hvort mun það verið hafa ætlun hins mikla verundar, er hann gaf þér mikið vald yfir einni hinni fegurstu tungu, að hún skyldi hljóma frá þér í illyrðum er tendra hatrið og heiftina. Eða mundi hann vilja að þú greiðir veg fegurðar og speki ? Maðurinn á steininum (Fleygir svipunni) : Hafa skal ráð þó . . . (Lítur á aðkomumann) Vel hefir þú mælt, hver sem þú ert. (Leysir skóinn og fer úr sokknum, strýkur fótinn vingjarnlega) Heyr þú nú góði fótur, hugleiddu það hvernig fara mundi ef hinir aðrir limir lík- amans breyttu sem þú. Þeir hafa nú þolinmóolega beðið meðan þú hefir soflð og munu nú brátt þarfnast svefns. (Stóratáin réttir sig upp, eins og hún vildi hlusta). Hafa þeir þó sama rétt til að krefjast svefns. Kn hvar mundi þá koma förinni, ef þið viljið eigi starfa saman? Munuð þið eigi allir farast hér uppi á f jöll- um, og aldrei ná til bygða. Nú hafði eg þó ætlað að við mundum njóta hins mikla viðsýnis af heiðar- brúninni meðan sólin skín í heiði. Og hinum megin bíða ástvinir komu okkar með óþreyju. (Stígur i fót- inn, sem nú er vaknaður, fer i sokk og skó, gengur til aðkomumanns, réttir honum hendina). Þinna orða skal eg lengi minnast. Aðkomumaður: Þá er mér vel launað. (Þeir ganga sinn hvoru megin út; sýnin hverfur). —TjaldiS fellur snöggvast. III. (Þegar tjaldið lyftist aftur situr I Ijálmar á legubekknum og tekur i nefið; gengur svo að bókaskápnum og segir) : Ætli eg geti ekki fundið eitthvað, sem heldur mér vakandi þangað til kaffið kemur. Fjandi er slæmt að eg var ekki búinn að ná i seinnipartinn af "Sjálfstætt fólk." En látum sjá. "Óg björgin klofn- uðu.' ' Þetta ætti að duga, ef nafnið lýgur ekki. (Legst í bekkinn, les, sofnar aftur, dreymir. — Leiksvið- ið opnast, i baksýn sér yfir fjörð girtan háum fjöllum, öðru megin fjarðarins gengur nes fram í sjó- inn, þar eru verstöðvar, sjóbúðir, fiskibátar. Tveir menn koma inn frá vinstri; þeir stansa á miðju leik- sviði, horfast í augu ; báðir sýnast ^ra í æstu skapi. Annar segir: Ja, mig langar bara til að láta þig vita það, Gvendui Ketill, ef þú ert að reyna að gera skop að þér betri mönnum, þá mætti ekki minna vera en að þú færir rétt með það sem þú ert að myndast við að hafa eftir þeim. Svo sannarlega sem eg heiti Jón Klauflax og minn lærifaðir Stórlax, þá hefir þú aldrei heyrt mig segja "kvu" heldur "ku" því það er rétt en hitt rangt. Gvendur: Jæja! Hvað sem vera kann um'alla þessa laxa, býst eg nú við að þeir sé eitthvað í ætt við þorskinn, eða er ekki svo, En það kemur nú raunar ekki málinu við. Jón (reiðir hnefann) : Þú getur, skal eg segja þér, fengið einn á hann, ef þú vilt nokkuð vera að skæla kjaftinn. Gvendur (rólegur og íbygginn) : Láttu ekki svona, laxi! Þessi ketill hefir soðið stærri klauflaxa heldur en þinn. En það sem eg ætlaði að segja þér, ef þú ert ekki of æstur til að hlusta, er þetta: Eg sagði "kvu" af því eg veit það er rétta orðið; eg hef i lesið það í bók, og sú bók er skrifuð af manni sem er hámentaður — meira að segja sigldur. Jón: Hámentaður! Sigldur! — Ekki néma það þó. Heldur þú að þeir þurf i að sigla til að læra móður- málið? Er það ékki alþýðan sem hef ir verndað málið ? Og hvert f ara þeir svo þessir lærðu þegar á að skera úr því hvað rétt er? Ætli þeir fari ekki til alþýðunnar? Gvendur: Það kann nú rétt að vera, en ekki kemst það nú alt i bækur, sem þeir segja, alþýðumenn- irnir. Því margt er skringilegt orð- takið. Eg þekti t. d. sérvitran karl, sem gaf hlutunum ýmisleg nöfn, eftir sínum eigin geðþótta, hann kallaði skóna sína þrammara og vetlingana puta, sagði "fei" fyrir svei, og "fí" fyrir því. Ýmsir höfSu þetta eftir honum. En þegar karl- inn dó, dóu þessi orStæki með hon- um. Líklega hefir þaS veriS vegna þess aS þar var enginn stórlax