Dagur - 02.10.1999, Side 16

32 - LAUGARDAGUR 2. OKTÚBER 1999
Thyytr
w Fluguveiðar að sumri (138)
I keppnisskapi!
Síðasti laugardagur rann
upp með örfáum skýjum
á himni, regnvotri jörð og
góðum árbíti heima á
bændagistingu frú Geir-
þrúðar í „Oldtown B and
B.“ Við vorum á leið á
opna meistaramótið í sil-
ungsveiðum. Þeir sem
renndu nú í hlað undir
kastalaveggjum Mount
Juliet-setursins voru: far-
arstjórinn Asgeir Hall-
dórsson í Sportvörugerðinni, Garðar
Scheving fluguveiðimaður, og yðar ein-
lægur, þeir síðarnefndu að hefja keppni í
nafni Islands.
Mount Juliet er ekta glæsisveitasetur á
grasi grónum hæðum Irlands, í dásam-
legri umgjörð þar er kórónan er golfvöllur
sem Jack Niclaus hannaði. Hér er leik-
vangur þeirra sem hafa ekki áhyggjur af
smámunum. Um lendur rennur áin
Nore, stór og mikil, geymir lax, sjóbirting
og urriða. Hún er fremur lygn, þótt Irum
finnist hún hröð. Og svo renna í hana
minni sprænur undir laufþaki trjáa.
Við vorum mættir!
Keppnin
Fimmtíu og þrír veiðimenn úr öllum
heimshornum voru á hlaði kastalans:
Pólveijar, Bandaríkjamenn, Belgar, Hol-
lendingar, Frakkar, Walesveijar, Englend-
ingar - og þessir tveir íslensku keppnis-
menn undir öruggri stjórn Ásgeirs. Ásgeir
er Cortland-maður Islands, og þar sem
þetta vel þekkta veiðivörufyrirtæld var að-
alstyrkjandi mótsins lá beint við að Sport-
vörugerðin sendi sveit.
Við vorum eftirvæntingarfullir, en
ákveðnir í að hafa gaman af þessu öllu og
vera Iandi og þjóð til sóma. Stuttvagnar
og jepplingar voru merktir ákveðnum
veiðisvæðum til að bera okkur að réttum
punktum. Búið var að draga hvar maður
veiddi, ijögur voru svæðin og á hverju
þeirra 12-15 veiðimenn í einu. Hver
veiðimaður fengi að veiða einu sinni á
greindu svæði, í einn og hálfan tfma í
senn, við númer sem þar hafði verið
komið fyrir á spjaldi. Eg spurði um þá
bakkalengd sem maður fengi útaf fyrir
sig. „Að minnsta kosti 20 metra"! var
svarið.
Þetta yrði ansi miklu þéttara en maður
er vanur!
Kaffí
Þetta var eins og her að leggja í orustu,
50-60 veiðimenn og hjálparkokkar í
glæsilegum veiðibúningum, höfuðfötin
voru af ýmsu tagi og stangirnar og hjólin!
Hvílík dýrð!
Og svo horfði maður niður brekkuna
og yfir ána. Drottinn minn dýri.
Þetta var eins og að vera boðinn í
svartasta expressó. Einhver angi af felli-
byl frá Flórída hafði komið nokkrum dög-
um áður yfir Irland og skolað öllu
drullumalli sem hægt var að finna út í ár
og vötn. Nú rann svartasta kaffi með
grónum bökkum, eins og sorgarrönd und-
ir nöglum grænu gyðjunnar!
Blásið til leiks
Hér voru komnir saman ótrúlegir snill-
ingar og minni spámenn, bílar renndu úr
hlaði með okkur og alvæpni innanborðs.
Ég var sendur upp með á þar sem við
skondruðum í átt að þessari írsku Skaftá.
Búið var að setja niður stikur með hvítum
spjöldum á 20-30 metra fresti, þetta voru
„númerin" sem við höfðum dregið, dóm-
arar voru í tjaldi og með talstöðvar og
bækur tilbúnar að skrá aflann. Hvert
númer fékk einn dómara og minn heils-
aði með þessum ágætu orðum Leonards
Cohens: I’m your man.
