Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 7

Óðinn - 01.03.1909, Blaðsíða 7
ÓÐINN 95 En nú er ei stund fyrir hálfvelgju og hik, við hljótum aö fara eða vera, og kjósum þá heldurað halda okkar stryk, pví hitt ættu fáir að gera. Við hræðumst hann ekki hinn graslitia geim, þó gróðurinn sje varla hálfur. En hitt, hvort að við komum vonsviknir heim, pað veit ekki kóngurinn sjálfur. Svo farðu vel, dalur, með skin pitt og skúr, nú skulum við pó ekki bíða, en fá okkur einu sinni' ærlegar túr, pví óðfiuga dagarnir líða. Þau brosa svo laðandi öræfin öll, og austrið með skýin og blámann. En niður við draga hin fjarlægstu fjöll sem fald yfir ljósgulan námann. Já, við skulum reyna að gjöra' okkur glöð við glampann af frelsinu sjálfu, og sinna' ekki parfanna kaldlyndu kvöð, nje kröfum frá annanna hálfu. Jeg get ekki skilið, pað skaði pær neitl að skilja pær eftir í dalnum, pvi svo er um ait pað, sem lýðum ei' leitt, pað lifir sem Jónas í hvalnum. Og pað get jeg líka í sannleika sagt, að samviskan nagar mig ekki, pó jeg haíi um vorönn í vikuferð lagt, sem veldur mjer talsverðum hnekki. Jeg ann peim, sem vinnur með opinni sjón og elskar hið fagra og góða; og gjörir ekki andanum eins mikið tjón sem eigurnar vaxa til gróða. Við Laxá. Við lyngvaxnar heiðar í litfögrum dal pú lætur ei fossana' og strengina tefjast; peir flýta sjer pangað sem hávaxnar hefjasl holskeflur norður í Ránar sal. Pá langar víst blátæru dropana' í dans um dagseturs tímann í kveldroðans slæðum, að renna undan blænum frá heiðbjörtum hæðum hlæjandi' að blómskauti næsta lands. Jeg fæ ekki skilið, hve ferð peirra er geysl, pví feguröin virðist mjer nóg hjerna heima, að fá milli iðgrænna eyjanna að streyma og alt af í nýjar myndir breyst. Mjer finst að jeg yndi mjer æfina hjer, pótt enda hún treindist á dropanna vísu. En innan um para með porski og ýsu, par mundi hún ekki geðjast mjer. í stirðnuðum hraun-örmum sterkur og ör slrengurinn syngur við lygnuna bjarta. Klettarnir spegla par kollana svarta í kynlegum myndum við bakkans skör. Já, droparnir hverla' í hinn kalda straum og hvannirnar verða að trjenuðum njóla; hver cinasta sóley og fifill og fjóla fellur, og vcrður -- aðeins að draum. í huganum margt og margt jeg tel, cn má ekki i petta sinn lengur bíða, pvi dagurinn vcrður líka að líða sem lífið og áin. — Farðu vel! Mývatnssveit. Hjartkæra sveitin mín söngva-rik, jcg sje pig pó enn að nýju. Og sjálfri pjer ertu alt af lík, með eyjarnar grænar, bláa vik, og fjallanna heiðu, bröttu brík og brosunum munar-hlýju. Mjer gengur svo erfitt hvert einasta sinn augunum frá pjer að snúa. í húminu vitjar pín hugur minn, og hjartað slær örara, pegar jeg íinn að minninga geislarnir gægjast par inn og gjána á milli' okkar brúa. Og hvernig á jeg að geta gleymt glaðlega svipnum pínum? Öllu, sem mig heíur um pig dreymt og að minu hjarta í'rá pjer streymt; pað verður til loka lífs míns geymt hjá ljúlustu eignunum mínum. I Stórugjá. Dulda laug í bjargsins harða barmi, barnsins prá og kararmannsins hrós, heit og tær sem tár á meyjar-hvarmi, til pin ber'mig enn við kvöldsins ljós. Enn sem fyrrum glymur hátt í gjánni gleðiskvaldur — æskulífsins mál. Enn í bjargið tyllir margur tánni til að forðast viðvaningsins skál. Pögli steinn, í pínum köldu dráttum protið hefur mörg ein hláturs stund. Þegar hingað komu' úr öllum áttum æskumenn, að preyta i gjánni sund. Tært og rólegt ber mig dúnmjúkt djúpið draumi líkt, á fjaðurmagnsins barm; ó, hve blítt pið hlýju boðar hjúpið háls og axlir, síðu, brjóst og arm.

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.