Dagblaðið Vísir - DV - 15.08.1990, Side 12

12
MIÐVIKUDAGUR 15. ÁGÚST 1990.
Spumingin
Ferðu oft í bíó?
Sara Hlín Pálsdóttir, 13 ára: Nei, einu
sinni í mánuöi. Ég man ekki hvað
ég sá síðast.
Valgeir Skagfjörð leikari: Já, nokkuð
oft. 3-4 sinnum í mánuði ef það er
eitthvað að hafa. Ég er nýbúinn að
sjá í slæmum félagsskap.
Valgerður Vilhelmsdóttir nemi: Nei,
ég fer ekki oft í bíó. Ég fór síðast fyr-
ir tveimur mánuðum að sjá Bekkjar-
félagið.
Sigvaldi Þórisson flugafgreiðslumað-
ur: Á 2-3 mánaða fresti. Ég sá síðast
Fullkominn hug.
Ingi Þór, starfsmaður á veitingastað:
Nei, ég fer ekki oft í bíó. Ég fór síð-
ast fyrir hálfum mánuði.
Grétar Harðarson rafvirki: Nei, á
þriggja mánaða fresti. Ég er með
myndband og afruglara og læt það
nægja.
Lesendur
Hvað gerist næst
í hvalamálinu?
Konráð Friðfinnsson skrifar:
í júlímánuði sl. flugu nokkrir
mektarmenn á fund Alþjóða hval-
veiðiráðsins sem haldinn var í Hol-
landi. Hér var um að ræða vísinda-
menn frá Hafró, sjávarútvegsráð-
herrann og einhverja hagsmunaðila.
- í örstuttu spjalli má segja að þar á
bæ hafi hlutimir gengið fyrir sig með
hefbundnum hætti. Sem sé sam-
kundan leystist upp með hávaöa,
fúkyrðum og allt að því ærumeiðandi
ummælum í garð annars ágætra
náttúrverndarsamtaka, sem flestir
hafa nú tekið í sátt - eða þar til þau
beina spjótum sínum að sjálfum sér.
Þá snýst blaðið við. En nóg um það.
Norðmenn, Japanir og íslendingar
hótuðu enn og aftur úrsögn og því
að stofna sín eigin samtök. Og nú
held ég að hugur hafi fylgt máli.
Maður er löngu hættur að botna í
þessum skrípaleik. íslensku vísinda-
mennirnir lögöu fram þau gögn sem
þeir höfðu sankað að sér með ærinni
fyrirhöfn á fjórum árum varðandi
stofnstærðir hvala í Atlantshafi,
ásamt fleiri bitastæöum upplýsing-
um.
Pappírarnir sýndu ótvírætt að t.d.
margir hvalastofnar þola veiöi. En
eftir því sem maður kemst næst þá
kvað við alþjóðlegur hlátur í húsa-
kynnum þeirra hollensku að gagna-
lestri loknum. Svo fánýtir og mikið
rugl þóttu sneplar þessir. Ekki dæmi
ég um það, en alla vega náðu þeir
lítilli hylli viðstaddra.
Auðvitað er það háttalag, að hafna
alfarið vísindalegum niðurstöðum
sem bomar eru fram af viðurkennd-
um aöilum gróf móðgun við fræði-
mennina, sem rækja störf sín af ein-
lægni og drengskap sem fræðimenn.
Maður harmar þessar niðurstöður
fyrir þeirra hönd. Málið er hins veg-
ar það að við getum sjálfum okkur
um kennt hvernig núna er komið,
t.d. að óvissuþættirnir varðandi veið-
ar í framtíðinni skuli gerast æ fleiri.
Um það er ekki deilt að full þörf er
á rannsóknum og sér i lagi á sjávar-
dýrum. Þetta breytir þó ekki þeim
staðreyndum að visindum okkar var
hafnað af þeim mönnum sem valdið
hafa þegar til úrslitanna dró. Muni
ég hins vegar rétt lögðu þessir sömu
menn blessun sína yfir starfsemina
í fyrstu, en vildu síöan við ekkert
kannast í lokin.
Ég var og er enn þeirar skoðunar
að sneiða hefði mátt hjá deilu við
Greenpeace og svipuð samtök, ein-
faldlega með því að framkvæma
rannsóknirnar öðruvísi en gert var.
Nægilegar og nauðsynlegar líffræði-
legar sannanir hefði verið unnt að
fá með veiðum á fimm til tíu dýrum
á sumri í stað þeirra tæplega eitt
hundrað dýra sem að jafnaði voru
skutluð. - Vísindin áttu í aðalatrið-
um að byggjast á talningum, merk-
ingum og því Úku, en ekki skutlin-
um?
„Visindin áttu t.d. að byggjast á talningum hvala og merkingum, en ekki
skutlinum," segir m.a. í bréfinu.
