Dagur - 06.08.1993, Qupperneq 4

4 - DAGUR - Föstudagur 6. ágúst 1993
ÚTGEFANDI: DAGSPRENT HF.
SKRIFSTOFUR: STRANDGATA 31,
PÓSTHÓLF 58, AKUREYRI, SÍMI: 96-24222
ÁSKRIFT M. VSK. KR. 1368Á MÁNUÐI
LAUSASÖLUVERÐ M. VSK. KR. 125
GRUNNVERÐ DÁLKSENTIMETRA 765 KR.
RITSTJÓRI: BRAGI V. BERGMANN (ÁBM.).
FRÉTTASTJÓRI: KRISTJÁN KRISTJÁNSSON
BLAÐAMENN:
GEIR A. GUÐSTEINSSON, HALLDÓR ARINBJARNARSON (íþróttir),
INGIBJÖRG MAGNÚSDÓTTIR (Húsavík vs. 96-41585, fax 96-42285),
JÓHANN ÓLAFUR HALLDÓRSSON, ÓSKAR ÞÓR HALLDÓRSSON,
SIGRÍÐUR ÞORGRÍMSDÓTTIR (Sauðárkróki vs. 95-35960, fax 95-36130),
STEFÁN SÆMUNDSSON, ÞÓRÐUR INGIMARSSON
LJÓSMYNDARI: ROBYN ANNE REDMAN
PRÓFARKALESTUR: SVAVAR OTTESEN
ÚTLITSHÖNNUN: RÍKARÐUR B. JÓNASSON
AUGLÝSINGASTJÓRI: FRIMANN FRÍMANNSSON
DREIFINGARSTJÓRI:
HAFDÍS FREYJA RÖGNVALDSDÓTTIR, HEIMASÍMI 25165
FRAMKVÆMDASTJÓRI: HÖRÐUR BLÖNDAL
PRENTVINNSLA: DAGSPRENT HF.
SÍMFAX: 96-27639
Samningar breyta ekki
raunveruleikanum
Stöðugt þyngist fyrir fæti þeirra er steypa vilja Evrópu í
sameiginlegt stórríki. Dæmi um það er söguleg af-
greiðsla Maastricht- samkomulagsins á breska þinginu
þar sem beita varð ýmsa þingmenn íhaldsflokksins
mjög hörðu auk þess að hóta stjórnarslitum áður en
samningurinn hlaut tilskilinn meirihluta þingmanna.
Atkvæðagreiðslan skildi einnig eftir sig mögnuð sárindi
í röðum flokksbræðra - sárindi sem fréttaskýrendur telja
að taka muni tíma að gróa. Vandi breskra þingmanna
við afgreiðslu Maastricht-samkomulagsins er ekkert
einsdæmi í sögu þessa gjörnings. Mikil andstaða hefur
verið við samninginn í ýmsum öðrum Evrópuríkjum. í
því sambandi nægir að benda á mjög nauman meiri-
hluta í þjóðaratkvæðagreiðslu Frakka og hið sögulega
fall sáttmálans í Danmörku á sínum tíma, sem færði
dönskum frændum okkar ýmis sérákvæði við umrætt
samkomulag.
Vandi Evrópubandalagsins og Maastricht-samkomu-
lagsins er þó ekki einskorðaður við andstöðu þing-
manna og þegna ýmissa aðildarríkja. Annað dæmi um
vanda sameiningarinnar eru hin mismunandi efnahags-
kerfi aðildarríkjanna, sem vinna ekki svo auðveldlega
saman. Glöggt dæmi um það er að sama dag og fulltrúi
bresku ríkisstjórnarinnar afhenti framkvæmdastjórn
Evrópubandalagsins í Brussel staðfest eintak af Maast-
richt-samkomulaginu riðaði einn helsti hornsteinn þess,
peningalegur samruni aðildarríkjanna, til falls svo ólík-
legt má telja að markmiðið um sameiginlegan gjaldmiðil
fyrir árið 1999 nái fram að ganga.
