Þjóðviljinn - 24.02.1974, Síða 13

Sunnudagur 24. fcbrúar 1974. ÞJÓÐVILJINN — SÍÐA 13
Stocker skaut inn athugasemd
sem kom ekki beinlinis málinu
við, en Ned lét sem hann heyrði
ekki til hans og hélt áfram:
— Svo er það hjónabandið.
Tökum manninn i föstu stöðinni
með engan metnað. Hann kemst
hjá þvi að falla fyrir reglulega
glæsilegri stúlku — meginreglan
sem ég minntist á áðan, verndar
hann fyrir þvi.
— Það virðist vera miskunn-
söm meginregla, sagði ég.
— Satt er það. Hún vekur trúna
á kærleiksrikan guð. Ef maður
yrði ósjálfrátt ástfanginn af feg-
urstu konum heims, yrði lifið i
fyrsta lagi hreinasta viti, og i
öðru lagi myndu hversdagslegri
stúlkur aldrei ganga út.
— Ég veit svo sem hvað þú ert
að fara, sagði ég. — Maður á upp-
leið hækkar sifellt kröfurnar til
þeirra stúlkna sem hann getur
hugsað sér að eiga samleið með.
Það er eitthvað sem kemur i veg
fyrir að ég verði ástfanginn af
Ritu Hayvorth, en það myndi
ekki gera það lengur af ég væri
prins eða milljónungur.
Ég þangaði til að gefa Ned
tækifæri til að segja eitthvað, en
Stocker greip fram i. Honum
gramdist æ meir að við skyldum
ekki vilja lita á málið frá hans
sjónarhorni, og nú var hann stað-
ráðinn i að beina samtalinu á
nýjar brautir.
— Ykkur sést yfir mikilvægt
atriði, sagði hann. — Og það er að
konur eru ekki i gagninu sérlega
lengi. Þær falla skjótar i verði en
nokkur önnur markaðsvara. Ég á
ekki við að þær endist ekki — þær
bestu geta treinst i tuttugu ár eða
svo — en þær eru ekki á toppnum
nema fyrstu fjórar vikurnar. Eft-
ir það ættu þær að skipta um eig-
anda. Ef ég mætti velja á milli
þess i tiu ár að hafa annaðhvort
Brúðkaup
29. desember sl. voru gefin
saman i hiónaband af séra
Gunnari Gislasyni, Holtsmúla,
Skagafirði, ungfrú Ingibjörg
Sigurðardóttir og Ragnar Eyfjörð
Arnason. Heimili þeirra er að
Brekkugötu 25, Akureyri.
Norðurmynd, Akureyri.
Simi 22807.
Þann 30/12 sl. voru gefin saman
i hjónaband i Dómkirkjunni af sr.
Óskari J. Þorlákssyni Rannveig
Margrét Stefánsdóttir og Elvar
Hjaltason. Heimili þeirra verður
að Vesturgötu 27, Reykjavik.
Ljósmst. Gunnars Ingimars.
Ritu Heyworth eða heila runu af
venjulegum stúlkum sem er aðal-
atriðið — eins og i mataræðinu.
— Þarftu i rauninni svona til-
breytingarikan mat? spurði ég. —
Sjálfur kvarta ég ekki þótt ég fái
flesk og egg i morgunmat alla
vikuna. Og ölið sem þú ert að
virðist af sama taginu og þú ert
vanur að drekka á hverjum degi
um þetta leyti. Og samt ertu i
engum vandræðum með að
kyngja þvi.
— Nei, nei, Jói, sagði hann og
hristi fölleitt gúmmiandlitið. —
Þú hankar mig ekki með þessu.
Kannski er mataræðið hjá mér
tilbreytingalaust þegar á heildina
er litið, en máltiðirnar eru svo
margar að maður verður þess
ekki var. Ég hef ekkert á móti þvi
að éta flesk og egg i morgunmat á
hverjum degi, en það er vegna
þess að ég fæ hádegisverð og tek
og kvöldmat þess á milli. Ég hefði
ekkert á móti þvi heldur að vera
með sömu stelpunni á sólarhrings
fresti, ef ég væri öruggur um
þrjár aðrar þess á milli. Ef ég
hefði heilsu til þess, bætti hann
við með alvörusvip.
