Kirkjublaðið - 01.08.1897, Blaðsíða 10
122
niður og enga presta sje vert að hafa lengur. Sem bet-
ur fer, mun þó þessi skoðun eigi vera mjög útbreidd með-
al alþýðufólksins á Islandi. Það er í þessu sem ýmsu
öðru nú siðari árin, að miður hollar kenningar koma frá
lærðu mönnunum. Þeir ganga sumir hverjir á undan í
slíku, sem von er til, þar sem vor æðri skólamenntun
hefir fengið svo öfuga rás, að varla er þorandi að senda
óspillta unglinga til lærdóms vegna þeirrar hættu, að
þeir muni leiðast af trú sinni. Góðum mönnum til gleði
má samt geta þess, að landsfólkið er farið að hafa mak-
lega óbeit á vantrúuðu menntuninni frá Kaupmannahöfn,
sem trúleysingjarnir islenzku hafa satt sálir sínar á, en
gengið fram hjá hinni góðu andafæðu, er þar má einnig
finna. Þennan viðbjóð, sem vaknaður er gagnvart guð-
leysis-menntuninni, má án efa þakka lífsöldu þeirri, er
runnið hefir til vor frá kirkjufjelagi landa vorra í Ame-
riku. Sannarlega hafa andlegu foringjarnir þar gefið oss
tíðum harðar áminningar og lastað ótæpt ýmsar aðferðir
vorar, en sliku ber að taka með þökkum, því það eru
vinarorð, í kirkjunnar garð töluð, og að vonum harla ó-
líkt iasti því, sem kirkjan fær hjá fjandmönnum sin-
um.
An efa missýnist þeim frændum vorum þar vestra í
sumu, sem eðlilegt er, þvi i ýmsu eru þeir orðnir
nokkuð ókunnugir hjer heima, en i öllu veruiegu hafa
þeir rjett fvrir sjer. Það imynda jeg mjer að fiestir ís
lenzkir prestar viðurkenni nú orðið. Þótt fremur báglega
sje ástatt i kirkju vorri sem stendur, dugar eigi að gef-
ast upp, heldur stríða iDrottins Jesú nafni og reyna að
rjette hag hennar við. Elskan til Guðs og vorrar kæru
ættjarðar knýr oss til þess. Allmargt mun verkamönn-
um kirkjunnar vera unnt að lajia, þótt kjör þeirra og
kringumstæður sjeu eigi svo góðar, sem vera þyrfti, þvf
að auðvitað ættu kjör presta að breytast svo, ef vel væri
að þeir gætu verið án þess að gefa sig við nokkrum öðr-
um hlut en prestskapnurn, og stunduðu hjer um bil ekk-
ert nema hann, enda er það nóg verk. Oneitanlega gefa
prestarnir sig nú við fleiru, en þeir beinlínis mega, til að
geta lifað. Þeir eru hreppsnefndaroddvitar, en hjá þvf