Dagblaðið Vísir - DV - 19.07.1984, Síða 37

Gísli var ófeiminn við að sýna okkur ofan í nýja frystikistuna. Enda ekki
að ástæðulausu þvi hún var full matar. Hér heldur Gisli á pottloki sem
hann geymir væn fiskflök á. „Fiskur er góður," segir Gísli.
Orfið hans Gísla er sterkleg járnstöng. „Ég hef átt þetta lengi og ætli ég fái mór nokkuð nýtt," segir hann.
*
.
• . •
...:

Sumir láta sér það nægja að Jafnvel hundurinn frá Selárdal, hann Vinur, fylgdist andaktugur með
spýta á Ijáinn. En Gisli á Uppsöl- likt og aðrir gestir er Gisli brá Ijánum.
um hafði hjá sér vatnsdall.
og flestir vita. Hann sagðist þó spila lít-
ið núna þvi hann ætti bara gamiar nót-
ur og að sér hefði gengið erfiðlega að fá
nýjar. Það væru helst kvæðalög sem
hann hefði gaman af „en ef músOcin er
góð þá er þaö alveg eins”, sagði hann.
— Það var lagt til þín rafmagn í
fyrravetur, Gisli. Heldurðu að þú fáir
þér rafmagnsorgel?
„Ætli ég geri það nokkuð. En raf-
magnið er ágætt. Ég nota það til að
elda. Ég kann vel við það og finnst það
betra, nema ég hafi átt eldivið. Eg hef
notað mó og hann er ekki góður.”
— Styttir það ekki veturinn að hafa
bjart inni?
,,Nei, það gerir það ekki. Það eru
ekki björt ljós inni. Perur brotna. Það
er betra að hafa olíulampa. En ég hef
ljóslíka.
— Hvaðfinnstþérbestviðrafmagn-
ið?
„Ætli það sé ekki frystikistan. Þaö er
mesti munurinn við rafmagnið. Henni
væri víst ómögulegt að bæta á þó ég
hefði ekki rafmagn? Þær fást víst ekki
meðrafhlöðum?”
— Nei, viðhöfumekkiheyrtþað.
„Það er nefnilega ekki. Viljið þið fá
aðsjá kistuna?”
Það var ekki laust við aö okkur þætti
það forvitnilegt svo Gísli bjóst til að
vísa okkur veginn heim að bænum.
Hann virtist eitthvað óstyrkur er orf-
inusleppti.
— Hvernigerheilsan?
„Hún er góð svoleiðis. Ég er slæmur
í fótunum. Lúinn. Já, ég er ekki góð-
ur.”
— Þú ættir kannski að fara til
læknis.
„Nei. Eg fer held ég ekkert. Mig
svimar oft. Hafa þeir meðul við því?
Já, það held ég hljóti að vera. Ég er nú
ekkert forvitinn um það. — Það sullar
eitthvað í manni.”
Það var ekki langur spölurinn að
bænum og er inn í hann kom blasti við
okkur hin myndarlegasta frystikista.
„Þama er hún nú,” sagði Gísli og
opnaði kistuna sem var full matar.
„Það er gott að hafa hérna fisk og
brauð. Hún er góð. Það syngur svona í
henni,” sagði Gísli og vakti athygli
okkar á lágu suði í frystikistunni. „Nú
geymist maturinn betur. Það held ég
nú. Það er betra en skemmt, mengað
og úldið,” bætti hann svo við glettnis-
lega.
Við vildum ekki tef ja Gisla frekar en
orðið var. Sláttur var hafinn. Við geng-
um með honum að slægjunni þar sem
orfið beið hans. Hann veifaði til okkar í
kveðjuskyni og hóf síðan að bregða
ljánum með sömu hægðinni og áður.
Texti: Þórunn J. Hafstein
Myndir: Gunnar V. Andrésson
ISaTiH MJflMiTTWBHU U-l-m1 illIII H-I