Dagblaðið Vísir - DV - 05.10.1992, Síða 12

12
MÁNUDAGUR 5. OKTÓBER 1992.
Spumingin
Hvað gerir íslending að
íslendingi?
Stefán Sverrisson, i atvinnuleit:
Þrjóskan.
Kristján öm Frederiksen mat-
reiðslumaður: Eyðslusemi, sérstak-
lega hjá ríkisvaldinu.
Gestur Magnússon sjómaður: Þeir
eru opinskáir og vinnusjúkir.
---------í---i-------------
Sigurlilja Albertsdóttir nemi: Þeir
fylgjast betur með tískunni en aðrar
þjóöir.
Jakob Karlsson sjómaður: Þeir eru
stressaðri en aðrar þjóðir.
Einar Kvaran kaupmaður: Jákvæð-
ur persónuleiki.
Lesendur_____________________________
Samdráttur hjá Vamarliðinu:
Hvar er
fyrirhyggjan?
Kristján Ragnarsson skrifar:
Þar kom að því. Nú eru íslendingar
loks búnir að viðurkenna það opin-
berlega, svo ekki verður um villst,
hversu fjárhagslega háðir þeir eru
veru bandaríska hersina hér á landi.
Nú leikur atvinnulífið á reiðiskjálfi
af því að vamarliðið fær ekki þá fjár-
muni til framkvæmda sem ráð hafði
verið fyrir gert.
Það blöskraði mörgum, þegar ís-
lenskir aðalverktakar lýstu því yfir
í vor að þeir myndu hefja fram-
kvæmdir við mannvirki á vegum
hersins upp á innstasðulausan reikn-
ing. Þetta var gert í trausti þess að
Mannvirkjasjóður NATO myndi
leggja inn á hann síðar. Svo kom að
því að tillaga var gerö um fjárhæð
sem greiða skyldi inn á þennan
reikning en hún var miklu lægri en
menn höfðu vænst. Þar með hrundi
allt.
Nú er bara spumingin hvort Aðal-
verktakar sitja eftir með bunka af
uppsögnum sem þeir verða að koma
frá sér og kostnaðinn við þann undir-
búning að framkvæmdum sem þegar
hefur farið fram, allt vegna „ótryggð-
ar“ bandarískra stjórnvalda viö ís-
lendinga.
Það er hreint grátlegt að sjálfstæð
þjóð skuli leggjast svo lágt að byggja
atvinnulíf sitt aö hluta á erlendu fjár-
magni. Hvar er nú þjóðarstoltið sem
viö segjum svo gjaman að sé okkar
einkenni? Og hvar er nú framsýnin
sem við hreykjum okkur svo gjaman
af? Auðvitað vissu menn að það yrði
verulegur samdráttur hjá vamarlið-
inu. Bandarísk stjómvöld höfðu lýst
því yfir að þau myndu draga úr fjár-
veitingum til hemaðar. Þessi tíðindi
bámst um alla landsbyggðina, nema
hingað.
Það var svo sem vitað að þessi nið-
urskurður kæmi harkalega niður
hér á landi. Yfirlýstur tilgangur með
vem herstöðvarinnar hér var að
veijast óvininum úr austri, hafa gæt-
ur á honum og gera viðvart ef hann
nálgaðist. En nú er Rússagrýlan
dauð og þess viðbúnaðar, sem hér
hefur verið viðhafður, ekki lengur
þörf. Menn skyldu þvi búa sig undir
brottfór varnarliðsins héðan.
Fyrirsjáanlegur er samdráttur hjá varnarliðinu hér á landi.
Vvti til vamaðar
Fangi skrifar:
Síðla árs 1971 hitti ég stúlku í leik-
tækjasal Tómstundahallarinnar. Við
vorum 14 ára og óreynd en með okk-
ur tókust náin kynni.
Svo hvarf þessi stúlka mér sjónum.
