Aftanskinið - 01.01.1906, Blaðsíða 7

Aftanskinið - 01.01.1906, Blaðsíða 7
I., 1. bl. AFTANSKINIÐ. ætlaði að svara einhverju í þi átt, en þa mundi hann að hann hafði ekki lAtið Rauð inn hann var einhvers staðar upp á heiði. Hann mátti hann til að sækja, honum hafði alla tíð þótt svo vænt um harin — en hvað veðrið var sltemt. — Arni rumskaði sera snögg'vast og alt í einu œundi hann eftir sér, or; hvar hann var staddnr; — h«nn fyJtfst rétt f svip ofboðslegri bræðsln, — hYæðslu yflr því, að verð.i ttti. Of* svo grúfði hann «igr enu fastara ofan i snió'nn, en yflr honum þutu snjó kornin og hlóðu upp roeð.hlið hans.ofur'lt'- um bólstrnm, sem , smá .stækkuðu .— unz þeir huldu allan líkama hans. Rauðnr hafði snúið sér undan veðrinu og hegndi niður höf'uðið. — Höndin -köfd og- stirðnuð, hélt enn í tanminn — — — inn f eilifðina. Kölski og bóndlnn. Það var á þeirn góðu og gömlu dögum, þeg ar mennirnii kunnu dálitið fyrir sér, þegar hinir framsýnustu og duglegustu þeirra sóttu vínnu- kraftsinntil undirheircanna,— aðkölski átti erirdi upp á jðrðina. Áður en hanrt lagði at' stað, fór hann i svartar klæðisbrækur silfurhneptar og girti skottið of'an í þær, svo fór hann i vesti og teeyju úr sama ef'ni; að lokum setti hann upp hárgerfi, tór i brúnan frakka með flauelskraga, tók sjer silfurbúinn staf í hönd og er hann hafði kvatt alla þjóna sína með kossi, lallaði hann af stað. Svo gengur hann lengi lengi, þar til hann feemur að litlum kotbæ, það var utn af'turelding, þar bjó tatækur einyrki, sem kölski þóttist eiga hjá fyrir ýms smávik, er hann hafði látið gjöra fyrir hann, f því skyci, að f'á hann til sínístað inn, en bóndi baiði alt af smeygt sér undan. En iiu atti að skriða til skarar. Kölski barði að dyrum. Ett.ir stundarkorn kemur bóndi til dyra og er að nudda stýrurnar &i augunum. iG-cðan dagii;n.« sagði kðlski. »Góðan dag- inn,< sagði bócdi. með mestn kurteisi, því hann hélt að þdtta vífií eicbver heldri maður. »Þú þekk- ir mig víst?« sagð i kölski. »Jú jeg kai nast við málróminn, en þú hlýtur að vera búinn að f'á nýjan klæðsk9va, eða saumakonu. fyrst þú hef'- ur dubbað þig svona upp. v'iltu ekki g.jöra svo vel og ganga f bæinn,« sagði bónfli. »Kæraþökk,« sagði kölski. Sfðan fara þeir inn og býður bóndi kðfska til sætis og segir ráðskonu sinni, að sækia mat handa þeim og gjörir hán það. Þegar þeir eru orðnir mettir, segir kölski: .Eftir á að hyggja nú verður þú að koma til min. Eg hefi svo á- kaflega mikið að lAta gjöra, og get ekki gefift þig eftir lengur.« »Já,« sagði bóndi. >en fyrst verðum við að fá okkur i staupinu«. »Það væri ekki svo vitlaust.« sagði kölski. Bóndi segir ráðskonu sinni að koma með tvær flöskur af því sterkasta brennivíni sem hann eigi til og gjörir hún það. Síðan fara þeir að staupa sig; kölski 'nvoifir f sig hverju staupinu á fætur öðru, þar til hann er orðinn »svfnfullur« og fer þá að raupa af af- reksverkum sfnnm, eins og roörgum hættir við þegar þeir eru orðnir ölhreifir; þá voru þeir bún- ir úr flðskunum. Bóndi lætur þft sækja þriðiu flöskuna en hún var ekki nema hált'. Meðal ann^ ar« ^em kölski var að stæra sig af', var það hvað hann þyldi mikið. Hann kvaðst ott hafa sett pottflösku á munn sér og lokið nr henni í einum teig. »Þ>ið hefur þá verið eitthvað bölvað skólp.« sagði bóndi. »Eg skal veðja við þig að þú Set- ur ekki lokið úr flöskunni þeirri arna í einum teig, þótt hún sje ekki nema hálf, en það er nú líka »gammel-romm.« »Þá °k?lég hundur heita.« sa.gði kölski, »og geti ég ekki rent hana f botn. skal ég undir eins gefa þig lausan og aldrei giðra tilkall til þin íramar«. Hann þreif flðskunameð miklu fasi, og setti hana á munn sér og aaup á þegar haun hafði fundið bragðið, misti hann flösk- una, og varð svo flðkurt að gusan stóð út um nasir og muuninn. Hann ætlaði alveg að rifna at ógleði. I sama bili fór hann niður þar sem hann stóð. — Bðndi hafði haf't vígt vntn í flösk- unni og hrósaði nú heldur happi yfir að hafa losnað með svona léttu móti úr vistinni. Grímsteinn. Huggun. Maður Guðnýjar á Skarði hafði riðið út í ófæra k og druknað. Prí;sturinrj bar í sókn- inni, sem var talinn meðal poka-prestur, he.im- sótti ekkjunatil að hugg-a hana. Hann ávarp- aði hana með þessuiia orcum: »Maðuri;.n þinn druknaði í henni Breiðá i frær, vertu hug- hraust, ég skal útvefra pór arjnan lang-t um betri í staðinn.* fíl. þ-.

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.