Alþýðublaðið - 07.07.1967, Blaðsíða 8

TÓKÍÓ, stærsta borg heimsins,
er ein róíegasta borg í heimi.
Ef útlentíihgur ráfar um'borgina
í iþeim tiigangi að lenda í slags-
málum, verður hann vafalaust
iyrir vonbrigðum með þann
pardísarfrið, sem ríkir á gótun-
um.
Margar orsakir liggja til þess,
hvað lítið er um ofbeldisverk í
Tókíó, m. a. má nefna hina rót-
grónu löghiýðni japönsku þjóð-
arinnar yfirleitt. Svo má líka
nefna lögregluna, sem er mjög
hæf i sínu siaríi og aukna vel-
sæld í A’síu.
Það búa um 11 milljónir
manns í Tókíó, en árið 1966 voru
þar aðeins framin 183 morð, —
en margar aðrar borgir, sem eru
fjórum sinnum minni en Tókíó
gætu öfundað hana af þessari
tölu.
Flest þessara morða voru
framin í augnabliksæði, sjaldn-
ast var um að ræða morð að yf-
irlögðu ráði, og flest voru fram-
in vegna heimilisdeilna, — eigin
menn myrtu konur sínar — og
öfugt — í augnabliksæði.
Lögreglan í Tál.úó, sem cr
mjög hæf í sínu starfi og alls
staðar nálæg, komst til botns í
svo að segja öllum þessum morð
málum á nokkrum vikum.
Fjöldi morða, sem framin
voru árið 1966 var aðeins 8
hærri en árið 1965. Þótt fólks-
fjölgunin í Tókió sé gífurleg,1
hefur glæpum fækkað yfirleitt.
Árið 1966 voru framin 658 rán
í Tókíó, en það var 177 ránum
færra en árið áður. Sama ár
komst upp um 4103 fjárkúgunar-
tilfelli, en það Var 1296 færra
en árið áður, 9172 svindlmál, —
en það var 142 færra en ’árið
áður. 2030 fjársvikamál, en það
var 124 færra en árið áður. 565
kynferðisaíbrot, — það var 3
fleira en árið áður og 32 mann-
rán.
— ★ —
Lögreglan í Tókíó fer eftir
tveirn aðalreglum í því starfi
sínu að halda glæpunum niðri
og íylgjast með því, sem er að
gerast. Lögreglan er mjög mann-
mörg og unnt er að senda lög-
regluþjóna og tæknisérfræðinga
frá borgunum út í sveitahéruðin,
hvenær sem þörf krefur.
Það eru 32.000 karlmenn og
200 konur starfandi í lögreglu
Tókíóborgar, þannig að það er
einn lögreglumaður á hverja 376
íbúa. Allar útborgirnar og hér,-
uðin í kring hafa hver sína lög-
reglustöð með sérkennandi rauð
um lampa yfir inngöngudyrun-
um.
Lögregla útborganna hefur ná
kvæmt eftirlit með sínu svæði.
Lögregluþjónarnir hjóla í eft-
irlitsferðir um litlu, þröngu göt
urnar, sem eru algengastar í
gömlu bæjarhlutunum og meiri
hluti Tókíóbúa býr þar.
Fyrsta skylda lögregluþjónsins
er að þekkja hvert hús í hverf-
inu, — vita, hver býr í húsinu
og hvaða verðmætar eignir liann
á.
Þegar ekið er út í útborgirn-
ar, er lögregluþjónninn á staðn-
um oft sá fyrsti, sem maður hitt
ir — og hann er önnum kafinn
við að hjóla um og útbýta eyðu-
blöðum, sem borgararnir eiga að
útfylla í ýmiss konar tilgangi.
‘— ★ —
Lögreglan hefur líka eftirlit
með vopnaeign manna, sem er
háð rnjög ströngum lagaákvæð-
um. Enginn venjulegur borgari
í Japan má eiga skammbyssu og
það getur auðveldlega kostað
fólk 5 til 10 ára fangelsisvist
að eiga ólögleg vopn.
Það er síður en svo auðvelt
að fá nauðsynlcg leyfi til þess
að kaupa og láta skrásetja byssu
til andaveiða eða rifíil til villi-
dýraveiða.
Starf lögreglunnar byggist á
viðamiklum upplýsingum um
alla, sem búa í Japarr. Heim-
ildasöfnunin hefst með fæðingar
vottorðinu í heimabæ viðkom-
andi og þar verða öll hans gögn
sett í möppu í framtíðinni. Þeg-
ar hann lýkur skyldunámsprófi,
er það skráð á lífsskýrsluna, þeg
ar hann fær kort í strætisvagn
eða sporvagn, þá er það skráð,
— fái hann nýtt starf eða flytj-
ist hann til annars sveitarfélags
eða borgar, þá er það nákvæm-
lega skráð.
Enginn Japani getur nokkrun
tíma losnað við skjalamöppuna,
sem alitaf þyngist í fæðingar-
sveit hans.