Ég var svo gjörsamlega upptekinn
af klíkunni, sem ég var í, að ég sá
ekkert annað. Viö reyktum og
drukkum og vorum á flakki milii
spila- og leiktækjasala á daginn. Á
kvöldin svindluðum viö okkur inn í
Þórskaffi á folsuðum skilríkjum. Við
lifðum hátt. Þama vom togarasjó-
menn sem gáfu okkur vín að vild.
En svo kom að því að við urðum að
fjármagna fylliríin sjálf og þá byijaði
ballið. Við fómm að bijótast inn í
sjoppur og verslanir á nóttunni,
ræna drukkið fólk og stela því sem
fyrir okkur varð. Við umgengumst
eldri afbrotamenn og vorum orðnir
góðkunningjar lögreglunnar.
Arin 1974-75 fórum við að lenda í
fangelsum, einn af öðmm. Margir
reyndu að koma vitinu fyrir okkur
en án árangurs. Að öömm óg'eymd-
um vil ég sérstaklega nefna Kristján
Sigurðsson sem var forstöðumaður á
Upptökuheimilinu i Kópavogi. Hann
vann ómetanlegt starf í þágu þessara
unglinga á villigötum og verður það
seint metið til fjár.
Það era ekki margir eftir af klík-
unni frá þessum tíma. Yfir 40 af þess-
um strákum og stelpum em nú dáin
og má rekja það til áfengis og vímu-
gjafa.
Ég skrifa þessar línur í von um að
það kvikni fjós hjá einhveijum sem
getur séð sjálfan sig í þessum skrif-
um. Oftast er þetta sjálfskaparvíti,
þó ekki alltaf.
Mitt lán var að ég hitti stúlkuna
mína úr Tómstundahöllinni aftur
eftir 18 ár. í dag á ég yndislega konu.
Ég átti óafplánaðan dóm sem ég er
nú að afplána. Nú sé ég fyrst til sólar
eftir 20 ár. Ömurlegast er að sjá
óharðnaða unglinga koma inn í fang-
elsin þar sem öllum fóngum er bland-
aö saman. Þama þarf deildaskipt-
ingu strax. Ég tala af 20 ára reynslu
og þekkingu.
Fækkum þingmönmmum
Hringió í síma
milli kl. 14 og 16
Naín os símanr. veröur að fylgja brífum
Erlendur S. skrifar:
Ég er stórhrifinn af þeirri hugmynd
Davíðs Oddssonar forsætisráðherra
að fækka þingmönnunum um tíu, úr
63 í 53. Að þessu hefðu menn þurft
að huga fyrir lifandi löngu því það
er hreint engin þörf fyrir allan þenn-
an fjölda á þingi.
Staðreyndin er sú aö þessir mörgu
tugir þingmanna era til mikillar
óþurftar fýrir þjóðina. Ýmis mál, sem
em mjög til bóta, em aö þvælast í
þinginu vikum og mánuöum saman.
fækka þingmönnum.
Afgreiðsla þeirra er afar þung í vöf-
um þar sem svo margir eiga hlut að
máli.
Þá má einnig leiöa getum að því
að slíkur fjöldi þingmanna slævi
ábyrgðarkennd þeirra. Hversu oft
höfum viö ekki horft á útsendingar
sjónvarps frá umræðum á Alþingi. í
þingsal em einungis örfáar hræður,
sem dotta fram á borðin, og hundleið-
ist auðsjáanlega. Stimdum er alls
enginn í þingsalnum. Þó er þessi
samkunda kjörin til aö fara með
málefhi þjóðarinnar. Mér dettur í
hug að menn hugsi sem svo að þaö
geri ekkert til þótt þeir „skrópi" það
séu nógir aðrir til þess að hanga yfir
umræðunum.
Enn eitt atriöi má nefna því til
stuðnings að þessi fjöldi þingmanna
sé til óþurftar. Þaö myndi nefnilega
sparast býsna miklir fjármunir, væri
þingmönnum fækkað um tíu eða
meira. Þaö eitt væri raunar næg
ástæða til fækkunar eins og ástandið
er nú i þjóðfélaginu.