eSa stórþorskur til að gera þetta sprok ódauðlegt. Jón: Andskotann vilt þú vera að skæla þig og uppnefna almennilega menn, eða kalla þá þorska. En það get eg sagt þér að "ku" er rétt, en "kvu" rangt. Gvendur: Eg veit ekki kvusslags típur af löxum þið eruð ef þið eruð ekki í ætt við þorskinn. Hvort- tveggja er'þó fiskur. Jón (hlær) : Eg vissi nú fyrir löngu að þú varst bulla, já, Gvendur Ketill, þú trt helvítis bulla og baun- verskur beinasni ofan i kaupið. Kvuslags er baunverska og við mörlandarnir gefuni ekki mikið fyrir svoleiðis snakk. Ef þú værir sæmilega að þér í þinu móðurmáli mundir þú segja kukkyns eða kukkonar, en ekki kvuslags. En hafðu nú þetta (telur lúkufylli af leir úr götunni og hendir framan i hann. Gvendur hendir á móti.). (Gömul kona kemur inn frá vinstri, stendur þegjandi og horfir á). (Ungur ma5ur kemur inn frá hægri. Ilann er í síðri regnkápu meÖ hatt á höfði, hár vexti, með stórt nef frambogiS. Hann geng- ur á milli þeirra). Aðkomuinaður: Hættið þessum leik, drengir! HvaS hefir ykkur orðið að ósætti ? Jón Klaitflax; I'essi bulla hérna heldur að hann kunni betur mör Ienzkuna heldur en eg eða minn lærimeistari. Aðkomumaður: Já, einmitt það, mörlenzkuna, hvaða mál er það? Jón: Ja, viS köllum þaS nú svo okkar á milli, þetta hressilega, lif- andi bókmentamál, sem skrif að er af , hinum nýju rithöfundum okkar, stéttvísra alþýðumanna. Því, eins ' og þér vitið, er ekki mögulegt að 1 koma nokkurri ærlegri hugsun út á . meðal fólksins á því blóðlausa og {mergf úna borgara eða butgeisa máli." Aðkomumaður: Eg hélt nú reyndar að burgeisarnir ættu ekkert mál. Jón: Já, eg á' náttúrlega við þá borgarlegu, óstéttvísu. Aðkomuinaður: Jál Nú skil eg. En hvað bar ykkur á milli ? Jón: Bullan þarna sagSi aS réttara væri að segja "kvu" heldur en "ku." Gvcndur Kctill: Já eg sagSi það. Eg hefi lesið það i bók eftir hálærð. an mann — sigldan. Jón: Og svo sagði hann kvuss- lags, sem allir geta séð er argasta baunverska, en eg sagði honum al- veg eins og er, að hann ætti að segja kukkyns eða kukkonar. Aðkomumaður: Þetta þarf eg að skrifa upp, ku, kvu. kvusslags, ku- kyns, ku-konar. (Hann hefir upp orðin hægt og skýrt og nefið beygist fram eins og hann vildi þefa af þeim um leið, tekur upp vasabók, skrif ar). Jæja, piltar; eg held við ættum aS gera meS okkur félag, hér eru gimsteinar og gull í jörSu; þiS grafiS, en eg kann á því tökin aS slípa gimsteinana og móta gulliS. Gamla konam (gengur upp aS NUGA-TONE ENDURNÝJAR HEILSUNA NUGA-TONE styrkir hin einstöku líffæri, eykur matarlyst, skerpir melt- inguna og- annað þar að lútandi. Veitir vöðvunum nýtt starfsþrek og stuðlar að almennri veliíðan. Hefir oft hjálpað. er annað brást. Nokkurra daga notkun veitir bata. NUGA-TONE fæst hjá lyf- sölum. Gætið þess að kaupa aðeins ekta NUGA-TONE. Við hægðaleysi notið UGA-SOL — bezta lyfið, 50c. "I'arís" á öSrum en "Grindavík" á hinum). Aðkomumaður (hrópar úr loft- inu) : Sá mun rata um skýin, sem hefir fugl af Grindavík en hval af Frankariki. (Gamla konan fer sýnin hverfur. I rjálmar rís-upp viS olnboga, kona hans kemur inn og segir) : Eg er búin að hella upp á könnuna." Tjaldið fellur. ^lcelandic Lyrics" No volume that has yet come to my notice communicates to an Eng- lish reader so adequate an idea of the Icelandic tradition in modern poetry as does "Icelandic Lyrics," a neat leatherbound volume of nearly 30CÍ pages, edited in 1930 by l'rofessor Richard Beck of the UnL versity of North Dakota. Here, printed on opposite pages in the original Icelandic and in English verse translation, are 70 lyric poems from 30 modern Icelandic poets (of whom 24 are frorn Iceland itself and 6 from the Icelandic communities of the United States and Canada). The earliest