Dagblaðið Vísir - DV - 07.06.1986, Síða 4

48
DV. LAUGARDAGUR 7. JÚNÍ 1986.
r
Ekki mildll Islendingur í mér
Hún var aðeins tvítug þegar hún yfirgaf
öryggið hér heima og hélt af stað út í
heim. Nánar tiltekið til Parísar til þess
að læra förðun í heimsborginni. Fyrstu vikuna
sína í París hafði hún stuðning af Kristínu Jó-
hannesdóttur leikstjóra. En síðan fór Kristín
heim til íslands og Elín Sveinsdóttir, eins og
viðmælandi okkar heitir fullu nafni, þurfti að
bjarga sér á eigin spýtur og það algjörlega ótal-
andi á frönsku. Og hún bjargaði sér og það
gott betur. Þegar hún kom heim þremur árum
seinna hafði hún getið sér gott orð í franska
tískuheiminum og meðal annars unnið með
mörgum frægustu tískuhönnuðunum í París.
Hermdi eftir
dönsku blöðunum
Elín var fyrst spurð að því hvernig
henni hefði dottið í hug að fara að
læra förðun.
„Þetta er búið að vera í mér alveg
frá því að ég man eftir mér. Allar
mínar skólabækur voru útkrotaðar
í alls kyns listaverkum og dóti, ekki
beint teikningum heldur einhverju
kroti.
Og ég man eftir mér tólf þrettán
ára með dönsku blöðin uppi í rúmi.
Þá var ég að prófa að mála mig og
reyndi að herma eftir því sem ég sá
í blöðunum. Síðan þreif ég allt af og
prófaði aftur, svona fiktaði ég mig
áfram. Ég veit ekkert af hverju en
ég hef alltaf haft æðislegan áhuga á
að mála andlit. Ég var alltaf að mála
mömmu eða vinkonur mínar.
Þegar ég svo sá og fann að það
vantaði fólk í förðun hér, í bæði
kvikmyndabransann og leikhúsin,
þá ákvað ég að kynna mér skóla í
þessu. Nú ég gerði það og fann þenn-
an franska skóla sem mér leist mjög
vel á og skellti mér út.“
Ógurlegt snobb
„Þetta er einkaskóli og það er óg-
urlegt snobb þarna. Það var mikið
mál fyrir mig að komast þarna inn
þar til Kristín Jóhannesdóttir, sem
hjálpaði mér til að komast inn, benti
þeim á að sendiráðið myndi þá bara
hafa samband við þá. Og um leið og
farið var að tala um einhverja dipló-
mata þá varð viðmótið allt annað.
Þetta er mjög stífur skóli, bæði á
vinnu nemenda og mætingu. A
morgnana var sýnikennsla. Síðan
eftir hádegi þá unnum við saman á
hvert öðru. Það var alveg regla að
ef þú varst búin að vinna á einhverj-
um þá varðst þú að vera módel fyrir
hann í staðinn.
Skólinn var til fimm. En tvisvar í
viku frá fimm til sjö í eftirmiðdaginn
var teiknikennsla. Bara til þess að
fá tilfinninguna fyrir formunum og
litunum, sem er aðalmálið í þessu.
Kunni ekki orð í frönsku
„Þegar ég kom út kunni ég ekki
stakt orð í frönsku. Ég hafði tekið
þýsku í skóla, en enga frönsku. Þetta
var hræðilega erfitt. Ég bjó til að
byrja með í íbúð Kristínar Jóhannes-
dóttur og Sigurðar Pálssonar. Krist-
ín var samferða mér út, þurfti
eitthvað að erinda. Og hún var í viku
og reddaði mér yfir erfiðasta hjall-
SMÁAUGLÝSINGAR DV
MARKADSTORG
TÆKIFÆRANNA
Þú átt kost á aö kaupa og selja allt sem gengur kaupum og sölum. Bara aö
nefna paö í smáauglýsingum DV, hinu ótrúlega markaöstorgi tækifæranna.
Markaöstorgiö teygir sig víöa. Þaö er sunnanlands
sem norðan, vestan sem austan, í bátum sem flug-
vélum, snjóbílum sem fólksbílum, hvarvetna er DV
lesiö.
Einkamál. Já, -þaö er margt í gangi á markaöstorginu,
en um hvaö er samiö er auðvitaö einkamál hvers og
eins.