Ég fór að skilja. Það var til-
gangslaust að ræða við þá, þvi að
innst inni voru þeir haldnir sömu
meinlokunni. Þeir litu báðir á
konur sem verkfæri, ekki mann-
eskjur. Stocker leit á þær sem
tæki til nautnar, Ned sem fjöður i
hattinn sinn. Skoðanir Stockers
voru ruddalegar og grófar, skoð-
anir Neds voru fágaðri — á yfir-
borðinu. Eina leiðin væri að fá þá
til að lita á konuna sem mann-
cskju. En hvað myndi það svo
sem gagna? Ef ég færi að segja
við Ned, að hversdagslegur mað-
ur, óþekktur og metnaðarlaus ná-
ungi, gæti hæglega eignast konu
sem stæði fyllilega á sporði
sem konum sem hentuðu sem
Hinn 1. des. sl. voru gefin
saman i hjónaband af séra
Þorgrimi V. Sigurðssyni i
Garðakirkju Þóra Kristin
Magnúsdóttir og Helgi
Sigurmonsson. Heimili þeirra er
að Hraunsmúla, Staðarsveit,
Snæfellsnesi.
Ljósmyndast. Hafnarfjarðar.
Þann 30/12 sl. voru gefin saman
i hjónaband i Dómkirkjunni af sr.
Oskari J. Þorlákssyni Maria
Bergmann Guðbjartsdóttir og
Guðbergur Sigurpálsson. Heimili
þeirra verður að Arahólum 2,
Reykjavik.
Ljósmst. Gunnars Ingimars
eiginkonur fyrir mikilmenni — til
hvers væri.það svo sem? Eða ef
ég reyndi að koma Stocker i skiln-
ing um, að ef hann ilentist með
einni stúlku og kynntist henni i
stað þess að æða sifellt frá einni
til annarrar, myndi ýmislegt
koma honum notalega á óvart.
Hann gæti aldrei fengið mig til að
trúa þvi.
Gott og vel, ég vissi hvar ég
hafði þá. Ég gat ráðið þvi hvort ég
lét mér standa á sama eða vor-
kenndi þeim. Það var aðeins eitt
sem mér var ekki alveg ljóst, og
það var hvernig ég hafði öðlast þá
visku að geta litið niður á þá? Ég
sá að hinir voru lika að velta
þessu fyrir sér og ég varð ekki
vitund hissa, þegar Ned spurði:
— Hvað um þig, Jói?
— Áttu við mig og hjónaband-
ið?
— Hvað annað? sagði hann
gremjulega. — Reyndu ekki að
telja okkur trú um að þú sért enn
að biða eftir þeirri réttu. Maður
hittir stúlkuna sem hann vill gift-
ast á þeirri stundu sem hann vill
það sjálfur og ekki fyrr.
Ég gat ekkert sagt. Þetta að ég
hefði ekki hitt þá réttu, var i
rauninni eina ástæðan sem ég gat
fært fram fyrir einlifi minu — aö
minnsta kosti sú eina sem þeir
gátu skilið. önnur og dýpri
ástæða var fyrir hendi, en hana
gat ég hvorki útskýrt fyrir Stock-
er né Ned. Vandinn var sá, að
þegar ég einn góðan veðurdag
eignaöist konu, yrði ég tilneyddur
að festa rætur einhvers staðar og
staðfestast i ákveðnu lifs-
formi. t augum þeirra var ég
auðvitað búinn að þvi fyrir löngu.
Þeir héldu að ég hefði endanlega
valið þann kost að lifa notalegu
meðalmennskulifi i bænum þar
sem ég var fæddur og uppalinn. A
ytra borðinu höfðu þeir rétt fyrir
sér. Fólk sem hitti mig i fyrsta
skipti, var samstundis sannfært
um að ég væri maður sem væri
hæstánægður með sveitatilveru
sina. — Heiðarlegur, klunnaleg-
ur, dálitið óheflaður og með þann
stil sem einkennir fólk sem af-
neitar þvi að hafa stil. Enginn
vissi neitt um þær ólgandi tilfinn-
ingar sem bærðust undir þessu
yfirborði, enginn nema ég sjálfur.
t rauninni sveif ég i lausu lofti
milli tveggja heima og gat ekki
með nokkru valið á milli. Ég gat
ekki með góðu móti séð af nota-
legum smábæjarblænum. Ég gat
ekki staðist þetta rólega og vin-
gjarnlega kæruleysi. Það hlifði
mér við margs konar erfiðleikum
i daglegri umgengni við fólk. Á
hinn bóginn yrði ég vitlaus, ef ég
neyddist til að horfast i augu við
þá staðreynd að ég kæmist aldrei
burt. Ef ég hefði ekki verið á si-
felldum þönum til London og út-
landa, hefði ég verið glataður.
