Alþýðublaðið - 18.11.1967, Blaðsíða 9

„Vegabréf til vítis“
Hörkupsennandi og vei gerð
sakamálamynd í litum.
Georg- Ardison
Barbara Simons
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
ÓTTAR YNGVASON
héraSsdómslögmotSur
MÁLFLUTNINGSSKRIFSTOFA
BLÖNDUHLÍÐ 1 . SÍMI 21296
BÍLAKAUP
15812 — 23900
Höfum kaupendur «S flest-
um tegundum og árgerðum
af nýlegum blfreiðum.
Vinsamlegast Iátlð skrá blt-
reióina sem fyrst.
BÍLAKAUP
Skúlagötu 55 við Bauðará
Símar 15812 - 3290».
Rafvirkjar
Fotoselluofnar,
Rakvélatenglar,
Mótorrofar.
Höfuðrofar, Rofar, Tenglar.
Varahús, Varatappar.
S.jálfvirk rör, Vír, Kapall,
margar gerðir.
Lampar í baðherbergi,
ganga, ge.vmslur,
Handlampar
Vegg-, loft og lampafalir
inntaksrör, jámrör,
1“ 1V4“ 1%“ og 2“.
Einangrunarband, margir
litir og önnur smávara.
— Allt á einum stað.
Rafmagnsvörubúðin sf.
Suðurlandsbraut 12.
Sími 81670.
— Næg bílastæði. —
T rúlof unarhHngar
Guðm. Þorsteinssoa
gullsmlður
Bankastrætl 12.
DAföDIL OG ELSKHUGINN
2
Bílskúrinn var kaldur og þar
var fýla af steinsteypu og benzíni.
Maðurinn hélt fast utan um Daf-
fodil. Hún barðist um á hæl og
hnakka, en hann sleppti ekki
takinu. Hann nam staðar við lít-
inn, grænan bíl, opnaði dyrnar
með annarri höndinni og henti
Daffodil inn.
Hann var samt ckki nægilega
snöggur í snúningnum. Hún klór-
aði hann á kinninni um leið og
liún stökk fram hjá honum. pað
voru þrjár blóðugar rispur eftir
allri kinninni. Maðurinn bölvaði
og tók um kinnina með hend-
inni.
Daffodil þaut fram hjá honum
og undir næstu þrjá bíla. Svo
faldi hún sig undir svörtum bíl.
Maðurinn gekk nær. Hann var
alltaf að bölva og ragna. Daf-
fodil malaði ánægjulega.
Maðurinn beygði sig og leit
undir alla bílana. Hann kom að
svarta bílnum. — Ég sé þig
þarna, nornin þín! öskraði hann.
Bíddu þangað til að ég næ í þig
og þá skal ég rífa hverja kló
af þér. Hann tygði sig undir bíl-
inn og eftir Daffodil.
Hún klóraði hann í handar-
bakið og þaut út í hinn enda
bílskúrsins.
Þegar Sylvia kom heim, sagði
maurinn. — Það var gott að ég
gat losað þig við köttinn. Hann
varð óður. Sjáðu framan í mig.
Eftir stutta stund hefði hann
ráðist svona á þig. Það er ekki
hægt að hafa svona dýr í hús-
inu fremur en ljón eðá tígrisdýr.
Það var gott, að ég losnaði við
hann.
En Sylvia grét. Henni þótti
leitt að sjá, hvernig maðurinn
var útleikinn og hún batt um
sárin. En hún grét svo mikið að
við lá að hún gæti ekki fest um-
búðirnar á. Hún var að hugsa um
Daffodil, veslings, köldu og
hungruðu Dafodil eins úti á göt-
unum um vetur. Dafíodil að stcla
úr öskutunnu í fátækrahverfum.
Hóp af öskrandi götudrengjum
á liælum Daffodil.
Jafnvel maðurinn-fór hjá sér
og þegar þau voru háttuð, sagði
hann: — Hættu nú að grenja.
Ég skal lofa þér því, ef þú hætt-
ir að væla, að ég skal gefa þér
kettling, þegar við flytjum upp
í sveit. Mér er ekkert illa við
kettlingana. Þeir eru sætir. Það
eina slæma við kettlingana er
að þeir verða kettir. Og maður-
inn hló að sínum eigin brand-
ara.
En Sylvia hló ekki. Hún var
að hugsa um Daffodil, hrædda
og einmana. Daffodil, sem
þekkti ekkcrt umhverfi nema í-
búðina og ekkert annað en ást.
Á meðan bcið Ðaffodil í bíl-
skúrnum þangað til að það varð
dimmt. Hún hafði stigið í olíu-
poll og eytt miklum-tíma í að
sleikja af sér olíuna. Það var
hálf ógeðslegt, en Daffodil var
snyrtileg.
Þá fór hún að útidyrahurð-
inni og beið þangað til að ein-
hver þurfti að fara inn. Svo beið
hún eftir lyftunni.
— Halló, Daffodil, sagði lyftu-
stjórinn. — Hvað ertu að gera
ein úti svona seint? Ætlarðu á
þriðju hæð?
Hún sat í lyftunni, fór út á
þriðju hæð og gekk að íbúð nr.
320.
Maðurinn var enn þá þar inni.
Hún fann lyktina af honum gegn-
um dyrnar. Hún hafði óttast að
hann væri þar enn, en hvað gat
hún farið annað en heim?
Það var einmanalegt á stiga-
pallinum. Einmanalegt að sitja
fyrir utan lieimili sitt og kom-
ast ekki inn.
Fólk í kvöldfötum kom fram
og hló hátt. — Þarna er köttur!
hrópaði einn. — Vantar ykkur
kött? Komdu kisa, kis-kis!