Sumir borga meö fínpressuöum seðlum. Menn ný-
komnir úr banka? Þarf alls ekki aö vera. Gætu hafa
keypt straubretti á markaöstorginu daginn áöur.
Smáauglýsingar DV eru markaöur meö mikinn mátt.
Þar er allt sneisafullt af tækifærum.
Þaö er bara aö grípa pau.
Þú hringlr.. f 2 TO 22 ViÖ birtum... Það ber árangur!
ER SMÁAUGLÝSINGABLACHD
Smáauglýsingadeildin er í Þverholti 11.
Oplð:
Mánudaga-föstudaga, 9.00—22.00
laugardaga, 9.00—14.00
sunnudaga, 18.00—22.00
Frjálst.óháö dagblað
Elín Sveinsdóttir: Skil ekki núna hvernig ég lagði út í þetta
ævintýri. DV-mynd PK
ann, að koma út málllaus.
En svo einhvern veginn komst
maður i gegnum þetta. Eg kom út í
júlí en skólinn byijaði ekki fyrr en
í byrjun október. Þannig að ég hafði
rúma tvo mánuði til þess að læra
undirstöðuna og venja eyrað við
málið. Ég var alltaf með útvarpið eða
sjónvarpið og lá yfir öllum bókum,
sem ég komst yfir.
Ég var ein allan tímann, ekki með
neinum íslendingum. Þannig að
þetta kom smám saman. Um jólin var
ég farin að bjarga mér, skildi flest-
allt og gat talað þónokkuð. Þannig
að þetta reddaðist allt.“
Vantaði einhvern til að æfa
sig á
„Það olli mér reyndar dálitlum erf-
iðleikum fyrst að ég þekkti engan í
París til þess að æfa mig á að mála.
Og þetta var ekki bara vandamál hjá
mér, heldur flestum útlendingunum
þama. Við vorum tuttugu útlending-
amir þama, af tvö hundruð manna
hópi.
Til þess að geta gert góða hluti,
gott make-up, verður maður að hafa
topp módel. Þannig að það háði
manni stundum að þekkja engan. En
í lokin var ég farin að leita til módel-
skrifstofanna. Þá er maður kominn
inn á svokölluð „test“. Þá vinna sam-
an ljósmyndari, fyrirsæta og farðar-
inn, enginn fær borgað en allir fá
mynd. Það þurfa allir að safna sér í
myndabækur, til þess að geta sýnt
hvers þeir em megnugir. Það þýðir
ekkert að koma og sækja um vinnu
og segjast geta farðað, ef þú hefur
ekkert í höndunum til að sýna hvað
þú getur.“
Kvikmyndaförðunin skemmti-
legust
„Þetta er níu mánaða skóli og nám-
ið skiptist í þrjá hluta. Fyrstu þrjá
mánuðina er kennt það sem er kallað
tískuförðun. Síðan koma þrír mán-
uðir í kvikmyndaförðun. Þá var farið
inn á til dæmis að búa til sár, of-
næmi, hálsskurð, brotinn fingur og
svoleiðis. Það fannst mér lang-
skemmtilegast.
Þrír síðustu mánuðirnir fóru í leik:
húsförðun. Þá eru tekin fyrir
ákveðin tímabil og kynnt hvemig
förðun var háttað á hverjum tíma.
Einnig er farið í gegnum fræg leik-
verk og balletta og farðaðar þekktar
leikpersónur.
Auðvitað er þetta allt förðun, og í
raun ekki mikill munur á kvik-
mynda-, leikhús eða tískuförðun. En
að visu þarf vinnan að vera miklu
nákvæmari fyrir kvikmyndavélina
heldur en til dæmis venjulega dag-
eða kvöldmálningu. Munurinn ligg-
ur kannski helst í því að kvikmynda-
förðunin krefst helmingi meiri
nákvæmni.
Ég held að ég sé fyrsti íslendingur-
inn sem lærir þetta í skóla. Það höfðu
einhverjar tekið námskeið í þessu.
En það komu tvær strax árið á eftir
mér og ég frétti af stelpu í þessu í
skóla í London. Þannig að okkur fer
fjölgandi."
Vann með þeim frægu
„Ég var svo heppin að á meðan ég
var í skólanum fékk ég að vera að-
stoðarmanneskja hjá Jóhönnu
Doucet, sem er íslensk, en hún hefur