Dagblaðið Vísir - DV - 08.02.1996, Síða 10

10
FIMMTUDAGUR 8. FEBRÚAR 1996
Lesendur
Formannsslagurinn hjá Starfsmannafélagi Reykjavíkur:
Undarleg hugsun
„Það má sjá í okkar félagi sterk tengsl formanns við 7.deild starfsfólks á
Sjúkrahúsi Reykjavíkur á að þangað hefur hún ekki litið til fundarhalda í
nokkur ár.“
Spurningin
Hvernig viltu leysa fíkniefna-
vandann?
Auðunn Gestsson blaðsölumað-
ur: Foreldrar eiga að passa börnin
sín.
Snorri Guðmundsson nemi: Það
veit ég ekki.
Gunnar Þór Sigurðsson nemi:
Beita forvörnum.
Fjóla Erlingsdóttir tækniteikn-
ari: Fá þá sem lent hafa í þessu til
að tala við krakkana.
Gunnar H. Gunnarsson verk-
fræðingur: Ráðast að rótunum.
Styrkja íþrótta- og tómstundastarf
og auka fræðslu.
Gunnar Örn Arnarson nemi: Með
fræðslu, að fólk komi í skólana og
útskýri málin.
Björn Finnsson skrifar:
Starfsmannafélag Reykjavíkur
hefur nú formann, Sjöfn Ingólfsdótt-
ur, sem fyrir fáeinum árum barðist
fyrir þeim skilningi að uppstilling-
amefnd ætti að tryggja einn fram-
bjóðanda í hvert sæti stjórnar fé-
lagsins. Þegar þetta gerist nú sem
endranær samkvæmt reglum félags-
ins og hún verður fórnarlamb,
þ.e.a.s. ekki samþykkt í nefndinni,
bregst hún við reið og sár. Hún skil-
ur greinilega ekki aö þetta eru
gleggstu merki vantrausts sem um
getur og er það von.
Aldrei hefur Sjöfn þurft að berj-
ast fyrir þessu starfi heldur hefur
hún flotið í það sem hvert annað
rekatré og legið þar síðan í fjörunni
sem hana rak á og fúnað þar. Hún
varð formaður er Haraldur Hannes-
son lést og hún hafði verið gerð
varaformaður þar sem stjórn skipt-
ir með sér verkum og embættum
utan formanns. Síðan hefur hún set-
ið þar af gömlum vana því enginn
hefur fyrr boðið sig á móti henni.
Svo sem hún hefur sjálf gefið í
skyn þá er hún ekki í sambandi við
félagsmenn almennt enda sagðist
hún ekki vita um neina óánægju.
Nú berst hún um og reynir að finna
lagakróka til ógildingar á starfi
nefndarinnar þó svo skilningur
hennar hljóti að vera bókfærður frá
árunum er hún tók við starfmu.
Auðvitað ætti hún að vera stolt af
því að fá tækifæri til að sanna
hæfni sína, í kosningum. En það
virðist á einhvern hátt hræða hana,
hverju sem veldur. Hafi hún unnið
svo vel fyrir okkur sem hún telur
ætti að vera óttalaust að fara í kosn-
ingar.
Það má vera að sú regla að aðrir
frambjóðendur 'en uppstillinganefnd
mælir með þurfa að fá 75 meðmæ-
lendur skelfi hana. En þá getur hún
Guðmundur Rúnar Guðbjarnar-
son skrifar:
Á dögunum bárust af því fréttir
að Verkamannafélagið Dagsbrún
ætlaði að fara að greiða fráfarandi
formanni hátt í 200 þúsund krónur
á mánuði í 18 mánuði eftir starfslok
hans. t fréttum þessum kom margt
undarlega fyrir sjónir eins og til
dæmis að Guðmundur J., sem er jú
án alls vafa enn þá formaður Dags-
brúnar, hefði hvergi komið þar
Gunnar hringdi:
Það er ótrúleg ósvífni að vatnið í
flugstöðinni á Keflavíkurflugvelli,
sem er helsti viðkomustaður útlend-
inga á íslandi, skuli vera klórbland-
að til að fullnægja kröfum Banda-
ríkjahers.