En sem sagt, fækkun þingmanna
yrð einungis til góðs.
Styðjum
Sophiu
E.G. hringdi:
Hún er orðin skelfilega löng og
ströng þessi barátta sem Sophia
Hansen háir til þess að fa bömin
sín aftur heim. Nú stendur málið
svo að hún fær ekki einu sinni
að hitta dæturnar sínar tvær,
þrátt fyrir margar tilraunir þar
að lútandi.
Þjóðin þarf að taka höndum
saman og hjálpa konunni. Við
þurfum aö láta eitthvað af hendi
rakna til að bjálpa henni aö
greiða þann gífurlega kostnað
sem hrannast upp vegna málsins.
Stjómvöld verða að grípa inn í
og koma Sophiu til aöstoðar. Þaö
hljóta aö vera takmörk fýrir þvi
hve mjög aðrar þjóðir geta brotiö
á íslenskum ríkisborgurum.
Kolbrún hringdi:
Nær undantekningarlaust hef
ég þurft að bíða á biðstofum
lækna þó að mér hafi verið út-
hlutaður viðtalstími á ákveðnum
tíma. Biðin getur stundum nálg-
ast klukkustund.
Viðtalstíminn er eðlilega á virk-
um degi. á venjulegum vinnutíma
og til að komast í viðtalstímann
þarf ég aö fa fri úr vinnu.
Náttúrlega verður um vinnutap
að ræða og ekki sætta allir at-
vinnurekendur sig við að greiða
það.
Hvað skyldi eigjnlega öll biðin
kosta þjóðfélagið? Skyldu lækn-
amir borga ef ég sendi þeim
reikning sjálf vegna taps úr
vinnu?
Ámi Sigurðeson liringdi:
Að undanfömu hafa dagblöðin
fiallað af áfergju um hinn mikla
verðmun hér og erlendis. En þau
em alls ekki hafin yfir gagnrýni,
nema síður sé, og finnst mér oft
sem þessi skrif komi úr hörðustu
átt.
íslensk dagblöð era nefnilega
miklu dýrari heldur en erlend.
Tökum sem dæmi breska blaðið
„News of World" sem er stórt og
afar vandað. Þaö kostar um 50
krónur íslenskar. íslensku dag-
blöðin kosta yfir 100 krónur. Þar
á bæ ættu menn því aö líta í eigin
barm áður en þeir gagnrýna aðra.
Stöndumsaman
Elsa Georgsdóttir skrifar:
Við erum að fjúka og það beint
út á reginhaf. Það er ekki hægt
að sökkva dýpra. Eina ráöið er
að rísa upp, þegar ekki er hægt
að komast lengra niöur. Lítil þjóð
þarf að þekkja sinn vitjunartíma.
Það þarf að hreinsa og laga til í
öllum skúmaskotum.
Fyrst þarf að byija á að kalla
alla fréttamenn heim. Þá losnum
við við allar neikvæðu fréttirnar
utan úr heimi. Sameinaðir stönd-
um vér en sundraðir fóllum vér.
Vemm varkár í samskiptum okk-
ar við aðrar þjóðir. Okkur nægja
fréttir héðan og stefna ætti að fs-
lensku efni, bæöi í útvarpi og
sjónvarpi. Viö getum aöeins hafið
land og þjóð til vegs og virðingar
með því að standa saman.
Slysásjónum
Baldur hringdi:
Það er uggvænlegt hversu mörg
slys hafa orðíð að undanfómu í
sambandi við sjómennskuna.
Bátar sökkva eins og hendi sé
veifaö eða þá að slys verða um
borð.
Þarf ekki aö rannsaka hvort
einhveiju er ábótavant? Þetta
getur ekki flokkast undir „eðli-
legt ástand". Það hlýtur aö mega
bæta öryggiskerfi báta og skipa
þannig að svona slysaöldur ríði
ekki yfir nær daglega.