Athyglisvert er að þessum tíðindum var snarlega
fagnað á Bretlandseyjum og einnig í Þýskalandi - sjálfu
höfuðríki Evrópubandalagsins. Þjóðverjar áttu auk þess
sjálfir mestan þátt í því hvernig fór. Þegar Bunders-
bankinn þýski tilkynnti að hann hyggðist ekki lækka
vexti til jafns við það sem búist hafði verið við tóku að
renna á menn tvær grímur um traust og heilindi Þjóð-
verja. Sérstaklega urðu Frakkar fyrir vonbrigðum en
franska frankanum hefur verið haldið stöðugum á und-
anförnum árum í skjóli þýska marksins.
Órói hefur því skapast á hinum evrópska peninga-
markaði sem enginn leið er að sjá til hvers muni leiða.
Eflaust munu stjórnmálamenn í álfunni reyna að sýna
fram á að draumurinn um sameiginlegan gjaldmiðil og
peningamarkað hafi ekki beðið skipbrot. Þeir munu
halda í vonina um að hinn flókni og smásmugulegi
samningur, sem kenndur er við Maastricht í Hollandi
verði einhvern tímann að veruleika.
Hvað sem því líður er algjörlega óvíst hver framtíð
hins evrópska gjaldmiðils verður og raunar evrópusam-
starfsins alls. Andstaða við það er mikil á meðal al-
mennings og einnig hriktir í stoðum stjórnmálaaflanna,
sem hingað til hafa ekki talið sig þurfa að taka tillit til
sjónarmiða hins almenna manns hvað Evrópusamrun-
ann varðar. Flestir íslenskir stjórnmálamenn hafa hing-
að til borið gæfu til að skilja að við eigum ekkert erindi
inn í þá miðstýrðu ríkjasamsteypu sem reynt er að
mynda innan Evrópubandalagsins. Við höfum þó þegar
samþykkt samning um hið Evrópska efnahagssvæði og
þannig tengst Evrópubandalaginu á mörgum sviðum.
Því verðum við að fylgjast gaumgæfilega með öllum
hræringum í Evrópu. Vandi Evrópuríkja við að
framfylgja Masstricht-samkomulaginu er okkur til varn-
aðar. Hann sýnir að stjórnmálamenn breyta ekki raun-
veruleika heillar álfu með fundasetum og samningum
sín í milli einum saman. ÞI
Lesendahornið
Halló Akureyri
Nú svellur mér móður. Ég ætla
samt að spara stærstu orðin aó
sinni, þótt ég eigi þau nóg til. En
þessu vildi ég beina til bæjar-
stjórnar- og bæjarráðsmanna:
Hafa þeir ekki samviskubit af því
aó leyfa skúrkum aó demba svín-
aríi og djöfulgangi yfir varnar-
lausa borgara? Eða hvers eigum
við íbúar við Hafnarstræti, Gler-
árgötu og Strandgötu að gjalda?
Ætti ég í hlut, myndi ég skamm-
ast mín fyrir það ALGJÖRA til-
litsleysi, nánast ósvífni, sem okk-
ur hefír verið sýnt, meira en
nokkrum öðrum íbúum Akureyr-
ar, ekki aðeins af hálfu bæjaryfir-
valda, heldur sýslumannsembætt-
isins og forkólfa Hallós Akureyr-
ar. Ekki voru það beinlínis vöggu-
ljóð, sem kveðin voru yfir okkur
á þessari fylliríishátíð.
Að ári ættu svo viðkomandi
aðilar að planta þessu menningar-
dóti við sínar eigin dyr.