Umsækjendur um stöðu lög-
UNDIR Tókíó-turni, sem gnæfir
yfir borgina, búa 11 millj. manna
og borgarbúum fer sífjölgandi, —
en glæpum fækkandi.
regluþjóns í Tókió þurfa að hafa
minnst stúdentspróf og á síðustu
árum hefur orðið algengt, að
menn hafi frekari menntun. Um-
sækjandinn verður síðan að
fara í eins eða tveggja ára lög-
regluskóla, áður honum ' er
hleypt út í starfið. Allur frami
fer síðan eftir. því, hvað skráð
hefur verið í starfsskýrslurnar.
— ★ —
Þegar lögreglan í Tókíó fær í
hendur alvarlegt glæpamál, —
er komið á fót sérstakri rann-
sóknarmiðstöð í málinu og svo
margir menn teknir til starfa
í þessu sérstaka máli og nauðsyn
legt þykir.
Framhald á 15. síðu.
nm
I Tokio eru mörg skemmtanahverfi og þó er ekki auðvelt fyrir þrasgjarna útlendinga að lenda í slagsmálum, því að hér ríkír
paradísarfriður á götunum Nýjar lögreglustöðvar eru byggðar í hátízkulegum stíl til þess að' skapa bezta hugsanlega samband á
milli Iögreglu og íbúa_ Og hér situr ungur lögregluþjónn á stöðinni sinni og hlustar á söng fuglsins, sem reyndar situr í búri.
8 7. júlí 1967 — ALÞÝÐUBLAÐIÐ
Fuglav
ALLUR heimurinn fékk að vita
það í vetur sem leið, svo að ekki
varð um villzt, hver voði lífi og
náttúruverðmætum stendur af
olíumengun sjlávar og eyðilegg-
ingu þess, sem fjörur og grunn
sævi hafa upp á að bjóða.
Eitt af hinum géysistóru olíu
skipum, sem sigla um heimshöf-
in, strandaði við suðurströnd
Englands, og ekki varð komið í
veg fyrir, að þau ósköp af olíu,
sem skipið var fermt, rynnu í
sjó út. Auðsætt þótti þegar í
stað, að olían mundi granda öllu
fuglalífi á feiknavíðáttumiklu
svæði sjávar, auk þess sem hinar
miklu og víðkunnu baðstrendur
Suður-Englands voru í aðsteðj-
andi hættu og þar með ensku
þjóðinni allri búið ómetanlegt
fjárhagstjón, enda sendi ríkis-
stjórnin brezka á vettvang heil-
an flota herskipa og á þeim
fjölda sérfræðinga, til þess, ef
unnt væri, að bægja háskanum
frá. En engin ráð reyndust duga.
Til þessa var varið tugmilljónum
sterlingspunda, en allt reyndist
unnið fyrir gíg. Getur enginn
sagt. með neinni vissu, hve mörg
bundruð þúsund fuglar bíða
bíða bana af völdum olíunnar, áð
ur en lýkur og enginn heldur,
hvert fjárhagstjón kann að reyn
ast vegna eyðileggingar bað-
strandanna, sem að sér hafa
dregið foikna fjölda af Ijólki
frá flestum löndum heims. Þá,
telja og Frakkar víst, að olían
muni valda tjóni á fuglalífi og
ýmsum verðmætum við vestur-
og norðvesturströnd Frakklands.
Eins er það ærið athyglisvert og
sýnir greinilega, hvað í húfi er,
að brezka stjórnin beitir sér fyr
ir, að stofnað verði til ráðstefnu
hæfustu manna frá ýmsum þjóð-
um til þess að draga úr þeirri
hættu, sem á því er að svona at-
burðir komi fyrir— og hvernig
helzt megi stemma stigu fyrir
e.vðileggingunni, þegar svo illa
tekst til á ný, að slík slys beri
að höndum. — Loks er að geta
þess, að brezka stjórnin befur
ákveðið að fara í mál við eig-
endur skipsins og krefja þá
skaðabóta.
Iíingað til lands koma ærið
stór olíuskip, þó að stærð þeirra
sé ekki sambærileg við risaskip-
ið, sem strandaði undan suður-
strönd Englands. Þau skip, sem
hingað flytja olíu, éru það stór,
að geysimikið tjón hlytist af,
ef eitthvert þeirra strandaði hér
við land, en við slíku má gjarn-
an búast, svo mörg skipsströnd,
sem iiér hafa orðið, bæði fyrr
og síðar. Það er því ærið fróð-
legt fyrir okkur að kynna okk-
ur sem bezt allt, sem við kemur
sfrandinu mikla og þeim að-
gerðum og eftirmálum, sem því
íylgja.
En oljumengun sjávar við ís-
land á sér enn.stað .oft og mörg-
um sinnum ó ári, þó að þar
strandi engin olíuskip og lög og