Óðinn - 01.12.1919, Blaðsíða 6

70
ÓÐINN
verðugheií episcopus Islandiæ ljet á prent út ganga í
þeim undir hans auspiciis útgefnu evangelisku smáritum
— heldurðu ekki að maður sje ruglaður af öllu þessu
botnlausa rusli og óþverra sem flaksast í loftinu í kring
um mann eins og fjandinn sje kominn upp með skítugar
strigadruslur veifandi framan í mann!
Jeg hafði ekki önnur ráð seinast en að skrifa nokkur
orö á brjefspjald, því jeg hjelt þú værir orðinn svo
vondur að þú mundir senda út á mig einhvern tóman
áttæriog eða flugdreka utan úr hafsauga, svo nú fer jeg
að reyna til að bæta úr lyrir mjer, jafnvel þó lítil útsjón
sje til að geta fylt þessa sexf’m reiti sem þessu brjefi
er skift i, það ættu að verða Sextán materíur, og þær
hljóta að vera til, því nóg er umtalsefnið í heiminum,
þó að blöðin stundum sýnist vanta efni til að tala um
og spúa því úr sjer persónulegum skömmum hvert til
annars, og láta náungann borga gildið.
»Fátt er of vandlega hugað«, segir Páll postuli, eða ef
hann segir það ekki, þá segir hann það ekki, en ef Páll
postuli hefur ekki sagt þetta, annaðhvort á grísku, eða
hebresku, eða Tyro-kaldeisku, þá hefur hann ekki verið
neitt sjerlega philosophiskur, og þá sje jeg enga ástæðu
fyrir kirkjublaðið að vera að lapsa sig með honum.
Petta Kirkjublað! Petta guðfræðistorf! trúarlaust og
synkretistiskt sammensúríum af búddistisk-ameríkanskri
trúarþvælu í Chikago alveg á la síra Matthías, flöktandi
og fiðrandi hingað og þangað — Núna er fólk í kirkju,
því það er sunnudagur. — Jón Helgason síra predikar
ekki í dag, þessi orthodoxi trúarbeserkur, sem trúir
hverjum einasta bókstaf í bibliunni, að Jónas spámaður
hafi realiter verið í fiskinum — eins og Gunnar biskup,
sem ritaði um að hann mundi hafa setið í tálknunum.
Pú hefðir átt að vera hjerna um daginn, því þá kom
hjer upp svo feykilegt franzóstal, að allir urðu dauð-
dræddir, kjaftatólin voru öll á þönum, og meðal annars
sagt að allur skólinn ætti að mæta á spítalanum til að
skoðast af læknunum. Hvort þetta hefur verið nokk-
urskonar eitra frá Dýrafjarðarhistoriunni, veit jeg ekki,
en jeg get ímyndað mjer að á vorum hámentuðn civili-
sations-timum muni það þykja mikil æra að hafa franzós,
og ef þessir Bavianar hefðu nokkra hugmynd um Ovidius,
þá mundu þeir syngja h’&tt með honum: »Felix, quem
Veneris certamina mutua perdunt, Di faciant leli causa
sit ista mei.« Svo eftir að bærinn hafði notið þessarar
gleði í nokkra daga, þá datt alt niður og varð ekkert
úr; föðurlandsins framfarahefjur sátu niðurlútar í horn-
unum á kneipunum og sögðu við sjálfa sig: »Ekki er
lán lengur en !jeð er« — svo fór um þennan franzós
og syphilis, að ekkert varð úr neinu!