íslenska vatnið er helsta stolt
okkar fyrir utan fiskinn og lamba-
kjötið og þá ættum við að sjá til þess
að útlendingar fái hreint vatn að
drekka um leiö og þeir koma inn í
landið. Margir útlendingar gætu
hugsað til þess tíma er ég undirrit-
aður lagði til að allir frambjóðendur
sætu við sama borð og ef meðfhæ-
lenda væri krafíst skyldu þeir vera
25 og allir frambjóðendur þyrftu
þann stuðning. Það er nú reyndar
svo að lýðræðisreglur eiga ekki upp
á pallborð afturhalds og einræðis.
í verkalýðshreyfíngunni og
reyndar alls konar félögum er vilja
telja til lýðræðis ætti fyrst og fremst
að bæta aðgengi tO framboðs og tak-
marka tima er hver má sitja í emb-
ætti. Því miður er félag okkar eins
og ýmissa annarra orðið félag
stjórnanna en ekki fólksins. Stjórn-
ir vilja leggja mál öll fyrir á sinn
hátt og ákveða hverjir taka við emb-
ættum ef einhverjir kynnu að
hætta, reiðast gjarnan öðru.
nærri og einnig það að trúnaðar-
ráðsmenn fengu fyrst að frétta um
verknaðinn í blöðunum. Já, hann
lækkar ekki fílabeinsturninn.
Slík og þvOík reisn er þessara
manna að þeir vOa ekki fyrir sér að
rýja hinn aldna formann félagsins
aUri sjálfsvirðingu með því að gera
hann að eins konar betlara sem
ófær sé að sjá sér farborða.
Það þarf ekki neinn snilling til
þess að sjá að þarna hefur gamall
hugsað sem svo að það sé þá ekki
meira varið í þetta hreina vatn sem
við erum að stæra okkur af. Sjálfum
finnst okkur íslendingum vatnið í
flugstöðinni ódrekkandi. Og naskir
kaffidrykkjumenn segjast finnast
sápubragð af kaffinu í flugstöðinni.
Það má sjá i okkar félagi sterk
tengsl formanns við 7.de0d starfs-
fólks á Sjúkrahúsi Reykjavíkur
(Borgarspítala) á að þangað hefur
hún ekki litið tO fundarhalda í
nokkur ár. Árangur starfs og styrks
hennar sést líka á því að laun fé-
lagsmanna eru einhver hin lægstu
meðal margra lágra. Það eru vand-
fundin félög bæjarstarfsmanna með
lægri laun. Flestir okkar félaga eru
með vel innan við helming þeirra
meðaOauna sem ASÍ félagar virðast
hafa. Meðallaun eru reyndar vond
viðmiðun. Það er von mín að félag-
ar S.T.R.V. sjái nú hvernig umbún-
aður fyrri ára hefur verið og reyni
að taka upp ögn meira lýðræði og
væntanlega betri árangur með
styrkri stjórn.
gildru
maður verið veiddur í gOdru þess
sem ætlar sér sjáifur feitan gölt að
flá í lok síns eigin starfsferOs.
Þar sem ég veit að Guðmundur J.
mundi sjálfur vOja að þeir sem
minna mega sín fengju að njóta
mildi guðs og miskunnsemi mann-
anna þá skora ég á þá menn sem
stóðu að þessari óvirðingu við frá-
farandi formann að biðja hann og
aðra Dagsbrúnarmenn innilega af-
sökunar á framferði sínu.
Klórblandað vatn er léleg land-
kynning fyrir utan það hvað það er
mikO skömm að því að verið sé að
taka tillit til sérþarfa Ameríkana.
Við eigum að bjóða upp á hreint ís-
lenskt og drekkandi vatn í flugstöð-
inni.
