Dagblaðið Vísir - DV - 24.09.1990, Síða 12

12
MÁNUDAGUR 24. SEPTEMBER 1990.
Spumingin
Hverjir veröa íslands-
meistarar í handknattleik?
Sigurjón Þ. Sigurjónsson nemi: Vals-
menn, en KR-ingar verða líka góðir
í vetur.
Svavar Arngrímsson nemi: Hand-
knattleik! Ég fylgist ekkert með svo-
leiðis.
Halldór Arnibjarnar nemi: Valur. Ég
hugsa að þetta verði létt hjá þeim.
Ásgeir Hilmarsson þjónn: ÍBV, en
það verður svolítið erfitt.
Vigdís Sísí þjónn: ÍBV. Þeir verða
bara að standa sig.
Njörður Tómasson nemi: Eigum við
ekki að segja Stjaman.
Lesendur
DV
Viðgerðir og viðhald húsa:
Hvar er mesta f úskið?
ar. Ætli þeir vilji ekki fá að „skrifa
upp á“ viögerðina líkt og þeir gerðu
varðandi nýbyggingamar?
Nú segja þessir fagmenn, að hafi
„meistari“ viðgerðarverk með
höndum, svo sem eins og þegar
svalir eru brotnar upp eða klastrað
í alkahið svona almennt talað, þá
beri hann ábyrgð á því að ekkert
fari úrskeiðis á faglega sviðinu. -
Viðgerðin sé því tryggð „í einhvern
ákveðinn tíma“ eins og segir í við-
tali við framkvæmdastjóra Meist-
ara- og verktakasambandsins í
Þjóðviljanum í dag (20 sept.). -
Ætli það sé nú ekki frekar um ein-
hvern óákveðinn tíma að ræða í
þeim efnum! Ekki var sá tími lang-
ur nýbyggingunum sem nú er verið
að gera við.
Ég held að almenningur sé satt
að segja búinn að fá meira en nóg
af samskiptum við byggingrmenn
svona almennt séð, og það er þess
vegna sem fólk leitar á önnur mið.
Ekki síst vegna þess að þar er hægt
að semja um allt annað og lægra
verð en hinir faglærðu telja sig eiga
rétt á, að meðtöldum frátöfum
vegna útréttinga og annarra erinda
í eigin þágu meðan á framkvæmd
stendur. - Það mun sennilega heyr-
ast hljóð úr horni hinna faglærðu
þegar við höfum gengið í EB og
samið okkur að allt öðrum og
frjálsari reglum varðandi iðnaðar-
verk en hér hafa gilt, flestum til
tjóns og trafala.
Guðmundur Karlsson skrifar:
Skyldu ( kki margir vera orðnir
þreyttir á jiu sífellda kvaki í iðn-
aðarmönni.m þegar þeir þykjast
vera aö vara landsmenn við því
sem þeir kalla „fúsk" hjá hinum
ófaglærðu sem taka að sér viðgerð-
arvinnu við húseignir, innan eða
utan. - Ég sá einn þessara manna,
sem talaði fyrir hönd Meistara- og
verktakasambands byggingar-
manna, í sjónvarpsfréttum alveg
nýverið. Hann varaði sterklega viö
„fúskurum" og sagði að fjöldi
manns hefði hringt til sambandsins
til að kvarta.
Ég segi hins vegar að það er ekki
útséð um hverjir eru mestu fúskar-
amir, hinir faglærðu iðnaðarmenn
eða þeir sem auglýsa þessa þjón-
ustu sem ófaglærðir. Er ekki ein-
mitt núna verið að gera við steypu-
skemmdir á nokkurra ára gömlum
húsum vegna alkalískemmda?
Ekki stóðu þar ófaglærðir að verki.
Þaö voru „meistarar" í hinum
ýmsu iöngreinum svo sem trésmíði
eða múrverki sem þarna um vé-
luðu í byrjun. Áttu þeir ekki að
hafa eftirlit með því hvort efnið,
sem byggt var úr (steypan í þessu
tilviki), var nothæft eða ónýtt eins
og það þó reyndist vera? Vom það
kannski seljendur steypunnar sem
áttu þarna einir hlut að máli? Það
virðist enginn vita og enginn virð-
ist vera ábyrgui- fyrir þessum svik-
um. En ekki vantar að nú vilja hin-
ir faglæröu fá vinnu við viðgerðirn-
„Það voru „meistarar" sem um véluðu í byrjun", segir hér m.a.
