Þjóðviljinn - 21.03.1963, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 21.03.1963, Blaðsíða 10
J0 SlDA ÞIOÐVIUINN Florinda hló ögn við, þegar hann fór. — Haníi hefur farið til að sækja sér nýja flösku. Veslings Texas. — Veslings Texas, sagði Gar- net með fyrirlitningu. — Getur hann ekki verið allsgáður þegar einhver þarf á hjálp hans að halda? — Nei, vina mín, það getur hann ekki. Það var samúð í þreytulegri rödd Florindu. — Það eru margir eins og hann. Þegar þeir byrja, þá geta þeir ekki hætt. Hún þagnaði. Garnet þagði til að leyfa henni að hvíla sig. Eftir nokkra stund tók Flor- inda aftur til máls. — Mér finnst ég vera óttalegur aumingi, Gar- net. Ég reyndi að þrauka. Svei mér þá. — Ég veit þú gerðir það. Þú þarft ekki að vera að afsaka þig. — Ég býst við það hafi verið heimskulegt af mér að leggja út í auðnina, hvíslaði Florinda. — John sagði að ég myndi ekki þola það. Þegar við vorum kom- in hálfa leið, þá vissi ég að ég hefði aldrei átt að leggja af stað. En þá var of seint að snúa við. Það varð dálítil þögn. Garnet spurði: — Hvað ætlarðu nú að gera? — Ég veit bað ekki, sagði Flor- inda. Hárgreiðslan P E R M A, Garðsenda 21, sími 33968. Hárgreiðslu- og snyrtistofa Dömnr, hárgreiðsla við allra hæfi. TJARN ARSTOFAN, Tjarnargötu 10. Vonarstræt- jsmegin Sími 14662. Hárgreiðslu- og snyifistofa STEINU OG DÓDÓ, Laugavegi 11, simi 24616. Hárgreiðslustofan SÓLE Y Sólvallagðtu 72. Sími 14853. Hárgreiðslustofa AUSTURBÆJAR (María Guðmundsclóttir) Laugavegi 13. simi 14656. Nuddstofa á sama stað. 22997 • Grettísgötu 62 HT Hún sagði þetta rólega. Gam- et hugsaði um Penrose sem sat úti og drakk sig fullan með fé- lögum sínum. Penrose hafði heillazt af hrífandi fegurðardís. Hann hafði engan áhuga á ör- þreyttum kvenmanni sem að- eins gat hvíslað. Hann hefði fús_ lega látið Texas Florindu eftir. Og þótt Texas væri ljúfur og góður, þá var hann drukkinn og hann átti eftir að verða enn drukknari. Florinda sýndi þess engin merki að hún væri reið. Gamet fannst undarlegt að hún skyldi ekki vera Það. En ég er það, hugsaði Gamet sárgröm. Ég er ekki veik og ég hef ekki lundarfar englanna. Hún sagði upphátt: — Ætlar þessi ótætis Penrose að skilja þig eftir hérna? Florinda hló dálítið beisklega. — Auðvitað, vina niin, hann heldur áfram til Los Angeles. Hann segist mega til, hann vissi að ég myndi skilja það. Auðvit- að geri ég það. Ég skil það svo mætavel. — En hvað ætlast hann til, að þú gerir? — TKm Antonio hefur nóg húsrými, ég býst við að hann geti leyft mér að vera þangað til mér batná'r. — Og Penrose ætlar að skilja þig aleina eftir í framandi landi innanum ókunnugt fólk sem tal- ar framandi tungumál! Ojæja. en ég ætla að minnsta kosti að gera eitthvað. — Þú ert indæl, vina mín, en ég skil ekki hvað þú getur gert. — Það geri ég ekki heldur, en eitthvað skal ég gera. Vertu óhrædd. Bíddu hérna. — Ég er tilneydd að biða hér. Ijúfan. Ég get ekki einu sinni gengið út að veggnum þarna. Augu hennar lokuðust aftur, benni var um megn að halda beim opnum. Garnet reis á fæt- ur. — Ég skal útvega þér ein- hverja hjálp. sagði hún ein- beitt. Hún fór út og lokaði á