Fólskuárásin 1 Breiðholti:
Einungis skýrslugerð?
Karl hringdi:
Mér finnst einkennilegt að eina
aögerðin sem lögreglan beitir í til-
viki eins og hinni fólskulegu árás,
sem strætisvagnastjórinn varð fyr-
ir í Breiðholti um sl. helgi, skuli
vera skýrslutaka af þessum óaldar-
lýð, og honum svo sleppt.
Svo bjóða fréttaskrif fólki upp á
að ekkert eða lítið sé til ráða, ekk-
ert hægt að gera. Auðvitað á aö
krefjast gæsluvarðhalds. - Það á
lögreglan að gera.
Mér sýnist að þarna sé um svo
alvarleg brot að ræða og mikinn
glæpalýð við aö eiga að lögreglan
eigi að fara fram á við dómara að
hinir seku sé settir í gæsluvarðhald
þar til dómar gangi og eigi þeir að
hafa forgang hjá saksóknaraemb-
ættinu.
Það er engan veginn verjandi að
hér geti fólk ekki farið óhult um
götur borgarinnar eftir að skyggja
tekur - ekki einu sinni í almenn-
ingsvögnum sem eru með örugg-
ustu farartækjum um víða veröld
- fyrir óaldarlýð úthverfanna eða
jafnvel annarra byggðarlaga.
Verst er þó að heyra uppgjafar-
raddir valdhafanna, t.d. lögreglu-
stjóra og borgarstjóra, sem stað-
hæfa að ekkert eitt afl geti stöðvað
þetta ástand. En hvar á byggðu
bóli skyldi vera tekið eins á svona
málum og á íslandi? Auðvitað eru
sökudólgar settir á bak viö rimla
og lás umsvifalaust. Það þarf enga
nákvæma skýrslugerð eða kerfis-
bundinn afsökunarkór til að losa
borgarana við glæpalýð götunnar í
litlum bæ eins og Reykjavík. Það
þarf einfaldlega að taka á málinu
eins og gert er hjá öllum siðmennt-
uðum þjóðum.
Á leitarlista
Ríkisútvarps!
Ásthildur skrifar:
Það fer vissulega að þrengjast um
frjálst mannlíf og athafnir í þessu
landi okkar þegar svo er komið að
ein ríkisstofnun getur komið málum
svo fyrir að borgararnir eru settir á
„leitarlista" ef þeir ekki greiða af-
notagjöld sem ríkið hefur lögboðið
að hver maður sem á útvarps- eða
sjónvarptæki greiði.
Það er líka orðið þröngt um einka-
líf manna þegar hægt er aö krefjast
inngöngu í íbúðir og hús og innsigla
þessi algengu móttökutæki hljóðs og
myndar á þeim forsendum einum að
maður hafi ekki greitt ríkinu það sem
ríkisins er. - Ef það eru ekki ólög að
skylda borgarana til að greiða fyrir
þjónustu sem þeir vilja ekki fyrir
nokkurn mun nota, hvort sem það
er útvarp, sjónvarp, heilsugæsla eða
eitthvað annað, þá veit ég ekki hvað
ólög eru.
Og það er svo sem ekki öll sagan
sögð um ólögin sem Ríkisútvarpið
vinnur eftir að því er tekur til afnota-
gjaldanna. Þaö er líka framkvæmdin
sjálf á innsiglunarreglunum. Ef ein-
hver er svo sjálfstæður að vilja vera
án allra ljósvakamiðlanna kostar það
að setja innsiglið á hvorki meira né
minna en 1622 krónur og ekki má
innsigla fyrir skemmri tíma en 3
mánuði! Verðum við kannski að
grípa það ráð að taka sjónvarpsloft-
net af þökunum? - Hvað erum við
íslendingar að gera sjálfum okkur
með svona reglum og lagaboðum?
Það sem verst er þó af öllu er það
að við borgararnir eigum enga mál-
svara, hvorki hjá lögreglu, lögfræð-
ingum eða öðrum aðilum. Alþingis-
menn eru fjarri lífæð þjóðfélagsins
u.þ.b. hálft áriö og koma hvergi
nærri umkvörtunum eða neyðarkalli
umbjóðenda sinna utan starfstíma
þingsins. Það er því ekki í mörg hús
að venda hjá íslenskum almenningi
fremur venju. - En hver skyldi trúa
því að árið 1990 byggjum við íslend-
ingar í mörgum greinum enn við
miðaldafyrirkomulag í réttarfari og
lagasetningu, að ekki sé nú talaö um
það hvernig reglugerðum er fram-
fylgt?
„Verðum við kannski að grípa til þess ráðs að taka sjónvarpsloftnet af
þökum húsanna?" spyr bréfritari.