Abyrgðarmenn „hátíðarinnar“
Halló Akureyri hælast um af
framkvæmd og góðu skipulagi
hennar!! Þeim tókst aö teygja til
bæjarins um þrjú þúsund manns
til viðbótar þeim ferðamönnum,
sem fyrir voru. Og hver var svo
hreinlætisaðstaða þessa fólks, sem
flykktist hingað? Var hugsað fyrir
henni? Lítið fór fyrir því. En
fólkið var fundvíst á klósettið sitt
nú eins og í fyrrasumar. Það var
nú eins og þá skógarbrekkan
norðan frá kirkjunni og suður að
Gamla barnaskóla. Og^ migildið
bak vió Leikhúsið. Anægjuleg
framkvæmd og gott skipulag heit-
ir það i herbúðum Hallós Akur-
eyrar. Og þar er ánægjan svo
mikil, aó nú hafa þeir ákveðið að
endurtaka Hallóið næsta ár, enda
hafa hinir langþráðu aurar skilaó
sér í vasana, því að þeir viróast
skipta mestu máli. En hvað skyldu
þeir hafa kostað mikla óhamingju,
kvíða og áhyggjur foreldra eða
vandamanna? Hve mörg myndar-
leg og gjörvuleg ungmenni hafa
beðið ósigur fyrir gróðahyggj-
unni? Svo heyrist sagt: Þannig
vill unga fólkið skemmta sér. Því
miður er það satt um suma, en það
er lítilmannlegt og skammarlegt
aö nota sér veikleika annarra.
Og bærinn okkar, annars svo
fagur og friðsæll, hvernig leit
hann út eftir þessa „vel skipu-
lögðu“ „fjölskylduhátíó“(!!)? Jú.
Að morgni hvers „hátíðardags"
var miðbærinn eins og öskuhaug-
arnir á Glerárdal, eins og svína-
stía. Þetta eru engar ýkjur. Ég sá
þaó með eigin augum.
Ég á enn ýmislegt ósagt um
þessa endemis „menningar-“ og
„fjölskylduhátíð", en það er við
hæfi að ljúka þessum orðum með
eftirfarandi erfiljóði um Halló
Akureyri 1993.
Jörfagleði
Nádauni andar
ívisl rolnunar,
timbruð á sandi,
jörfa lálgrunni;
áköfhún nœrir
nautnasjúka;
hungruð liún engist
ungdóm að tœla,
niður hann draga í
dýki spillingar,
ranglæti iðkar,
uppbólgnum þunguð
þrœla girndum;
taumleysið teðir,
uppskeran vansœmd,
tyllijlík andlegir
tötrar einir;
umbun sú gejin er
gjálíjis unnendum
um það er lýkur;
ormgarður glymur
glaumgosalifnað;
nálgast senn æðsta
ítrekað dómsorð,
undan kemst enginn.
Jón Hilmar Magnússon.
P. S.
Þegar ég hafói komið þessari
grein í blaðið, sannfrétti ég, að tí-
volíið mætti ég hafa í eyrunum í
nær heila viku í viðbót. Það er
ekki vinnufriður á skrifstofu
minni, jafnvel ekki þótt gluggar
séu lokaðir og það í veðurblíð-
unni, sem loksins kom. Ég
hringdi í formann bæjarráðs og
bað hann að koma í veg fyrir það,
að Jörundur fengi áframhaldandi
lcyfi á grundinni fyrir neðan mig,
á þeim forsendum, að sóðaskapur-
inn hefói verið yfirgengilegur og
hávaðinn sömuleiðis. Nú kemur
það á daginn, að beiðni minni er
ekki sinnt. Þeini, sem veittu Jör-
undi leyfió, þakka ég tillitssemina.
Þessir herrar kynna sig sífellt bet-
ur. Þetta er geymt en ekki gleymt.
J.H.M
„írafár á íslandi
vegna eins kjöthleifs“
Agnes Bragadóttir, blaðamaður á
Morgunblaðinu, ritar í blað sitt
síðastliðinn laugardag, 31. júlí, ■
eins konar varnarræðu fyrir utan-
ríkisráðherrahjónin undir fyrir-
sögninni „Sannleiksást fjölmiðla“.
Undirritaður hefur ekki nema
að litlu leyti fylgst með umfjöllun
Stöðvar 2 og annarra fjölmiðla um
meinta kjötinnflutningstilraun eig-
inkonu utanríkisráðherra, en tónn-
inn í blaðagrein Agnesar Braga-
dóttur er með þvílíkum endemum
að maður fær ekki orða bundist.