DaffodiL snéri baki við þeim.
Lyftan kom og tók fólkið með
sér.
Það var ekki hægt að sitja
þarna. Ef hún gat eekki farið inn
í sitt eigið hús, varð hún að leita
annað. Daffodil fór að næstu í-
búð. Númer 321. Hún stakk lopp-
unni undir hurðina og mjálmaði.
Maður opnaði dyrnar. Ókunn-
ur maður, hann hét víst Blake.
— Hjálpi mér hamingjan, sagði
hann. — Ég hélt að ég heyrði of-
heyrnir. Síamsköttur — og það
hreinræktaður. Ertu týnd? Viltu
koma inn fyrir?
Daffodil gekk inn. Hún sett-
ist á stólinn og mjálmaði. Blake
átti afgang af lifur og niður-
soðna fjólk og Daffodil borðaði.
sleikti sig alla og mjálmaði.
— Áttu hvergi heima? spurði
Blake.
Hún lokaði augunum.
— Þá ertu velkomin, sagði
Blake. — Gott að fá þig. Ég er
stundum einmana.
Og hann klóraði Daffodil bak
við eyrað. Seinna fann hann
kassa og setti peysu í liann til að
hún gæti sofið þar. Kassinn var
of lítill og hún var vön að sofa
hjá Sylviu, en hún tróð sér
kurteislega oían í hann.
Eftir að allir voru sofnaðir fór
Daffodil í baðherbergið. Hún
vissi, að hún átti heima liinum
megin við þilið. í baðherberginu
eru pípur og leiðslur og þar
berst hljóðið vel.
— Mjá, söng Daffodil góða
stund. Svo fór hún í kassann
sinn og sofnaði.
Næsta morgun, í næstu íbúð,
sagði maðurinn við Sylvíu: —
Mig dreymdi að ég heyrði bölv-
aðan köttinn þinn mjálma í nótt.
Augu Sylviu fylltust af tár-
um.
— Byrjaðu nú ekki aftur, öskr-
aði hann og henti pentudúknum
á borðið.
Næsta morgun sagði hann: —
Ertu viss um að þú felir bölv-
aðan köttinn ekki einhvers stað-
ar hérna?
Sylvía, sem hafði leitað um
allt, hristi höfuðið, döpur í
bragði.
Þriðja morguninn sagði hann:
Ég verð víst að leita til sálfræð-
ings. Ég heyrði þennan skoll-
ans kött mjálma á hverri nóttu.
— Ég vildi óska að þú gerðir
það, sagði Sylvia. Hún tók pillur
til að sofa og heyrði því aldrei
neitt. — Ég vildi óska þess.
— Þetta er nóg, sagði maður-
inn. — Ég vil ekki heyra á þenn-
an kött minnst íramar. Heyrirðu
það, Sylvía? Aldrei aftur. Að
syrgja heimskan kött. Maðurinn
fór tautandi án þess að kyssa
Sylviu í kveðjuskyni. Hann
hattinum líka.
Daffodil fór af stað. Hvert
ætlarðu? spurði Blake og opnaði
fyrir henni dyrnar. — Hvar ertu
alla daga? Daffodil veifaði
skottinu og fór að stiganum. —
Þremur hæðum neðar var bíl-
skúrinn.
Hún beið þar. Þar hafði hún
síðast séð manninn. Maðurinn
sem gætti bílanna fór að þekkja
liana og gaf henni matarbita.
Bitarnir voru ekki sérlega lysti-
legir, en forfeður Daffodil voru
tignaðir sem guðir og hún var
dama. Hún gleypi bitana og
leyfði honum að strjúka sér með
óhreinum höndunum.
Stundum steig hún í olíupoll.
Þegar frostið kom, varð stein-
steypan harðari og hann sár-
kenndi til í fótunum. Þegar mað-
urinn kom, faldi hún sig undir
bíi. Hún virti hann fyrir sér það-
an og fjólublá augu hennar virt-
ust rauð í myrkrinu.
Á nóttunni söng hún í bað-
herberginu. Svo þvoði hún sér,
svaf og horfði út um gluggann.
Blake var góður við hana. Hann
kom lieim með uxanýru frá slátr-
aranum og hann strauk henni
blíðlega.
Hún heyrði oft rödd Sylvíu
handan við vegginn og fótatak
hennar á ganginum.
Dag nokkurn sagði maðurinn:
Ég ætla að kvarta við húseig-
andann um bölvaðan köttinn.
— Hvernig geturðu kvartað við
húseigandann út af draumi?
spurði Sylvía.
— Þetta er ekki draumur!
öskraði maðurinn. — Hvers
vegna ætti mig að dreyma sama
draum nótt eftir nótt? Þetta er
alvöru köttur, það blýtur að vera
lifandi köttur og hann er að gera
mig brjálaðan. Ég veit ekki leng-
ur hvað ég geri. í gær ók ég
svisvar yfir á rauðu ljósi án
þess að taka eftir því, hvað ég
var að gera. Ég hefði getað dá-
ið. Sjáðu, hvað hendurnar á' mér
titra. Heldurðu að draumur geti
gert mig svona? Ég sé ketti alls
staðar. Líka þar sem engir kett-
ir cru. Hann missti kaffibollann
á gólfið og hann brotnaði.
Eftir það heyrðu Daffodil og
Blake (sem eins og flest fólk
heyrði illa) oft grát og hurða-
skeili frá næstu íbúð.
— Það er leitt, þegar fólk
rífst svona, sagði Blake. Finnst
-þér það ekki, Fjóla? Hann kall-
HARDVIÐAR
tlTIHURÐIR
TRÉSMIÐJA
Þ. SKÚLASONAR
Nýbýlavegi 6
Kópavogi
sími 4 01 75
9