Reglur í Þjóðskjala-
Ólafur Ásgeirsson þjóðskjalavörð- reglur ekki settar að ástæðulausu
ur skrifar: og ekki raunhæft að ætla að þeim
Fanney Guðmundsdóttir fjallar í veröi breytt í bráð. Reglur sem
lesendabréfi i DV 14. þ.m. um þær þessar hafa t.a.m. verið í gildi ára-
reglur i Þjóðskjalasafhi að gestir á tugum saman 1 Landsbókasafni, en
lestrarsal megi ekki hafa meðferðis í reglugerð þess frá 27. febrúar 1950
töskur, poka og yfirhafnir. - Rétt stendur í 14. grein. „Salsgestir
er athugað í bréfi Fanneyjar aö skulu afhenda fataveröi hússins
reglur þessar éru settar til þess að yfirhafnir sínar og höfuöfót, töskur
hindra að skjöl og bækur í vörslu og annað lauslegt sem þeir kunna
safnsins séu teknar ófijálsri hendi. að hafa meðferðis“.
Sams konar reglur em almennt Starfsmenn Þjóöskjalasafns hafa
i gildi í sambærilegum söfnum og fengið fyrírmæli um aö framfylgja
oft mun strangari en þær sem hér reglum þessum og hafa hingað til
er um rætt. Þvi miður eru þessar gert þaö af lipurð og kurteisi.
Kratar í
„hermangið"?
Friðrik Friðriksson skrifar:
Fyrr hefði ég þorað aö veðja, ja,
segjum allt aö 200 krónum (ég er einn
af þessum almennu launamönnum),
um að aldrei færi Alþýðuflokkurinn
í „hermangið" sem sá flokkur hefur.
sífellt sífrað um að viðgengist á
Keflavíkurflugvelli og náð allt til for-
stands fyrirtækja starfandi í Reykja-
vík. - En ég segi bara eins og kerling-
in í Kálfshamarsvík þegar hún varö
ófrísk: Maður skyldi aldrei segja
aldrei. Kratar eru sem sé gengnir til
hðs við allt það vonda sem þeir vildu
lengi vel svo fortakslaust varast.
Kratamir voru alltaf dáhtið djarf-
tækir til bithnganna hér áður fyrr, á
meðan þeir voru og hétu. Svo kom
einhver lægð í þá um tíma, það var
eins og þeir hefðu ekki döngun í sér
til aö krafsa eftir bitunum sem féhu
þó nokkrir af borðum bræðralag-
anna, samtrygginganna og hvað
þetta nú heitir allt saman. - En Eyj-
ólfur hresstist, og nú er svo komið
að krati lætur sig ekki vanta á neinn
þann dansleik sem auglýstur er,
þeim er boðið upp eins og hverjum
öörum, og allt er svo ljómandi gott,
feht og slétt eins og þeir hafi aldrei
staðið upp frá alllsnægtaborðinu.
Aðstoöarmaður ulanríkisráðherra
hefur nú verið ráðinn forstjóri eins
mhljónafyrirtækisins, sem örugg-
lega fengi viðurnefnið „stærsta mhlj-
ón“ ef einhverjir slyngir nafngiftar-
menn væru á meðal okkar. - Og það
bar við um þær mundir er forstjóri
þessa margra milljóna króna fyrir-
tækis óskaði eftir að láta af störfum,
að þá ákvað stjómin, rétt sisvona,
að ráöa aðstoðarmann utanríkisráð-
herra og formanns Alþýðuflokksins
sem forstjóra. - í kjölfarið kemur svo
bróðir aðstoðarmanns utanríkisráð-
herra og marsérar rakleitt sem ráðu-
neytisstjóri inn í iðnaðarráðuneytiö.
Þetta gengur aht svo fljótt og átaka-
laust fyrir sig að maður gæti haldið
að hér væri um einfalt fjölskyldumál
að ræða - „mæðra-bræðra“ - eða
þannig. Ég segi einfaldlega, og ég
meina það: Til hamingju, kratar, þið
eigiö sannarlega skihð að fá bita af
kökunni á meðan eitthvað er eftir.