En þegar ég var i London var
ég auðvitað óánægður þar lika.
Ég gat ekki fengið mig til að trúa
þvi, að neins góðs væri að vænta
úr borg sem var svo útbólgin, sót-
menguð og heilsuspillandi. Ég gat
ekki þolað fölleitan og æðibunu-
legan manngrúann, ógeðslegar
og ruddalegar auglýsingarnar,
endalausar raðir af dökkum múr-
steini, allt þessa litlu, sjálfstæðu
bæi — Barnet, Edgware, Morden,
Streamtham, Totting, Fulham —
sem London hafði gleypt. Ég hef
aldrei getað hugsað mér að vera
Lundúnabúi. t samanburði við
ibúana i Bænum-sem-ekki-má-
nefna var fólkið i London eins og
vélmenni.
En hvernig var hægt að kvæn-
ast og eignast fjölskyldu án þess
að velja? Hvernig var hægt að
velja sér konu án þess að velja
endanlega á milii þessara tveggja
heima? Mér varð óglatt þegar ég
hugsaði um þá herskara af ná-
kvæmlega eins stúlkum sem stik-
uðu um i Hampstead og Chelsea,
allar með sama taglið og sömu
þröngu buxunum, allar á hnot-
skóg eftir eiginmanni og reiðu-
búnar til að setjast að á lands-
byggðinni og lifa i uppgjöf það
sem eftir var. En ekki leið mér
BRIDGE
Uppgötvun
Peresar
t undirbúningskeppninni i
Bandarikjunum fyrir næstsiðasta
heimsmeistaramót kom eftirfar-
andi gjöf upp. Að spilinu loknu
uppgötvaði Charlev Peres all-
frumlega leið til að fella sögnina.
sverð og sérstaklega varasöm
þegar eigast við spilamenn að
svipuðum styrkleika og við má
búast að legan i spilunum sé
sagnhafa til trafala. Hér fer á
eftir gjöf sem sýnir þetta. Hún
kom upp i keppni Austurrikis og
Norðmanna á Evrópumesitara-
mótinu næstsiðasta i Osló og
redoblunin kostaði þá fyrrnefndu
annað sætið á mótinu.
S. A G 3
H.— 732
t. Á 8 3
L. D G 5 4
S. — S. K 8 7 4 2
H.ADG 10 9854 H. 6
T. K 7 5 4 T.G962
L.9 L. 8 7 2
S. D 10 9 6 5
H. K
T. D 10
L. A K 10 6 3
Sagnir: Norður gefur. Austur-
Vestur á hættunni.
Vestur Norður Austur Suður
Kay Papée Kaplan Lazard
— 1 L. pass 1 S.
4 H. pass pass 4 S.
pass pass pass
Vestur lætur út hjartaásinn og
kóngur Suðurs fellur i hann.
Hjartadrottning er þá látin út og
Austur kastar af sér laufi, Suður
trompar og lætur út spaðafimmu
sem Vestur kastar hjarta i og
gosinn kemur frá blindum. Þegar
Austur hefur fengið slaginn á
.spaðakóng sinn, fær hann tæki-
færi til að fella sögnina. En
hvernig á að haga vörninni til
þess að svo fari?
Svar:
Kaplan hafði gert sér fyllilega
ljósa skiptingu handar sagnhafa.
Honum var þá um leiö ljóst að
væru tveir tiglar Suðurs
drottningin og tian, myndi sagn-
hafi geta komið Vestri i kast-
þröng milli tiguls og hjarta, þegar
hann léti út laufaásinn i þessari
lokastöðu:
H.7T.A8
H.GT.K7 T.G96
T.D 10 L.A
Vandinn sem Kaplan var þvi á
riöndum var að finna leið til að
koma i veg fyrir að þessi loka-
staða kæmi upp. Kaplan lét þvi
ekki út spaða, en það útspil hefði
engu stefnt i hættu, en kaus
heldur að ráðast á tigulinn til þess
að tigulásnum yrði rutt burt.
