Vísir - 13.06.1963, Blaðsíða 4

Vísir - 13.06.1963, Blaðsíða 4
 4 1 VlSIR . Fimmtudagur 13. júní 1963. P[w MÉBWJWW ¦ rf^i.j.ftTN.i.. g ^¦^y»|irU'W^:ll, erða- „Ég held, að ég hafi bara ekkert að segja", byrjar frú Else von Hart mansdprff, eiginkona sænska sendiherrans hér á landi, þegar ég hringi til hennar og bið um við tal. „Hinar sendiherra- frúrnar eru búnar að segja það allt saman, svo að ég hef eiginlega engu við að bæta!" En hún sleppur ekki svo auð- veldlega, og daginn eftir er ég komin á hennar fund. Það er hægara sagt en gert að tala saman, því húsið leikur.á reiði skjálfi af hinum ógurlegustu drunum I loftborum, og hamars- höggin dynja með ærandi há- vaða allt í kring. Það er samt ekki verið að mölva húsið nið- ur til grunna, þótt svo mætti ætla af gauraganginum, held- ur á að setja nýtt þak og úti- dyratröppur og hver veit hvað. Við sitjum í stofunni og köll- umst á eins og tvær tröllskess- ur uppi á fjallatindum, þó að ekki séu nema ca. tveir metrar á milli okkar, og hafi ég mis- skilið eitthvað af orðum frúar- innar, verður það að skrifast á reikning loftboranna. „Hvernigmá blessuðum mönn- unum líða, sem hafa þetta að ævistarfi?" hrópar frú Else með klingjandi mezzosópranrödd, en hún lagði einu sinni stund á söngnám. Það vill hún annars sem minnst um tala. „Ég er að verða snartjúlluð eftir nokkra daga af þessum ólátum, en hvað er það á móts við að standa alltaf með svona óskapaverk- færi í höndunum? Þeir hljóta að hafa taugar úr stáli, þessir ungu menn". TTún hefur ferðazt víða og fæddist með flökkuþrána f blóðinu, að því er hún sjálf segir. „Ég hef verið á stððug- um flækingi eins og hirðingja- barn, frá því að ég fyrst man eftir", útskýrir hún. „Pabbi dó, þegar ég var lftil telpa, og eftir það gat mamma aldrei setið um kyrrt á neinum stað til lengd- ar. Hún sagði alltaf, að ég væri svo heimsk, að ég gæti ekki lært landafræði nema með þvf að sjá löndin með eigin augum, og það var svo sem nógu góð afsökun!" „Og um hvaða lönd ferðuð- uzt þið?" „Ó, það var heill aragrúi — Frakkland, Italía, Túnis, Egypta- land, Palestína, Grikkland, Júgó- slavía, Austurríki, Ungverja- land, Spánn, England, mestöll Norður-Afríka ... ég man ekki fleiri í svipinn. Fyrstu árin, sem ég man greinilega, vorum við f Frakklandi. Seinna fórum við til Rómar og síðanTúnis. Þar var nú spennandí áð lifa. Við ferð- uðumst heilmikið um eyðimerk- urnar í Norður-Afríku, og kom- um m. a. til vinjar, sem hét Gabés, en þar bjuggu tveir Norðurlandabúar. Það var afar sérkennilegur staður, að mestu leyti einangraður frá umheim- inum". „TTvað er yður minnisstæðast frá þessum árum?" „Ja, það er erfitt að segja — I endurminningunum varðveitist allt það góða, fallega og skemmtilega, en ókostirnir gleymast. Sem betur fer; það væri félegt, ef það væri þver- öfugt! Lffið var fullt af ævin- týrum, ég hef alltaf haft ðþrjót- andi áhuga á að kynnast nýju fólki og nýjum stöðum. Okkur mömmu kom saman um, að það væri vissara að nota tækifærið og ferðast sem mest, meðan ég væri enn óbundin — ef ég tæki einhvern tíma upp á að gifta mig, myndi ég auðvitað verða að setjast að um kyrrt og hætta öllu flakki um heiminn". „Þar hefur spádómsgáfán brugðizt ykkur". „Já, hvernig átti mig að gruna, að ég fengi að halda þessu á- fram meirihluta ævinnar? Mun- urinn er aðeins sá, að áður ferð- aðist ég með mömmu og hafði eina eða tvær ferðatöskur með mér, en núna fer ég með mann- inum mínum og hef heila bú- slóð I eftirdragi!" „Eigið þið engin börn?" „Jú, eina dóttur. Hún er tuttugu ag fimm ára núna og vinnur við sænska sendiráðið l Kaupmannahöfn". „Ætlar hún kannske að ger- ast diplómat?" „Nei, nei, hún er trúlofuð og fer bráðum að gifta sig. Hún er