Lífeyrissj óöimir:
Vaxandi vantrú
Stefán Guðmundsson hringdi:
Þegar ég var að fara úr vinnu minni
síðdegis í gær (17. sept.) var ég að
hlusta á Þjóðarsáhna. Mér brá við
er ég hlýddi á konu eina, sennilega
nokkuð við aldur, og var að að ræða
um lífeyrissjóð. Hún stóð m.a í þeirri
trú að ef hún frestaði töku úr lífeyris-
sjóði sínum til 70 ára aldurs fengi
hún hann óskertan, eins og stundum
er komist að orði. - Þarna fór vesal-
ings konan aldeihs villur vega.
Sannleikurinn er nefnhega sá, eins
og einhver góður maður sem hringdi
inn th þáttarins leiðrétti hka bless-
unarlega, að ekkert er th í lífeyris-
greiðslum eða öðrum greiðslum sem
heitir „óskert". Ef viðkomandi fer
yfir það mark sem sett er í skattalög-
um, t.d. um tekjuskatt, er einfaldlega
tekið af greiðslunni.
En konan í þættinum greindi frá
öðru, ekki síður athygli verðu. Hún
sagði að þeir hjá lífeyrisjóði hennar
hefðu hvatt sig til að geyma hfeyris-
tökuna eins lengi og tök væru á, helst
þar til hún yrði 70 ára, því annars
skertist lífeyririnn um svo og svo
mörg prósent á mánuði. - Þetta er
einn ljótasti bletturinn við þessa líf-
eyrissjóði, aö í reglum þeirra skuli
vera að finna ákvæði sem hvetur ein-
stakhnga til að snerta ekki þá pen-
inga sem þó eru í eigu þeirra sjálfra.
í mörgum tilvikum dregur hinn aldr-
aði að taka nokkuð af þessu, og-er
svo horfinn af sjónarsviðinu áður en
hann nýtur nokkurs af allri fyrir-
höfninni.
Raunar er orðin svo vaxandi van-
trú á gildi íslenskra lífeyrissjóða
(nema kannski hjá fjárfestingarsjóði
eins og t.d. Landsbréfum sem annast
húsbréfasölu), að menn eru farnir
aö hafa í heitingum um að mynda
samtök og hætta að greiða til þeirra.
Það er ekki nema von þegar svona
er í pottinn búið að menn þurfa að
bíöa til sjötugs til að öðlast raun-
verulegan rétt á lífeyri og svo er eftir-
lifandi maki vanvirtur með hluta-
greiðslum úr sjóönum þegar greið-
andi fellur frá. - Maður vonar bara
að einhveijir séu svo kjarkaðir að
þora að leggja th atlögu við þetta
bákn sem lífeyrissjóðir hér á landi
virðast vera orðnir.
Útibú á hálum ís
R.Þ. skrifar:
Ég er nýbúinn að kaupa fyrirtæki
og skundaði inn í útibú Búnaðar-
banka íslands, Miöbæjarútibú,
Laugavegi 3, og ætlaði að hefja þar
viöskipti. Ég fékk viðtal við útibús-
stjórann og tjáði honum að ég myndi
hafa þar tugmhljóna viöskiptaveltu.
- Mér komu strax á óvart móttökur
þær sem ég fékk. Hann skýrði mér
frá því að fyrri eigandi skuldaði
ákveöna upphæð og fannst mér hann
þar strax bijóta ákveðinn trúnað og
gefa mér að þarflausu upplýsingar
sem mér voru alls óviðkomandi.
Einnig fór hann oröum um menn,
sem höfðu komiö nálægt þessu máh,
en hann hafði hvorki séð þá né haft
við þá viðskipti.
Þetta fannst mér óþolandi. Hvemig
myndi hann tala um mig við aðra og
mín fjármál? Á ekki að ríkja fullur
trúnaður á milli banka og viðskipta-
manna? Skyldu útibússtjórar hafa
heimhd th þess frá bankastjóm aö
baktala einstaklinga sem ekki eru
einu sinni í viðskiptum við bankann?
Þaö er skemmst frá því aö segja að
ég hrökklaðist út en fékk strax mjög
kurteisa og góða fyrirgreiðslu í ná-
lægum banka. - í símaskránni aug-
lýsir bankinn sig sem traustan
banka. Ef svo er þá ætti bankinn að
breyta um stefnu, því fyrr því betra.
Síðan þessi atburður átti sér stað
hef ég talað við marga um þetta mál
og þá vhl svo til að margir hafa svip-
aða sögu að segja. - Þetta útibú virö-
ist því a.m.k. ekki það vinsælasta á
meðan svona þjónusta er boðin.