Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 7

Aftanskinið - 01.02.1906, Blaðsíða 7
.1, 2. bl. AFTANSKINIÐ. 15 íæri til að svara henni. Jón stóð eftir sem þrumulosriun og alveg ráðviitur; þetta hafði honum sízt til hugar komið. HaDn hafði ekki hug á að ,elta hana inn i eldhúsið, til að spytja hana hvernig á.þessu stæði Hann stóð grafkyr í sömu sþorum og var að brjóta heilatin um, hvernig hann ' ætti að snúa sér i þessn. Honum fanst eins og hiiainn og jörð hofði hrunið. Hann fánn,1 að hann gat ekki oorið þetta. Svo datt hdnun/ait i eina í hug, að segja skiííð við þénna heim. Með því gat hann bezt sýnt Gunnu, hve heitt hann hafði elskað hana. Þá þóttist tann viss um að hana mundi iðra þessa — hún mundi syrgja haan og gráta. Já,< og hver gat vitað nema hún mundi helzt kjósa að fylgja honum eftir til ókunna landsins. Og sakkabandið, trygðarpanturinn henrar. það skyldi verða snaran, sem hann hengdi sig i. Þá gat Gunra cotað hitt sokkabandið ef hún mat ást hans og trygð að verðleikúm. Jón var ekki lengi að brjóta heJlann um þetta. Sokkabandið hafði haun við hendina. Það var vafið inn í rauða Kíua-augiysingu í brjóstvasa hans. En þá var að flnna ein- hvern suaga til að hengja sig á. Efst upp í mæni i bæjardyrunum var digur skipsnagli, sem hafður var til að hengja á söðulinn hennar Gunnu að vetrinum. Nú var hann auður, og hann var meir en nógu sterkur tii að halda Jóni. Hann tók sokkabandið upp úr vasa sínum, vafði utan af því bréfið, hnýtti saman endana og bjó til lykkju. Meðan þessu fór frara snaraðist Gunna fram úr eldhúsinu og upp á loft, með kafflketilinn. Hún varaðist að lita við Jóni. Nú var um að gjöra, að nota tækifærið, meðan hún var uppi, og svo var hún sjalfsagt sú fyrsta, sem kom að hon- um dinglandi í snörunni. Hann klifraði upp á bitann, brá sokkabandinu í kappmellu um hálsinn á sér og hinni lykkjunni um nagiann. Meðan hann var að hagræða þessu sat hann á bitanura. En þegar hann var búinn að koma því öllu vel í lag, hertí hann lykkjuna fast að hálsinum og rendi sér niður af bitanum. Lykkjan hertist að hálsinum og honum flaug í hug að iðraat eftir alt samao. Hann brauzt um af sársaukanum og fanst sem hann vseri alveg að hengjast. Hann heyrði brest, og hóttist -þjóta af stað eitthvað ut í geiminn, svo vissi hann ekki meira af sér. — — — Þegar hann raknaði við attur'var hanh kominn i skaut Abrahams eða sama sem. Hatii! lá í faðmi fóstru sinnaf sálua;u, séin hafði verið guðhrædd og góð konaogvarná dáin , fyrir átta árum. Þau yoru stödd í grænu rjóðri í blómskrýddum skógi. Alt í kring um þau ömaði yndislegur fugla söngur og þægi- legan iim lagði að vitum hans; • Hann fór að spyrja gömlu konuna hvernig á þvi stæði^'að hann væri hér kominn, og það þrátt fyrir það, þótt hann hefði séð fyrir Bér sjálfur. Bo hún sagði honum, að það væri fyrir þá sök, að hann hefði fornað lífi sínu á altari ástariunar, þesc sem mest væri og sterkast i syndugum heimi. — kærleikans. Jón botnaði ekkert í því að hann skildi ekki muna ef'tir þvi að hann hefði fundið Pétur eða lagt verk sín á metaskáJarnar. En honum lá nú annað þyngra á hjarta en himnaríkisvistin og það var — Gunna. Hann fór að spyrja fóstru sína eftir henni. Hvort hún vissi nokkuð hvernig henni mundi hafa orðið við, þegar hún fann hann dinglandi i sokkabandinu. Jú, það vissi gamla konau ofur vel. Það hafði farið eins og hann gjörði ráð fyrir. Hún hafði orðið alveg frá- vita af örvænticgu og hengt sig í hinusokka- bandinu. Jón spurði hvort hanu fengi ekki að hitta hana braðuni. Nei því mátti hann ekki búast við. Slíkum trygðrofum var annar staður ætiaður. — Jón þóttist skilja hvar það værí. Honum þótti lítið koma til himnarikis- vistarinuar fyrst Gunna fékk ekki að vera þar hjá honum. Hanc spurði fóstru sína hvort ekki væru nein ráð til þess, að hún fengi að koma þangað til sín. En hún þvertók fyrir það. Eéttlætið varð að ske. Jón spurði hana hvort hann gæti ekki fengið að fara þangað til að finna hana, eða aö minsta kosti að senda henni linu. (Framh.)

x

Aftanskinið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aftanskinið
https://timarit.is/publication/155

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.