að þessu þangað til". „Þér hljótið að vera vel að yður í tungumálum eftir öll ferðalögin". Frú Else von Hartmansdorff. A málverkinu er Jean Baptiste Bernadotte, ættfaðir núlifandi konungs Svíþjóðar. frönsku, og allt er skrifað á báðum málunum: umferðarskilti, matseðlar í veitingahúsum, já, meira.að segia miðarnir á með- alaglösunum eru bæði á frönsku og ensku. Við fórum margar ferðir til Bandaríkjanna, með- an við dvöldumst vestra. En það væri of langt mál að lýsa öllu þvf". „Hvert fóruð þið næst?" „Til ítalíu. Það er dásamlegt land ,eins og allir vita, og ég kunni sérstaklega vel við mig þar. Maðurinn minn segir allt- af, að Danir séu Italir norðurs- ins, og ég er ekki frá því, að það sé rétt. Ég man eitt sinn, þegar við vorum á Capri og ég blaðaði f gamalli gestabók hjá elskulegum, ítölskum vínyrkja — hvað rekst ég ekki á? Jú, þakkarávarp, sem amma mín hafði skrifað, þegar hun kom þar í lok síðustu aldar! Svona getur lífið verið furðulegt á köfl- um". „Og svo komuð þið til ls- lands". „Já, beint frá ítalíu. Það var eins og að koma heim. Hugsun- arháttur fólksins hér er svo syipaður og hjá öðrum Norður- landaþjóðum, finnst mér. Ég á ekki orð til að lýsa aðdáun minni á þjóð, sem hefur hoppað beint út úr söguöldinni inn í ys og þys nútfmasiðmenningar án þess að bregða sér hið minnsta. Við erum búin að vera hér eitt ár, og ég kann því bet- ur .við mig, því lengur sem ég er, og því'betur sem ég kynnist landi og þjóð". „Tjað má eiginlega segja, að þér hafið verið að búa yður öeum um heiminn „Nei, ég kann bara þessi venjulegu — ensku, þýzku og frönsku. Svo ítölsku og sænsku. Já, og auðvitað dönsku; ég er dönsk að uppruna. Það gekk nú dálítið brösótt með menntun mína, þó að ég lærði náttúrlega talsvert f landafræði. Ef ég man rétt, var ég ómögulegur nem- andi í einum nfu skólum. Ég minnist þess, að ég byrjaði margoft á púnversku styrjöld- unum, en hvort ég komst nokk- urn tfma að því, hvernig þeim lyktaði, er annað mál. A end- anum fékk mamma samvizkubit, og við dvöldumst 'um kyrrt í Kaupmannahöfn, þangað til ég var komin í gegnum stúdents- prófið. En um leið og því var lokið, geystumst við aftur suð- ur á bóginn til að sleikja sól- skinið". „Við höfum ekki farið mjög víða sem diplómatar, en verið því lengur í hverju Iandi. Mað- urinn minn hefur reyndar verið úti um allt; hann var búinn að fara víða, áður en við giftumst. Við vorum í Englandi á styrj- aldarárunum. Svo fórum við til Kanada. í Montreal tala allir jöfnum höndum ensku og „Tjér hafið auðvitað verið víða sem sendiherrafrú?" nrjnnnnnnnQE3aaDnnannnrjnöt3nannnnnnDriDannnnnn Spiallað við frú Else von Hartmansborff, eiginkonu sænska sendiherrans hér á landi annaDrJDDnanaacDcnaDDaaDDaaanDaaaaaaDDaaaba mm undir þetta starf alla ævina". „Já, það er ekki fjarri sanni. Mér hefur aldrei fundizt neitt átak að flytja mig land úr landi, þvf að ég hef lifað þessari hirð- ingjatilveru frá því að ég fyrst man eftir, eins og ég sagði áð- an. Og ég hef alltaf áhuga á að kynnast fólki af öllum stéttum og atvinnugreinum. Aður fyrr var miklu meira um hvimleiða stéttaskiptingu, og sumir ímynd- uðu sér, að t. d. diplómatar væru eitthvað öðruvísi en ann- að fólk, en sem betur fer er þetta að hverfa úr sögunni og farið að dæma meira eftir mann- gildi en stöðu og stétt. Þáð er ólíkt jákvæðara viðhorf". „Þér kærið yður ekki um að vera merkt sem „sendiherrafrú" og þurfa í sífellu að haga yður samkvæmt því? „Nei, Drottinn sé oss næstur! Ég get ekki haldið út að vera neitt annað en ég sjálf, og ef virðuleikinn á til að sðpast út í veður og vind, þá verður bara að hafa það!" — SSB ¦¦^MtiwiiiiiiniMLi«KWi«mr»-irnii

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.