Þungur völlur
Mr. Hafstein átti að veiða meðfram grasi
grónum bakka, til hægri handar var stórt
tré, til vinstri handar líka, en þar á milli
hafði ég svigrúm til að kasta í vatnið sem
beljaði fram kolsvart.
Ég taldi líkur á veiði mjög þverrandi.
Maður er samt ekki alveg óvanur svona
aðstæðum, og ég vonaði að nú kæmi
„þungur völlur" til hjálpar okkur Frónbú-
um, sem veiðum við miklu sveiflukennd-
ari aðstæður en almennt tíðkast. Þegar
rásmerkið var gefið hlægði mig að sjá
næstu keppendur þenja sig út á miðja á.
Ég setti nefnilega þyngdar púpur undir
og kastaði stutt frá bakka. Maður þekkir
úr vorveiðinni íslensku, þegar ár bólgna,
að þá fara fiskar undir bakka þar sem
hægara er.
Svona leið klukkutími. Keppnin var
fólgin í því að veiða sem mesta heildar-
lengd urriða á flugu, sem mátti ekki vera
stærri en númer 12. Ekki mátti vera með
skottlangar flugur, því heildarlengd flugu
og önguls mátti vera 2 sentimetrar og 1/3
að auki. Þetta voru greinilega reglur sem
sniðnar voru að öðru vatni en því sem við
veiddum í. Eg grínaðist við dómarann
sem settur var mér til eftirlits að heima
myndum við veiða á sökklínu og nota
straumflugur númer 2 með sérlega löngu
skotti í svona vatni. „The Rector!"
Svo bárust boð í talstöð um að í einni
af hliðaránum hefðu náðst fiskar, og einn
jafnvel sæmilegur.
Ég skipti yfir í minnstu Flæðarmús sem
ég átti þegar bakkinn hafði verið þaul-
veiddur, hún er hönnuð fyrir jökulár, en
allt kom fyrir ekki. Fyrsta lota var búin og
við vorum flestir stigalausir.
Joe
Versti keppnishrollurinn fór úr manni við
þessar erfiðu aðstæður, alveg var ljóst að
engin met yrðu slegin þessa helgi, og á
leiðinni í „tea and bisquits" vorum við
sammála um það nokkrir keppendur að
hér skipti minnstu leikni, heppnin væri
fólgin í að koma flugunni upp í fisk sem
sæi ekki neitt frá sér f grugginu.
En þar höfðum við rangt fyrir okkur.
Á kastalahlaðinu var nefnilega uppi fót-
ur og fit. Garðar Scheving og Ásgeir
höfðu verið vitni að því þegar aldraður
Ameríkani dró þijá fiska, og þar af einn
sæmilegan, upp úr morinu. Þeir voru yfir
sig hlessa: flugan sem hann notaði var
hábjört appelsínugul drusla, þyngd með
augum. Kallinn veiddi aldrei lengra út frá
sér en þrjá metra. Þannig kembdi hann
meðfram bakka og á þetta náði hann físk-
unum. Sjónvarpsfréttamenn og blaða-
snápar með myndavélar sópuðust að hon-
um, hann var eins og poppstjarna í
stúlknafans, glotti við tönn og var efstur í
keppninni.
Þetta stefndi í að verða upplifun!
Næst: meira frá Irlandi.
FLUGUR
M
Stefán Jón
Hafstein
skrifar
Krossgáta nr. 156
Lausn .................
Nafn...................
Heimilisfang
Póstnúmer og staður
Helgarkrossgáta 156
I krossgátunni er gerður
greinarmunur á grönnum
og breiðum sérhljóðum.
Lausnarorð sendist til
Dags (Helgarkrossgáta nr.
156), Strandgötu 31, 600
Akureyri, eða með
símbréfí í númer 460-
6171.
Lausnarorð 154 var
„berjatína". Vinningshafi
er Sigríður Halldórsdóttir,
Arkarholti 12, Mosfellsbæ
og fær bókina „Svipmyndir
úr réttarsögu" eftir Pál
Sigurðsson. Skjaldborg
gefur út
Verðlaun: Morð í
þremur þáttum,.
eftirAgöthu
Christie. Skjald-
borg gefur út.