En þetta útspil kom fyrir ekki,
Suður stóðst sögnina samt sem
áður. Hann hafði reyndar tigul-
drottningu og tiu, en þegar tigul-
tvistur kom frá Kaplan, lét sagn-
hafi tiuna með það i huga að meiri
likur myndu vera á þvi að Vestur
ætti kónginn i tigli fremur en
gosann.
En sagan af þessari gjöf er sem
sagt ekki öll sögð, þvi að bridge-
höfundurinn Peres sýndi fram á i
timaritinu „Bridge World” að
hægt hefði verið að fella sögnina,
ef Vestur hefði látið tigultiuna
halda siaginum, i stað þess aö
láta kónginn á hana! Siðan hefði
Austur leyft sagnhafa að taka
þrjá slagi á lauf, en trompað
fjórða laufiðtil að hindra að sagn-
hafi fengi á það fimmta og siðasta
og Suður verður þvi að sætta sig
við tapslag á þriðja tigul blinds til
viðbótar tapslögunum á hjartaás,
spaðakóng og laufslag
trompaðan.
Örlagarik
redoblun
Það getur verið æði vafasamt
að redobla. Redoblun er tvieggjað
S. D G 4 2
II. 5
T. K G 5 4
L. K G 7 6
S. 9 5 3 S. K 10 8 7 6
H. G 10 3 2 II. 9
T. D 8 3 T. A 10 9 7
L. A D 2 L. 10 9 4
S. A
H.AKD 8764
T. 6 2
L. 8 5 3
Sagnir: Vestur gefur. Austur-
Vestur á hættunni.
Vestur
pass
dobl
Norðurðpass
redobl
Austur
1 S.
pass
Suður
3 Gr.
pass...
Vestur lét út spaðaþrist,
tvisturinn frá blindum, sexan frá
Austri og drepið á Asinn einspil.
Suður lét þegar út laufaþrist,
Vestur tók með ásnum og sagn-
hafinn, Austurrikismaðurinn
Hartwich, varð tvo niður.
Hvernig mátti það verða?
Hefði Vestur látið út fjórða
hæsta spil sitt i lengsta litnum,
hjartatvistinn, en við þvi mátti
alveg eins búast, hefði þá verið
hægt að standa þrjú grönd?
Athugasemd um sagnirnar:
Þegar andstæðingarnir
(Austur) hafa opnað á einum
spaða, gæti Suður með þessi spil
stokkið upp i úttekt með fjórum
hjörtum. Til þess þarf náttúrlega
nokkra áræðni, en vogun vinnur,
vogun tapar. En Hartwich i Suður
fannst áhættan of mikil og meiri
likur á að hægt væri að taka niu
slagi i grandi, en tiu i hjarta, og
sagði þvi 3 grönd. önnur yfirboð
sem til greina hefðu getað komið
(dobl, eitt grand eða tvö hjörtu
t.d.) hefðu öll verið hæpnari
sagnir.
En hvað skal segja um spaða-
opnun Austurs. Það getur reynst
vel að opna veikt á þriðju hönd til
þess eins að sýna sæmilega
sterkan lit, en i þessu tilfelli gat
opnunin orðið dýrkeypt á
hættunni.
Það hefðu verið fyllilega eðlileg
viðbrögð hjá Suðri að svara
doblun þriggja granda
sagnarinnar með þvi að segja
fjögur hjörtu. Þá sögn hefði
Vestur tvimælalaust doblað og þá
hefðu Austurrikismenn átt vist
annað sætið á Evrópumeistara-
mótinu.
Vegna hinnar heppilegu legu i
laufunum er hægðarleikur að
vinna fjögur hjörtu, og það gerðu
reyndar Norðmennirnir sem
höfðu spil Norðurs og Suðurs við
hitt borðið.
Bókhaldsaðstoð
með tékkafærslum
fj^BÚNAÐARBANKINN
V£t/ REYKJAVÍK