Dagur - 14.01.1987, Blaðsíða 7

14. janúar 1987 - DAGUR - 7

Sólveig Jónsdóttir og synir.
smávegis eftir eyranu og hefur
verið með spólurnar hans Ólafs
Gauks, þær eru þrælsniðugar.
Víðir hefur aðeins farið í tónlist-
arskóla.“
- En hvað með eiginmanninn
syngur hann ekki með?
„Það er ákaflega lítið, einu
sinni sagðist hann vera laglaus en
það er vitleysa og kannski dríf ég
hann einhvern tíma upp til að
syngja með okkur.“
- Pálmar litli virðist hafa full-
an hug á syngja með.
„Já, hann tekur ef til vill við af
þessum elsta þegar hann fer að
heiman. En það er mikið að gera
hjá krökkum á þessum aldri, nú
er farið að biðja okkur að koma
fram á árshátíðum í vetur en
Hrannar hefur mikinn áhuga á að
vera á skíðum og nú fara mótin
að byrja, sennilega þurfa krakk-
arnir að æfa sig á Akureyri svo
það er erfitt að lofa að við getum
mætt á skemmtun."
- Hefur þig aldrei langað til að
læra söng?
„Mig langar alls ekki að læra
óperusöng en ég var einu sinni í
kirkjukórnum og það fannst mér
ofsalega gaman og á eftir að fara
í hann aftur seinna."*
- Að lokum Solla, hvers virði
finnst þér að eiga svona tóm-
stundagaman með drengjunum
þínum?
„Mér finnst það mjög rnikils
virði, oft þegar við sitjum og
syngjum þá spjöllum við heilmik-
ið milli laga. Við gerðum meira
af þessu áður en sá yngsti fæddist
svo minnkaði þetta á tímabili
meðan hann var lítill en nú erurn
við að byrja aftur eftir að hann er
sofnaður á kvöldin. Þetta er stór-
kostlega gaman fyrir mig sem var
yngst í minni fjölskyldu og þráði
alltaf að eignast systkini. IM
og sungu með mér eða einir og
þetta vakti mikla hrifningu. í júní
1985 var haldið ættarmót í Lundi
í Öxarfirði og þá voru tveir strák-
anna, Hrannar og Pétur Veigar,
búnir að .semja dagskrá sem þeir
fluttu. Veturinn áður höfðum við
komið fram á fjölskyldukvöldi
hjá Kiwanisklúbbnum, það var í
fyrsta skipti sem við komum fram
fjögur saman, þá var Pétur Veig-
ar ekki nema þriggja ára og hann
var með stóran trégítar með sér
sem Víðir smíðaði handa honum
en ég spilaði á gítar og við sung-
um öll.
Við spiluðum oft á orgelið
hérna heima en svo gáfu þeir mér
lítið ferðaorgel sem við getum
farið með þegar við erum að
skemmta.“
- Eftir þetta var farið að sækj-
ast eftir ykkur til að skemmta á
árshátíðum og samkomum.
„Já, og í rauninni miklu meira
en mér finrtst við geta sinnt, Pétur
Veigar er svo lítill að ég held að
það sé ekkert æðislega gott fyrir
hann að vera við þetta helgi eftir
helgi, hann gæti ofmetnast. Enda
stelur hann senunni, ég var að
horfa á vídeospólu með upptöku
frá skemmtun þar sem Pétur og
Hrannar voru með eftirhermur,
Hrannar hermdi ekki síður vel
eftir þó að sá litli stæli alveg sen-
unni. Hann hefur aldrei verið
feiminn við að koma fram og hin-
ir strákarnir ekki heldur. Ég kem
ekkert nálægt þessum eftirherm-
um sem þeir eru með, þeir stæla
t.d. Halla og Ladda og herma eft-
ir Guðmundi Jónssyni, þegar þeir
fluttu þáttinn í fyrsta sinn á ættar-
mótinu hafði ég aldrei séð þá
gera þetta, Hrannar æfði þann
litla upp í þessu.“
- Þið flytjið marga skemmti-
lega texta, hvar fáið þið þá?
„Bara svona hist og her. Þegar
Pétur Veigar var þriggja ára fór
hann að syngja lagið „Þú mátt
berja mig og lemja,“ af plötu
með Ladda, honum finnst þetta
óskaplega skemmtilegt lag, ég
held að honum finnist skemmti-
legast af öllu að syngja þetta.
Við tökum ekki neinar skipu-
legar æfingar heldur flytjum við á
samkomunum það sem við erum
að syngja hérna heima því við
mikið að vera þarna á hverjum
einasta sunnudegi t.d. fyrir tveim
árum, þegar yngsti sonurinn
fæddist tók ég mér frí einn
sunnudag meðan ég lá á sjúkra-
húsinu en mætti síðan í sunnu-
dagaskólann helgina eftir að ég
kom heim. Ég hef spilað þarna á
gítar og kennt krökkunum þá
söngva sem ég kann, fyrst var ég
- Hvenær fórstu að koma fram
með strákunum þínum?
„Fyrir níu eða tíu árum fór ég
stundum með tvo þá elstu upp á
sjúkrahús um leið og Sigurður
Pétur Björnsson fór til að lesa
fyrir gamla fólkið. Við sáum að
gamla fólkið var svo hrifið af
krökkum, strákarnir komu með
hryllilega nervus. Meðan ég var
heima fannst mér ég geta sungið
og trallað hvar sem var en þegar
ég var komin í annað umhverfi
breyttist þetta. Einu sinni spurði
Pétur Veigar hvort hann hefði
ekki, sungið hátt og snjallt í
sunnudagaskólanum og ég játaði
því en verð að viðurkenna að ég
sá ekki einu sinni hvar hann sat
því ég var svo nervus að ég sá allt
í móðu. Ef það hefðu verið ein-
tómir krakkar í kirkjunni hefði
mér verið alveg sama en þar er
líka mikið af fullorðnu fólki og ég
var hrædd um að segja einhverja
bölvaða vitleysu, en þetta er
alveg úr sögunni núna.“
- Söngstu aldrei með hljóm-
sveit fyrir austan?
„Á Eiðum vorum við að
glamra með skólahljómsveitinni
og þegar ég var krakki spilaði ég
einu sinni á gamlárskvöld ásamt
annarri stelpu, það var heilmikið
upplifelsi, ég man að við fengum
hundraðkall fyrir kvöldið og
þóttumst vera stórríkar."
syngjum ofsalega mikið.“
- Finnst eldri drengjunum
gaman að syngja með mömmu þó
þeir séu komnir á þennan aldur?
„Já, þeim finnst það en nú er
röddin í Víði að breytast svo að
ég hugsa að hann geti ekki sungið
mikið með í vetur og nú langar
Pétur Veigar að fara í tónlistar-
skólann til að læra á orgel og
trommur. Þegar ég var að baka
fyrir jólin og ætlaði að setja kök-
ur í bauka voru þeir horfnir,
hann var búinn að lemja þá alla
sundur. Hrannar hefur aldrei far-
ið í tónlistarskóla en hann spilar