eftir sér Hún stóð stundarkorn og svipaðist um. Stúlkurnar voru að leggja á borð. Karlmenn- írnir lágu í leti, drukku eða <=ögðu sögur. Var Þarna enginn ?em gæti eða vildi hjálpa Flor- indu núna? Þeir voru afþreyttir og hugs- uðu nú um það eitt að fara að selja varning sinn. Allmargir voru þegar lagðir af stað til ¦Los Angeles. í því heyrði hún hringt til kvöldverðar. Allir f'ýttu sér að borðunum. Gamet gekk hægt að sínum -tað. Oliver var kominn þang- að og Oharles sat við hlið hon- um. Charles hneigði sig stirð- lega fyrir henni þegar hún sett- ist. Hann sat hlnum megin við Oliver og Risinn settist beint á móti þeim við borðið. Hann sagði: — Þú varst h'já ungfrú Floxindu? — Já, sagði Garnet. — Ég held hún sé alvarlega veik. Nokkrir kaupmannanna tóku undir það, að það væri sorglegt að Florinda skyldi vera veik, en þó var augljóst að þessa stund- ina höfðu þeir meiri áhuga á nautasteikinni en vandamálum annarra. Charles spurði: — Hver er Florinda? og Skrattakollur svaraði; — Leikkona frá New York. Penrctse tók hana með sér Charles yppti öxlum áhuga- laus og leit háðslegu augnaráði yfir borðið á Risann sem át nautakjöt með fingrunum. Oli- ver var mjög stimamjúkur við Gamet, en hún hafði ekki mikla matarlyst. Hinir karlmennim- ir töluðu um viðskipti. Þeir spurðu Charles um verðlagið á markaðnum í Los Angeles þetta ár. Charles svaraði og notaði orðið húðir eins og húðir væru peningar. Garnet fylgdist ekki með, hún hafði um annað að spyrja Oliver hvers vegna Charles væri svona ótuktarlegur við hana og hann langaði líka til að tala við hann um Flor- indu. Oliver vissi áreiðanlega hvernig hægt væri að hjálpa henni. Þegar þau komu til herberg- isins, fór hún fyrst að tala um Florindu, því að þau áttu að leggja af stað næsta morgun og því ekki seinna vænna að gera áætlanir. En henni til mik- illar hryggðar. neifaði Oliver að gera neitt fyrir Florindu. Garn- et reyndi að útskýra fyrir hon- um hversu veik hún væri og hve bjargarlaus í þessu fram- andi landi, en Oliver svaraði: — Elsku Garnet, ég get ekki gert nokkum skapaðan hlut. Mér þykir leitt að hún skuli vera veik, en það var ekki ég sem tók hana með mér hing- að. — Ó, Oliver, vertu ekki svona harðbrjósta — er enginn stað- ur sem hún getur farið á? — Enginn staður sem ég veit um. Það eru engin heilsuhæli til í Califomíu. Oliver lá á hnján- um og brant saman föt. — Þú verður að gieyma Florindu. skil- urðu það. sagði hann óþolinmóð- ur. Garnet sat á rúmstokknum. Þegar hún sá Oliver vera að pakka, rifjaðist það upp fyrir henni, að það var ekki Oliver heldur Charles sem ha'fði ákveð- ið brottför þeirra. Hún reis á fætur. — Svo að þú vilt ekki einu sinni reyna að hjálpa henni. Er það vegna þess að þú heldur að Charles vilji ekki eiga neinn þátt í því? Oliver sneri sér við. — Gam- et, sagði hann. — Geturðu ekki skilið að ég á sjálfur í megn- ustu erfiðleikum? Ég get ekki bætt á mig áhyggjum annarra. Þegiðu nú og láttu mig í friði. Hann hafði aldrei fyrr talað þannig til hennar. — Ég vil ekki þegja, sagði Garnet. — Og ég kæri mig ekki um að þessi andstyggilegi harðstjóri stjómi lífi mínu. Ég veit, að hann hat- ar