poet in the volume is that pioneer of Icelandic Romanticism, I !;jiarni Tlliorarenstn (1786-1841), and the most recent is that striking contemporary figure, Davíð Stef- ánsson frá Fagraskógi (born in 1895) ; and rnost of the significant poets between these two have been included. The result is a brief bu: comprehensive glimpse over the past hundred years of Icelandic poetry. Professor Beck has himself provided short biographica! sk-ctches of the individual poets, a succmcr introductory survey of the century of poetry in question, and notes on the translators and on certain refer- ences in the poems. A line portraii of each poet has been supplied by the artist Tryggvi Magnússon, of Reykjavík. The most conspicuous virtue of this admirable anthology is the juxtaposition of the Icélandic originals and the English renderings. Xo poetry lays greater stress than [celandic on complexity and rigidity of metrical pattern, involving allit- eration according to strict rules and sometimes even schemes of internal rhyme. To a modern reader, one of the fascinating characteristics of Icelandic verse is its incorporation of the old native tradition of pros- þeim) : Eg hefði nú kannske hald- j ndy into the full range of modern ið að hún eg mundi mega leggja orð í belg áður en slikir delar færi nokkuð 'að róta hér í jörðu. Þó henni mér sýnist þið næsta óliklegir til að grafa gull lir jörðu hér eða annarstaðar, ef þið kunnið ekki ann- að sæmilegra athæfi en að kasta aur og óþverra ykkar á millum, Þess- vegna vill hún eg rétt láta ykkur vita þaS aS þessi jörS var henni eftir- látin af hennar sæla egtamaka, eftir margra ára strit og margvíslegt bardúss líf sins. Og þaS var hún eg, sctn síSan seldi kotiS þeim fróma heiSursmanni Snóskdalin, en hann greiddi vel og riktuglega umsamið verð. En svo sem hann sá frómi herra Snóskdal skildi kotið eftir í minni umsjá mundi hann þess vænta, aS hún eg léti ekki neina að. komu fósa neitt vera að ráska eSa regera inni á hans eigindómi. Ilafi liininaföðurnum þóknast að láta hér gull eða önnur gæði í jörðu þá til- heyrir það með sanni ]ieim dánu- manni mínum herra Snóskdalin. Því er það að hún eg hefi fullan rétt til aS uppástanda, að þið skuluð verða héSan á burt sem skjótast. Gvendur Ketill og Jón Klauflax fara. Þá slær vindi í kápulöf aS- komumanns en þau breiðast út svo sem vængir á flugvél, og hann svíf- ur i loft upp; mátti sjá að letur var Fjuropean verse-forms. Even the sonnet, for instance, is called on to obey the Old Icelandic laws of alliteration. This most typical fea- ture of modern Icelandic verse is ]irecisely the feature that cannot be adequately rendered in translation. Formal alliteration is a native and natural beauty in Icelandic, but s]K'edily becomes cumbersome and vexatious in English, To employ it consistently in translation is to court disaster ; yet f rom a non- alliterative English version, and English reader would not suspect the tone-pattern of the original. The solution to th's dilemma, as provided in Professo'- Beck's "Icelandic Lyrics," is to set the two versions side by side. To Icelandic readers who know English, the volume will be inter- esting also as a study in the art of translation. Most Icelanders appear to be versed in prosodic technique from the cradle upwards, and they may here compare the efforts of a dozen different translators grappl- irjg with their difficult art. One may say that while the renderings differ greatly in value, the genera! level is quite high. Two translators, Professor Skuli Johnson (with 28 versions) and Mrs. Jakobina Johnson (with 23), neðan á vængjunum, var nafnið have supplied nearly two-thirds of

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.