Jakinn veiddur í
Klórblandað vatn
er léleg landkynning
„Við eigum að bjóða upp á hreint íslenskt og drekkandi vatn í flugstöðinni."
DV
Óþarflega
margir frétta-
tímar
Björgvin Gíslason hringdi:
Ég tek undir það sem ÞórhOd-
ur Þorleifsdóttir sagði í sjón-
varpsþætti i vikunni að Ríkisút-
varpið eyddi allt of mOdum tíma
í þessa dægurmálaumræðu sem
er um ekki neitt. Hún er líka al-
gjör óþarfi þessi buna og endur-
tekning á fréttatímum. Ríkis-
sjónvarpið er með fréttir 4 sinn-
um á kvöldi og Ríkisútvarpið út-
varpar fréttum mörgum sinnum
á dag. Er ekki hægt að klípa af
þessu og setja peningana í dag-
skrárgerð í staðinn?
Fólk fram yfir
dýrin
Hrönn hringdi:
Ég er sjálf hundaeigandi og ég
vorkenni henni Kristínu Olsen í
Neðstaleiti sem hefur verið í
fréttum vegna þess að henni er
gert að losa sig við hund sinn.
En það hefur líka komið fram í
fréttum að íbúi í sama húsi og
Kristín er með ofnæmi fyrir
hundinum og finnst mér að taka
verði tOlit tO þess. Það er mín
skoðun að annað hvort verði
Kristín að losa sig við hundinn,
sem ég þykist vita að henni þyk-
ir óskaplega vænt um og stytti
henni stundir, eða þá að hún
verði að flytja. Það er ekki hægt
að láta fólk með ofnæmi líða
vegna dýrahalds annarra.
Leggið
Jóhannesi lið
Gyða hringdl:
Það er samdóma álit mitt og
margra sem ég þekki að Jóhann-
es í Bónusi hafi gert meira fyrir
láglaunafólk en sjálf verkalýðsfé-
lögin. í grein í DV 6. febrúar
bendir hann reynar sjálfur á að
enginn málsvari almennra
launamanna hafi barist gegn
vörugjöldum á neysluvarning. í
sömu grein vekur Jóhannes at-
hygli á hugmynd um að leggja
skatt á hvert kOó í stað hlutfaUs-
skatts. Það kemur niður á þeim
sem síst skyldi. Vonandi leggja
einhverjir Jóhannesi lið í barátt-
unni gegn því að enn verði
þrengt að almennu launafólki.
Hættuleg þróun
Runólfur hringdi:
Ég tel það hættulega þróun ef
heObrigðisgeirinn þarf að fara
að treysta á stuðning eða kostun
frá fyrirtækjum úti í bæ. Ég á þá
við gjöf Pharmaco tO barna- og
unglingageðdeildarinnar. Þetta
er auðvitað gert af góðum hug
hjá fyrirtækinu, um leið og það
fær góða ímynd út á við, en þetta
getur leiðst út í það að fyrirtæki
vOji forgangsraða í heObrigði-
skerfmu. Ég held að það sé best
að líknarfélögin ein haldi áfram
að kosta uppbyggingu hinna ein-
stöku deilda.
Betri kennslu í
handmennt!
Sigurlaug hringdi:
Ég held mér sé óhætt að full-
yrða að eftir að skipulagi í
kennslu í handmennt var breytt
læri börnin minna en áður.
Reyndar læra stelpur svolítið í
smíöi og strákar svolítiö í saum-
um en þetta er ekki nema „svo-
lítið“. Ég á nú bara dætur
þannig að ég get ekki borið
smíðakennsluna saman við það
sem áður var en dætur mínar
segja að strákarnir fái aOa at-
hygli saumakennarans. Stelp-
urnar fái aðstoð þegar búið er að
hjálpa strákunum og þá er oft lít-
ill tími eftir af kennslustund-
inni. Þar að auki eru auðvitað
verkefnin í saumum færri en
áður var og stúlkurnar verr und-
irbúnar fyrir lífið.