Aftanskinið - 01.01.1906, Blaðsíða 6

Aftanskinið - 01.01.1906, Blaðsíða 6
AFTANSKINIÐ. I., I. bl. kaupá sér á flöskma. Hann brá sér inn í búðina og eftir að kaupmaöur hafði skamm- að bann eins og hann hafði framast vit á, iét hann þ/ á 'löskuna hjá Bárði og Bárður þakkaði fyrir sig og f'ór. — — — — — — Þeir vóru búnir úr flöskunni. höfðu tæmt haDa i bróðemi. Og báðir fundu þeir til þess að vínið hafði engin skemtandi áhrif á þá. Þeir spurðu hvor annan eftir hðgum hins — en það var þessi gamla raunasaga fátækt- . rÍnníT, sif'elt basl — án nokkurs í aðra hönd. Arna hafði gengið bnskapurinn iila siðustu érin. Konan hans var orðin ógnar heilsu- iiitil og hann farinn og giktveikur — giktin sem alt af verður aö hafa hönd i bagga með þeim sem erfiðar og. sveítist við að draga fram lifið, tem sannarleg-a virðist þó vera órnaklegt þess erfiðis, sem fátæklingminn ieggur á sig, til að haida því við. Svo hafði þeirn komið saman um, að Árni tæri heim með Bárði, sem atti heima skamt frá kaup- staðnum. Þeir voru báðir út nr druknir. Báðir þögðu þeir á leiðirmi heim að Ási. — En hvað þeir gátu hugsað ííkt um hagi sína og framtiðina, sem lá fyrir fótum þeirra myrk og óviss Þrekið virtist horfið. að eins iítill vonameisti lifnaði tvjá þeim sem ?nöggvast. Þeim fór að detta i hug, að þetta kynni að lagast, og að þeir muridu einhvern tíma kom- ast svo rel undir efni að þeir gætu bjargast fyrir sig; — ec pvo komu efasemdirnar, ó liós=r í fyrstu, ei' smá skýrðust f'yrir þeim. Nei, þi)ð var ómögulegt — sK:uldirnar grúfðu yfir þeim, þyngra en ait anru'ð — skuldimar. hvernig attu þeir aO iosa sig úr þeim? Nei til þess voru engin rað; gegn þeim stóðu þeir ráðþrota. Allir ví.ísu að kanpn.aouriiiii gf ekkj útt eftir; honum skulduðu þeir maniici luest. Hann hafði \\k& til, að reikna þeim nokkað háa vextina af skuidinni; en veist ;;f öllu var þó þ-ö, uð hann ' ^: ð-afsagðí að lána þeiiíi i okkuQ fyr r,i.þeir hefðu synt viöieitni & <ið borg;. jkuldiua. sem haun svo kallaöi. Árni fór snemma af staö morguninn eftir. Hann var ósköp slappnr og þreytulegur að íjá, þar sem hann teymdi Rauð sinn á eftir sér suður túnið í Ási, í húðarslaginn. Honum var kalt og ónotalegt a með*n fðt hans voru að g^nblot-vt ; en hann vandist smám saman við það. Þtð var eins og hann findi lítið til þess hvað veðriD var hrásUeralegt. Hann var undirokaður af þungri byrði, byrði and3treym- isins, fátæktarinnar og volæðisins. Hann kveið átakanlega fyrir að koma heim, iafn nær og þegar hann fór að heiman. Það var löng leið sem Arni átti fyrir höndum og það i þessu óveðri En hvað um það, heim varð hann aö komast um kvöldið. Árni kom heiin á einn bæ um daginn og beið þar eptir kaffl 0gf fékk tuggu handa Rauð sínum. Og svo lagði hann at stað aftur. Þessi kaffibolli hafði haft þau áhrif a. hann. að nú var bann mikið létt- ari í spori og Rauð þnrrti hann nu eKki að toga eins a eftir sér og áður, haun hafði auð- sjaanlega lifnað við töðutugguna sem hann hafði fengið. En nú fór að versna færið að mun. Ofærð vegna f'ar.nþyngsla var engin; en als staðar þar sem einhver mishaeð var, þar rann Árni til í spori svo að oft lá honum við falli, og vanaleg þegar hann var nærri dott- inn þá rikti Rauður taumnum af honum. Svona hélt Árni áf'ram allan liðlangan daginn fre»m á dagsetur, — þá var haun orðinn svo þreyttur að hann gat varla hreyft fæturna. Það var nú að eins þriggja tíma leið ef'tir heim til hans — en sá vegur var honum nú langt am of langur. Fr03tið og hríðin var afskapleg. Fötin voru komin í einn klaka- kiump; innau í þeim var hann eins og liða- mótalaus, — saint reyndi hann að halda á- fram en það urðu að eins Qrfá spor — og svo datt hann áfram á grúfu og ofan í snjó- inn. Honnm kom ekki til hugar að reyna að standa upp af'tur — honum var bað lika ómöguiegt Honitm fanst sér líða svo vel, eins vel og þó hann væri kcinma heim í rúmið sitt — og svo fanst honum hann vera komia beim og blessuð litlu öörnin komu með út- breiddan f'aðmin til að fagna honum. — Og kouan hans, en nvað hún var mögur og þreytuleg, svona þreytuleg hafði honum aldrei sýnst hún f'yr — og svo í'ór hún að spyrja harm hvernig honum hefði ge.ngið ferðin, hann

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.