Maður hlýtur að staldra við orð
eins og að Brynja hafi ekki haft
hugmynd um „írafárið í kringum
einn kjöthleif heima á Fróni“.
Sannleikurinn er sá að í far-
angri utanríkisráðherrahjónanna
fannst við tollskoðun ósoðið er-
lent kjöt, en innflutningur á slíku
til Islands er bannaður og hafa
yfirvöld ekki síst þar í huga smit-
hættu á sjúkdómi sem víða erlend-
is herjar á búfé og nefnist gin- og
klaufaveiki og ég býst við að allir
Islendingar séu sammála um að
koma beri í veg fyrir að berist til
landsins. Þess vegna hlýtur smygl
eða tilraun til smygls á afurð sem
þessari að teljast alvarlegt brot og
breytir þar engu hvort um er að
ræða „einn kjöthleif1 eða annað
magn af erlendu kjöti.
Nú var það ekki einhver guðjón
sem reyndi að smygla þessu kjöti
inn til landsins heldur eiginkona
utanríkisráóherra en manni skilst
að þau hafi svonefndan „rauóan
passa" sem þau noti þá er þau fara
í gegnum tollskoóun í Leifsstöð,
en rauði passinn tákni það að þau
hafi heimild til þess að fara í
Pétur Jósefsson.
gegnum tollskoðunina án þess að
litið sé í farangur þeirra. I umrætt
skipti vildi svo til að einhver
starfsmaður tollyfirvalda í Leifs-
stöð leit, líklega óvart, í farangur
eiginkonu utanríkisráðherra og
kemur þá í ljós þessi tilraun til
smygls á erlendu ósoðnu kjöti.
Þá hefst þáttur Brynju Bene-
diktsdóttur, vinkonu eiginkonu
utanríkisráóherra. Yfirlýsing
Brynju var þess efnis að „plast-
poki og innihald hans hafi verið
sín eign en ekki Bryndísar“ og: -
„Ástæða þess að ég hélt ekki sjálf
á pokaskjattanum var sú að ferða-
taska mín tapaðist o.s.frv.“ - Sem
sagt: - Brynja Benediktsdóttir
hafói meðferóis ósoðið erlent kjöt
sem bannaó er að flytja til lands-
ins. Hún biður vinkonu sína, eig-
inkonu utanríkisráðherra, fyrir
„pokaskjattann meó kjöthleifnum“
og eiginkona utanríkisráðherra fer
síðan meó hann í gegnum tollinn,
með rauða passann sinn, en síóan
er farangur eiginkonu utanríkis-
ráðherra óvart skoðaður í tollinum
og ólöglegur kjötinnflutningur
hennar kemur í ljós.
í grein Agnesar er orðfæri eins
og írafár út af einuni kjöthleif í
pokaskjatta notað til þess að gera
sem allra minnst úr því þegar
reynt er að brjóta íslenskar reglur
um innfiutning á ósoðnu kjöti. Og
að kalla þetta „kjötfjölmiðlafár“
er ekkert annað en gróf móðgun
við íslenskt fólk.
I öðrum löndum eins og t.d. í
Danmörku þykir miklu skipta að
ráðamenn þjóðarinnar komi óað-
finnanlega fram og þaó er ekki
langt síðan að Ritt Bjerregaard,
fyrrverandi menntamálaráðherra
Dana, varð að segja af sér vegna
þess að hótel- og veislukostnaður
hennar í París þótti úr hófi. Það er
heldur ekki langt síöan aó háttvirt-
ur núverandi utanríkisráðherra á
íslandi baó þjóð sína afsökunar á
dómgreindarleysi sínu vegna ein-
hverra glapa varðandi kostnað við
veisluhöld og lét þar við sitja.
Ég býst við að ýmsum íslend-
ingum þyki dómgrcindarleysið
ennþá vióloðandi á heimili þeirra
hjóna og einhvers staðar hefði þótt
við hæfi að ráðherrar segðu af sér
vegna glapa af því tagi sem hér
um ræðir.
Pétur Jósefsson.
Höfundur er sölustjóri hjá Fasteigna- og Skipa-
sölu Noróurlands.