Mig minnir jeg hafi þakkað þjer fyrir hrafnsöndina,
sem þú sendir fyrir nokkru, hún er nú upp sett og
præpareruð og stendur heima hjá mjer. Við flytjum nú
safnið í haust upp í Glasgow, þar höfum við fengið
stóran sal, sem er miklu betri en það, sem við höfðum
áður. Interesse fyrir þessu er annars engin nema hjá
örfáum mönnum, menn interessera sig eiginlega ekki
fyrir öðru en mat og grini, glingri og ýmsum óþarfa;
ekki tek jeg til þess þó menn interesseri sig fyrir pen-
ingum, því þeir eru afl þeirra hluta, sem gjöra skal, ef
nokkuð ærlegt væri gjört fýrir þá, en fólk vort hefur
meiri ráð á að kaupa kómedíubílæti fyrir krónu kvöld
eftir kvöld en að gefa eina krónu á ári til þess að vera
i náttúrufræðisfjelaginu. De er nogen Bavianer.
Jeg er nú að láta prenta skýrsluna ásamt með ís-
lensku fuglatali, en jeg ræð ekki vel við Björn, því úr
því maður hefur einu sinni fengið honum handritið og
farið er að setja, þá nær maður því ekki aftur, og jeg
veit ekki nema þetta brjef komi til þín áður en þú færð
skýrsluna, það er ekki laust, sem skrattinn heldur, segir
maður, en nú verð jeg að hafa það og þola alla þá
prentunarkúgun sem þessi typographus leggur á mann
með despótisku gjörræði og typographiskum dutlungum,
vandræðum, góðtemplara fanatisme, bindindisbrutli,
mannkærleika og fööurlandsást.
Pú munt liafa sjeð í ísafold að jeg frálagði mjer höf-
undarheiðurinn til járnbrautarsögunnar eða »úr Eríks
bók« í Austra, jeg á ekkert í henni, og þó hún sje svipuð
mínum Fantasíum sumstaðar, þá mundi liún hafa orðið
öðruvísi frá mjer. Jeg álít þessar járnbrautarhugmyndir
líka tómt Humbug og ekki annaö en tilraun til plötu-
sláttar, og þeir, sem eru að berjast fyrir þessu, vita það
sjálfir vel, en þeim þykir ekkert fyrir að láta landsmenn
borga mörg þúsund krónur fyrir allar þær ræður, sem
eru haldnar um þetta á alþingi, árangurslaust og út í
bláinn, og nú hefur Björn búfræðingur boðað í Fjall-
konunni að nauðsynlegt sje að tala um þetta, svo hann
hafi eitthvað að bulla um, ef hann skyldi einhverntíma
slampast inn á þingið, eftir að hann hefur skriðið eins
og ánamaðkur á íslandskortinu yfir öll fjöll og firnindi,
og fundið að alt var sljett, af því það var kort, og
ímyndar sjer svo að hann þekki allar lokaliteter. Pað
þurfti töluvert sálarþrek þegar Valtýr var að mæla fram
með þess Humbuggi!
Járnbrautarbullið hefur annars fengið dável á höfuðið
bæði í Austra og Sunnanfara, en merkilegt er að Skúli
skuli vera að halda því fram — síður merkilegt þó ísa-
fold geri það, því hún hefur lengstaf borið kápuna á
báðum öxlum og viljað þóknast Ameríkublöðunum, og
svo þegar þessi Sigtryggur, eða einhver falleraður
Ameríkubúri, kemur hingað aftur rúineraður og útdjöll-
aður, eftir að hafa skammað okkur út og reynt til að
eyðileggja alt hjer, þá er tekið á móti honum með báð-
um höndum og æpt um þennan makalausa föðurlands-
vin, sem nú ætli að draga föðurlandið upp úr skítnum
og gera það að stórveldi með öllum þeim gæðum sem
finnast í Ameríku, þessari óviðjafnanlegu jarðnesku
paradís, þar sem menn frjósa í hel á vetrin en brenna
inni í skógareldunum á sumrin, eins og nú varð með
Geir Zoega snikkara í fyrra, en blöðin þegja yfir þessu
af hræðslu.
Porró! Pú getur nærri að ekki muni vera margt til
að skrifa um, í þessari eymdartið, sem nú er hjer og