Vísir - 04.02.1966, Síða 15

V í SIR . Föstudagur 4. febrúar 1966.
75
Hvað varð af
-K
Eftlr
Louis Bromfield
Önnu Bolton?
aftansöngs, því að þetta var
á sunnudfigi. Klukkunum var
hringt hægt og það var ömur-
leika og sorgarblær á klukkna-
hljóminum. Þokan hafði lagzt á
landið og það var rakt og kalt
í lofti og það var að koma fsing
á götumar og hún varð að ganga
varlega, og ef hún hefði ekki
verið orðin þaulkunnug öllu,
hefði henni veitzt erfitt að rata,
en nú var hún komin að litla
torginu, og húsið fann hún auð-
veldlega, vegna ljósanna milli
rimlanna á gluggahlerunum.
Og er inn var komið var hlýtt
og hamingjukennd í huganum,
svo mikil hamingja, að ekkert
mundi geta rekið hana á flótta.
Það logaði glatt á arni hugans.
Við þann eld var gott ag minn-
ast og vona, um hann vissi hún
ein og hann varð ekki frá henni
tekinn.
Og hún hugsaði sem svo: Ekki
einu sinni Madame St. Genis
hefir hugmynd um það.
Og er hún stóð þarna í stof-
unni hver skyldi þá koma úr
eldhúsinu önnur en Madame St.
Genis, sem var þá komin þarna á
undan henni, og fyrst hún var
komin hlaut eitthvað að hafa
gerzt, og það var ekki neinum
vafa bundið, að það voru góð
tíðindi, sem hún hafði að færa,
því að andlit hennar blátt áfram
Ijómaði af fögnuði. Og hún var
greinilega haldin mikilli hugar-
æsingu. 1 meira en ár hafði
Anna aldrei séð slíka gleði í
ancfliti nokkurs manns eða
konu. Og hún hafði haldið að
aldrei framar mundi nokkur
manneskja geta orðið eins glöð
og Madame St. Genis var nú.
Og svo sagði Madame henni í
stuttu máli alla söguna, allt sem
hún vissi, um það, sem gerzt
hafði — í Pearl Harbour.
— Við vorum að hlusta niðri
í kjallara á brezka stuttbylgju-
útvarpið, þegar við heyrðum
það. Það var hætt að útvarpa
venjulegri dagskrá til þess að
segja tíðindin. Það var smánar-
53.
legt, ógurlegt sem þeir gerðu, en
gott mun af því leiða, því að nú
getum við beðið frelsisins.
Og Madame St. Genis fékk
grátkast og gat ekki sagt meira
í bili settist í stól, bar vasaklút
að augum sér og reri fram og
aftur. Fargi vonleysis og örvænt
ingar, margra ára fargi var að
létta af — allt sem innbyrgt hafði
verið varð að brjótast út. Nú
var von — vissa.
Anna hellti víni í glas og
færði henni og hún slokraði í sig
úr því og var furðu fljót að jafna
sig.
— Ég kom beint hingað til
þess að segja þér það. Mig hrygg
ir það, að þín þjóð verður nú líka
margt illt að þola. Styrjaldir eru
hræðilegar. En nú stöndum við
öll saman, sem þráum frelsið.
Heiminum verður bjargað þrátt
fyrir allt.
Og svo þegar enn meiri ró
var komin yfir hana sagði hún
eins og allir aðrir:
— Þér verðið að fara. Annars
verða yðar endalok eins og vesl
HAPPDRÆTTI
LANDSMÁLAFÉLAGSINS
VARÐAR
DREGIÐ 11. FEBRÚÁR 1966
VERÐMÆTl V1NNINGA KR.315.000.00
Varðarfélagar Munið afmælishappdrættið. Skrifstofan er i
Sjálfstæðishúsinu við Austurvöll.
ings fólksins í flóttamannabúð-
unum. Þér verðið að komast
af stað sem allra fyrst.
