Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 3

Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 3
I. 2, bl. AFTANSKINIÐ. 11 1 lega. fllvara með það, «ð fara ekki lengra og slepti þvf tökum á áf,nsui'y irinni, og mér tii stórrar gleði faim és* þá, að ég sveif upp á við aftar. — — — Skönnnn seinna vaknaði ég kófsveitfinr og mcð megnasta hausverk. Þá, var klúkkan orðin eitt um daginn. Ég hét þvi í svefninum, að dansa ekki framar, og þ*ð heit befi ég dyggilega haldið og mnn aö likindum u'.P1'11 framvegis. ElNAR ÞAMBARSKELFIR. Orniur á Eyri. Það var nú karl í krapinu, hann Ormur gamli á Eyri. Hann var kominn nær áttræðu og var rétt eins og þegar hann var um tvítugt. Tvígiftur hafði Imnn verið, envarnú búinn að vera ekkjuœaður í tíu ár, og aldrei á þeim tíma verið við kvenmann kendur. Ormur hafði verið hreppsstjóri í fjörutíu ár, oddviti í átján, sýslunemdarmaður í þrjá- tíu ár 'o. s. frv., og öll sín störf hafði haun leyst mæta vel af hendi. Það var því engin furða, þó hann væri virður vel af samsveit- ungum sínum, og margur efnabóndinn víldi gjarna sjá einkadóttur sína sitja á brúðar- bekknum við hlið Orms, sem þriðju konu hans. Og meyjarnar sveiuðu heldur ekki þó hann liti á þær, því auk als annars var hann heldur sólegur maður, þrátt fyrir sín áttatíu ár. En hann Ormur, hann var nú ekki alveg á því, að fara að giftast neinni af þessum heimasxtum; hann hafði helzt í huga, að lifa sem piparsveinn það sem eftir væri æfinnar. En á honum sannaðist hið fornkveðna að fár veit hverju fagna skal; freistingin var nær en hann ugði. Hann varð sem sé her- tekinn af ungri og fjörugri Evu dóttur — -átján ára gamalli stúlku. Anna hét hún, blessuð blómarósin; fríð og fönguleg og mesti fjör-fiskur. Það mátti nú segja, að hún væi'i fjörug — hún Anna, — hún sem hló að öllum sköpuðum hiutum — og jafnvel að honum Ormi — Ormí gamla á Eyrí. — En hann kærði síg kollóttan, þ6 hún hlæi að honum. Hann hló lika og svo var allt gott. Hann Ormur gamli var nú ekki mikið að hugsa um, þó að hann væri sextíu og tveimur árum eldri; o-nei, nei. Hann var einu sinni orðinn skotinn í stelpunni, og svo vildi hann fá hana, sagði hann, hvað sem það kostaði. Og hann fór bara í betii buxurnar sínar, - ja þa hefðuð þið átt að sjá hann Orm — og beiddi stúlkunnar. „Anna min!" sagði hann, „viitu eiga mig?" 0, ekki alveg! Ilún bara hoppaði, og hló að hreppstjór- anum, oddvitanum o. s. frv. og sagði: „Það er gat á sokknum yðar." Og svo hló hún eins og vitlaus, stelpan. Ep Ormur glotti baia og sagði: „Viltu eiga mig?" „Nei, nei! Svei!" Og hún skelli-hló. J?á var nú sjón að sjá hann Orm; því megið þið trúa. — Hann bölvaði í sand og ösku og fór. En hún dansaði og hló. Og svo hætti hann alveg að hugsa um stelpuna, en það skuluð þið vita, að ráðs- konan fékk að stoppa í sokkana hans fram- vegis. Þetta æfintýri lét Ormur sér að kenningu verða og hætti að hugsa um kvonmál; enda eru líkindi til, að hann hafi ekki viljað eiga það á hættu, að fá fleiri hryggbrotin. Hann Ormur, — Ormur gamli áEyri — það var nú karl í krapinu. ElNAK ÞAMBARSKELFIR.

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.