Dagskrá

Tölublað

Dagskrá - 13.03.1897, Blaðsíða 4

Dagskrá - 13.03.1897, Blaðsíða 4
mjög tíðkanleg í þessum merkjum, og eru þau í raun- inni alveg sama eulis eins og hin margvíslegu merki aðalsættanna, sem komið hafa upp á öllum tt'mum og ótölulegur fjöldi er til af um allan heim. Fánar eru þar a móti alls annars eðlis. Þeir eru ætlaðir til þess að sjást langan veg, hvort heldur þeir blakta á skipsmöstrum yfir fylkingum eða á húsum, og eru fanamerkin því venjulega höfð einföld og óbrotin. En auðvitað eiga þau eins og merkin að einkenna hlutaðeigandi þjóð eða fjelag, og litir þeir sem hafðir eru a flöggunum eru því valdir eptir því. Engin siðuð þjóð hcfur dýrsmynd í versunarfana sínum. Hið eina fánamcrki sem telja mætti hjer til er íslenski falkinn, en þefta flaggmerki er ekki lögleitt hjer enn, og verður það að líkindum aidrei, því falkinn er allt of ógreinilegur í fjarlægð auk þess sem hann er ó- samræmilegur við flögg annara kristinna þjóða. Þjóðlitir íslands eru blátt og hvítt, er tákna himin- inn og snjóinn, og þessa tvo þjóðliti eina eiga engir aðrir en lslendingar. Nú er krossinn eins og kunnugt er hið algengasta og hentugasta flaggmerki, og er hann auðvitað hið besta, fegursta og greinilegasta merki, ef hann verður settur ijett, yfir allan fánann. Danski fán- inn er því með rjettu talinn einn hinn fegursti og frumleg- asti fáni. En íslendingar geta einmitt tekið upp fana sem er jafneinfaldur, frumlegur og hentugur eins og sá danski. Það er nvítur kross í bláum feldi, - - Aptur er f Ikinn fagurt og þjóðlegt merki fyrir Island og ætti að setjast í stað þorsksins, sem má með rjettu teljast valdboðinn sem þjóðmerki islendinga að þeim nauðugum og ekki löglega. En fáninu á um fram allt að vera hentugur og þó um leið þjóðlegur og í sam- ræmi við flaggstíl Evrópumanna, en þessum skilyrðum ölkim fulrnægir fálkinn ekki. Flaggmálið er löggjafarmál, og líklegt að það verði tekið braðlega upp á aiþingi. Að líkindum væri rjett að fara einungis fram á sjerstök flaggrjettindi fyrir íslensk skip á innanlandssiglingum. fyrst um sinn, einsogNorð- menn höfðu á sinum tíma, og mundi þá varia verða langt þangað til hægt væri að færa sig lengra upp á skaptið. Grjótaksturinn um Bankasti æti. Svo að segja daglega, frá morgni til kvölds, renna nú grjótlestirnar á fleygingsferð niður eptir Bankastræti, sem er hin brattasta af aðalgötum Reykjavíkur, og al- faravegur allra sem fara eða koma til bæjarins. Menn hafa talað mikið um það, að gangstígar fram með þessari götu sjeu bráðnauðsynlegir, og er það að vísu æskilegt að slíkir stígar veeru lagðir -em viðast í bænum, þar sem mikil umferð er með hesta, vagna og sleða. En hvað dugar mönnum að hafa gangstíga, nema því að eins að þeir sem fara um meginstrætið ráði við það sem þeir flytja eða fara ineð. Grjótakstrarmennirnir ráða ekki við sleðana sína þegar þeir fara um Bankastræti, og það er hreinasta undur að slík sleðaferð skuli vera leyfð þar. Grjótinu er venjulega ekið á smaum sleðakrílum, sem tveir menn draga eða halda í. A sleðanum eru tveir, þrír stórir steinar, opt nálægt þrem liestburðum hver. Þegar akstrarmennirnir koma að brattanum í Bankastræti, á leið niður í bæinn, þar sem grjótinu er hlaðið í kesti hjer og þar sem byggja skai, beita þeir sjer aptan í sleðann, halda hver í sína taug og láta sleðann renna á undan sjer niður strætið. Þegar fiughálka er a stígnum má n;erri geta hve erfitt það er fyrir tvo menn að stjórna ferðinni á svo miklum þunga. Flcstir akstrarmennirnir ganga á íslensk- um skóm sem vcrða strax jafnhálir og sleipir eins og stígurinn sjálfur. Svo renna þessir hlöðnu grjótsleðar hver á eptir öðrum innan um börn og fullorðna sem eru á ferð um götuna, stundum rjett við fæturna á hestum ferðamanna cða bæjarbúa sem eru að ljetta sjer upp á hestbaki, allt í einni þvögu, og stundum kcmur það fyrir að annarhvor eða báðir akstrarmennirnir missa tökin á tauginni, skeikar fótur eða hafa ekki við sieð- anum, og þá þjóta grjótækin á hendingsflugi út af veg- inum á hvað sem fyrir verður, garða, grindur eða has- grunna. jeg hef þrívegis sjeð grjótsleða hcudast þannig með akstrarmennina aptan í sjer og vegfarendur fyrir framan sig út í grjótgarðana við gamla Bakarastíginn. — Og það er ekki neitt uppbyggileg sjón. Það er aldrei neitt skemmtilegt að sjá menn hafða til að vinna dýravinnu. Þó er það allra herfilegast þegar menn selja sig í lífs og lima hættu með því að ganga undir aktýgi uxa eða hesta. Og í hvert sinn sem menn beita sjer þannig fyrir grjótsleða á glerhálli brckku innan um menu og hesta, stofna þeir sjer í hættu og jafnvel öllu öðru sem verður á vegi þeirra. I þau skipti er jcg hcf sjeð »sleðastrand« á stígn- um hefur annar maðurinn jafnan dottið og lafað i taug- Lnni. - - Einu sinni flæktist annar maðurinn í reipinu og hentist út í grjótgarð með slcðanum. Þegar hann stóð upp sýndist mjer hann draghaltur, þó hann vildi ekki lata mikið á því bera. Það sýnist öll þörf á því að bæjarstjórn eða lög- regla hlutist til um að slíkur ófögnuður eigi sjer ekki stað lengur og að nú sje ekki lengur beðið eptir því að stórslys verði að þessum sleðaferðum. Auðvitað má ekki sú tilhlutunarsemi ganga svo langt að menn missi atvinnu við grjótflutninginn eða að hann hindrist á nokk- urn hátt. En það mætti fyrirbyggja alla hættu og um leið jafnvel gjöra þeim sem að þessu vinna mikið ljettara

x

Dagskrá

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagskrá
https://timarit.is/publication/153

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.