— Já, ég verð að komast af
stað sem allra fyrst, sagði Anna,
— nú verð ég að fara.
Hún horfði á gömlu, gildu kon
una. Og allt í einu kom það yfir
hana, að hana langaði til að
gráta af tilhugsuninni um hvað
hún hafði orðið að þola og allt
fólkið í Gerbevilliers, og hve
staðfast og þolgott og hugrakkt
það hafði verið — borgarstjórinn
og kona hans og allir aðrir, —
o ghenni varð hugsað til allra,
sem höfðu hjálpað henni frá
fyrstu stund eftir að hún kom
þangað og alla tíð síðan hún
kom þar ókunnug, útlending-
ur að auki. Allir höfðu reynst
henni vinir og félagar. Ungfrú
Godwin hvíldi í gröf sinni í litla
kirkjugarðinum við ána. Og sjálf
hafði hún fest rætur þarna —
í rauninni hafði hún fyrst byrjað
að festa rætur þarna. Og hvern-
ig sem allt velktist á komandi
tíma mundi hún einhvern tíma
koma aftur til Gerbevilliers, —
og þá hefði hún kannski fé
handa milli og gæti glatt þá, sem
þar bjuggu.
Á þessu dimma kvöldi og öm-
urlega varð henni Ijóst hve heitt
hún unni þessu fólki og veslings
flóttafólkinu í búðunum uppi á
hæðinni, þar sem sífellt var
næðingur. Nú vissi hún hvað
það var að elska náunga sinn.
Allt í einu fannst henni, að það
væri þarna sem hún hefði verið
í heiminn borin, í þessum litla
bæ — Gerbevilliers — og aldrei
lifað annars staðar.
Og svo veitti hún því allt í
einu athygli, að Madame St. Gen
is var að fara í kápuna, því að
maðurinn hennar vildi fara að
hátta. Hann gæti aldrei sofnað
nema hann hefði hana vi ðhlið-
ina á sér.
Anna fylgdi henni til dyra og
í gættinni faðmaði hún hana allt
í einu að sér, hana Madame St.
Genis, að frönskum hætti, og
svo fóru þær báðar að gráta.
Daginn eftir athugaði hún
bækur sínar, kom með öðrum
orðum bókhaldinu í lag og fór
svo til borgarstjórans með þær
og peningana, að undanteknu
dálitlu, sem hún ætlaði sjálfri
sér til ferðarinnar. Hún vissi
ekki hvert Jean hugðist fara
með þau, ef til vill til Sppnar,
ef til vill til Ítalíu — eða Afríku.
Þetta var allt leynd hulið og
einhver ævintýrabragur á því,
og það vakti óvenjulega ánægju
kennd með henni, að nú var kom
inn maður inn í líf hennar, sem
tók ákvarðanir fyrir hana —
maður, sem hún elskaði. Nú fann
hún meira til þess en áður hve
lengi hún hafði verið ein — hve
lengi hún hafði orðið að treysta
á sjálfa sig eina og taka allar
ákvarðanir sjálf. Hún hafði verið
sá sterki stofn, sem aðrir höfðu
hallað sér upp að eða notið
skjóls hjá. Og nú fann hún allt
í einu til þess, að hún var þreytt,
að hana langaði mest af öllu til
þess, að einhverjum þætti vænti
um hana og verndaði hana.
Og hún beið í húsi veðbókar-
ans kvöld eftir kvöld. Hún hafði
fyllt tvær töskur með nauðsyn-
legasta fatnaði og öðru, hafði
!þær tilbúnar. í annarri var allt,
isem drengurinn þurfti, í hinni
! það sem hún sjálf þurfti. Hún
jvar tilbúin að fara, er kallið
; kæmi.