mig, en ég er ekki hrædd við hann, Þú ert það. Oliver reis á íætur og kom til hennar. — Fyrirgefðu mér, Gamet, sagði hann auðmjúkur. — Ég hef aldrei talað þannig við Þig fyrr og ég skal aldrei gera það framar. Hún hörfaði eitt skref til baka — Og ég hef aldrei talað Þanr>- ig við þig fyrr, Oliver, en ég geri það núna. Ég hef áhyggjur af Florindu. en það er ekki það versta. Ég hef meiri áhyggjur af þér. Af hverju sagðirðu að þú ættir sjálfur í megnustu erf- iðleikum? Oliver reyndi að tala róandi. — Gamet, ég var búinn að segja þér, að Charles yrði ekki hrif- inn af því að ég skyldi hafa gifzt þér, manstu það ekki? — Auðvitað man ég það. Mér þykir það leitt, að honum skuli ekki geðjast að mér, en ég fæ ekki hjartaslag i>ess vegna. Af hverju sagðirðu ekki eitt ein- asta orð í dag þegar hann sýndi mér þennan viðbjóðslega kulda? Af hverju ertu hræddur við hann? Oliver svaraði alvarlegur i bragði: — Garnet, trúðu mér. Ég elska þig. Charles fær ekki að komast á milli okkar. — Ég veit þú elskar mig, sagði hún. — Ég hef aldrei ef- azt um það eitt einasta and- artak. En hvað er þetta með Oharles? — Heyrðu mig nú, Garnet. Oliver lagði hendurnar á axlir henni. — Charles er reiður, og ég var búinn að segja þér að hann yrði það. Honum er illa við þessa hugmynd mína að fara til Bahdaríkjanna aftur. En ég geri það hvað svo sem hann segir. Ég var búinn að lofa þér því og ég stend við loforð mitt. Viltu nú gera Það fyrir mig að spyria einskis frekar. — Er þetta allt og sumt sem þú hefur að segja mér? Oliver tók um mitti hennar og þrýsti henni þétt að sér. — Já, elsku vina mín, það er það. Ég elska þig, og það er það stórkostlegasta sem nokk- um tíma hefur komið fyrir mig. Þú ert fyrsta konan sem ég hef elskað og hin síðasta. Mér er alvara. Hann kyssti hana innilega. SKOTTA Fimmtudagur 21. marz 1963 ¦*.- f! * -¦_* I^íS*,.!^-..^- ; Nú hef ég tækiifæri til þess að ganga í klúbb fyrir ungar stúlkur. Aðeins þær sem hal'a eigin síma fá inngöngu. ASalfundur Neytendasamtakanna verður haldinn fimmrudaginn 21. marz 1963 í Þjóðleikhúskjallaranum og hefst kl. 20.30. Venjuleg aðalfundarstörf. — Lagabreytingar. STJÓRNIN. apelco bátaratsjár apelco eru stærstu framlelðendur í Bandaríkjunum á sviði radíótækni. apelco apelcö apeleó apelco sjálfleitandi miðunarstöðvar apelco dýptarmælar sjálfritandi jfyrir minni fiskibáta. apelco sjálfstýring apelco talstöðvar. Einkaumboð á íslandi: S. SÍgurðsSOn h.í. Lækjargötu 6 B — Sími 24945. GóBar hækur til fermingar- gjafa Heimskringla Snorra Sturlusonar. Sturlunga. Passíusálmar Hallgríms Péturssonar með formála Sigurbjörns Einarsson- ar biskups og myndum Barböru M. Árnason. Hundrað ár í Þjóðminjasaíni. Texti: Kristján Eldjárn. Myndir: Gísli Gestsson. Bókaútgáfa Memsingarsjóðs 2 mynd: Hann elti tnig heim, ^1111? — Vissulega, R«P minn. Ándrés frændi. Má ég hafa 3. mynd: — Hver þeirra? Húseign á Hellissandi .' til sölu nú þegar, einbýlishúsið Berg- óll með lóð, vel byggt, 4 herbergi og eld- iús. Semja Her við Hjört Jónsson hreppstjóra Hellissandi og Inga R. Helgason lögfræð- ing, Reykjavík.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.