Madame St. Genis leit inn til
hennar á hverju kvöldi og sagði
henni fréttirnar úr brezka stutt-
bylgjuútvarpinu, sem þau hlust-
uðu á kvöld hvert í kjallaranum
heima hjá henni. Hættan, sem
Anna var í nálgaðist. Þýzkaland
og Ítalía sögðu Bandaríkjunum
stríð á hendur og hún var nú
fjandmaður Þjóðverja. Ef Þjóð
verjar stigu nú það skref að her
nema allt Frakkland kæmist hún
í tölu stríðsfanga eins og flótta
fólkið á hæðinni. Og þegar hver
dagurinn og hver nóttin leið af
annarri, án þess að hún heyrði
frá Jean, fór að vakna beygur
með henni. Hafði hann gleymt
henni, höfðu þeir hertekið hann
eða hafði hann fallið í einhverj-
um átökum?
En svo gerðist það kvöld nokk
urt, að barið var létt högg á
útidyrahurðina og það gerðist
eins og hún svo oft var búin að
gera sér í hugarlund, að það
myndi gerast. Þegar hún opnaði
dyrnar stóð hann fyrir dyrum
úti.
En nú var hann ekki klæddur
fötum úr lélegu efni og í slitinni
regnkápu. Hann var klæddur
þýzkum einkennisbúningi, sem
var stálgrár á lit, og hann var
meir en snotur ásýndum, hressi
legur, og augljósara en áður
hve vel vaxinn hann var. Fyrir
aftan hann sá hún bílskrjóð, sem
Hingað förum við, þegar okkur langar
til þess að komast í burtu frá heimi hinna
fullorðnu.
Ito, við höfum haft þennan felustað í
lengri tíma.
Hvers vegna reynum við ekki að finna
nýjan stað, Teddy? Það getur verið, að
einhverjir séu búnir að finna staðinn.
Það gæti verið gaman, förum, Sybil og
Togo.
einhvern tíma hafði verið sendi
^ ferðabíll.
í — Ég er kominn að sækja yð-
ur. Eruð þér tilbúnar?
— Já, eftir andartak.
! Hann fór á eftir henni inn í
j setustofuna og svo inn í litla
herbergið, þar sem sonur hans
hvíldi í vöggu sinni. Og hann
stóð þar og horfði á, er hún
færði drenginn úr náttkjólnum,
sem ungfrú Godwin hafði bród-
erað í Jean Pierre, og klæddi
hann til ferðarinnar. Hann var
mjög þægur. Ekkert úrillur, þótt
hann væri vakinn. Það var eins
og honum skildist, að það ætti
að fara með hann í eitthver
ævintýraferðalag.
Þegar hún var búin að klæða
hann fór hún í kápu þá, sem hún
hafði keypt sér til ferðarinnar,
og settti á sig hattinn. Hvort
tveggja var keypt í bazarnum í
Gerbervilliers, ódýr fatnaður og
einfaldur, eins og miðstéttarfólk
í Frakklandi kaus að klæðast á
þessum tíma. Hann brosti, er
hann horfði á hana, og það
fór ekki fram hjá henni.
- Ég hef öll persónuleg gögn,
sagði hann svo, og það er allt
í lagi með þau, - þau eru frá
Vichy..
Aftur brosti hann.
- Við eigum vini og félaga
þar líka - í sjálfum stjórnar-
skrifstofunum. Við ættum ekki
að verða fyrir neinum erfiðleik-
um.
— Af hverju eruð þér í þess
um einkennisbúningi?
Hann hló.
Ég er í einkennisbúningi
þeirra, sem marskálkurinn hefir
falið að skipuleggja Ungmenna-
hreyfingu. — Og ég hefi pappíra
upp á það, megi þér trúa. Ég
held, að við verðum ekki fyrir
ncinni tortryggni.
Og enn hló hann.
- Og það stendur í þessum
VÍSIR
er
eino
síðdegisbloðið
kemur
út
alla
virka
daga
allan
ársms
hring
Ashriftorsimi
1-16-61