Dagblaðið Vísir - DV - 19.12.2003, Síða 3

DV Fréttir
FÖSTUDAGUR 19. DESEMBER 2003 3
Guði sé lof fyrir vinstriöfga
Spurning dagsins
Jólaplatan þín?
Sjálfstæðisflokkurinn hefur alltof
mikið fylgi. Nú er ég ekki að tala út
ifá þeim sem eru ósammála honum
heldur einmitt og aðallega fyrir þá
sem styðja flokkinn. Sjálfstæðis-
flokkurinn hefur haft ítök og fjöl-
miðla, áróðursvél sem hefur fært
þeim alltof mikið fylgi og þar af leið-
andi alltof mörg þingsæti. Þeir eiga
ekki innistæðu íyrir öllum þeim at-
kvæðum sem þeir hljóta, og hér ein-
skorða ég mig bara við innistæðuna
sem felst í þingflokki Sjálfstæðis-
flokksins. Maður rekst hvað eftir
annað á einhverja þingmenn flokks-
ins sem maður hefur aldrei séð eða
heyrt minnst á sem hafa samt setið á
þingi allt sitt líf. Og þegar þingbækur
eru skoðaðar hafa þeir aldrei tekið til
máls nema til að fá að fara á klósett-
ið. Og jú, kannski hafa þeir á góðum
degi rætt stuttlega um að hækka há-
markshraða og lögleiða hnefaleika.
Framsóknarmenn eru þessu sama
merki brenndir þótt þeir hafi reynd-
ar ekki atkvæðamagnið og þing-
mannafjöldann. Sem gerir þá reynd-
ar enn dasaðri. Þetta lið er engir
öfgamenn og við þá segi ég: „Ég veit
ekkert hverjir þið eruð, þið eruð til-
gangslausir, farið á sjó eða eitthvað!"
Auðvitað er til hæfileikafólk í Sjálf-
stæðisflokknum en greinilega ekki
nóg til að manna þingbekkina. Þetta
segi ég óháð skoðunum þeirra. Ég er
ekki sammála Davíð um neitt síðan
hann hætti í Útvarpi Matthildi, en
Erpur Eyvindarson
skrifar um vinstriöfga.
Kjallari
Davíð er vissulega hæfileikamaður.
Eða var það allavega áður en hann
snappaði. En eftir sem áður, því
lengra til vinstri því meiri hugsjónir,
æsingur og læti. Það er m.a. þess
vegna sem ég gef guði lof fyrir
vinstriöfga.
Júró-centrúm-demókratísk-
ur-vinstrimaður með Hugo
Boss gleraugu
Hvar værum við án vinstriöfga?
Einhver markaðsvænn júró-cent-
rúm-demókratískur-vinstrimaður
með Hugo Boss gleraugu myndi
kannski segja að vinstriöfgar skemmi
fyrir vinstrivængnum. En það gerist
bara ekkert án öfgamanna. Það er
sama hvaða sjálfsögðu mannréttindi
hann myndi tína til. Það þurfti alltaf
vinstriöfga í upphafi til að berja þau í
gegn. Martin Luther King barðist
kröftuglega íyrir afnámi lögbundins
kynþáttamisréttis í ákveðnum fylkj-
um Bandaríkjanna. Kröfur hans voru
ósköp eðlilegar; að svertingjar nytu
meira en ódýru týpunnar af ríkis-
borgararétti í landi frelsisins. En hin
Fleiri tækifæri-farsælla mannlí
f
þaulskipulögðu hægriöfgasamtök
FBI og CIA fylgdust grannt með þess-
um „vinstriöfgamanni“ sem var út-
hrópaður sem kommúnisti. Eftir því
sem mun róttækari og „öfgasinn-
aðri" hreyfíngu Malcolm X og Black
Panther Party óx ásmegin varð ótti
afturhalds við byltingu verulegri.
Látið var undankröfum Martin
Luther King og hann gerður að opin-
berri hetju með sinn eigin lög-
bundna frfdag.
Öfga-loðnu-trukka-lopa-lesb-
íur
SkyndUega var Dr. King orðinn
engill, en Malcolm hafði tekið stöðu
hins eina sanna öfgamanns. Ótti
valdsins við öfgamanninn verður tfl
þess að látið er undan kröfum „skárri
kostsins". Þá er eins gott að öfgamað-
urinn sé nógu andskoti mUdU öfga-
maður til að „skárri kosturinn" sé
ennþá einhvers virði. Það sama átti
við í kalda stríðinu þar sem óttinn við
kommúníska byltingu varð þess
vafdandi að ráðandi öfl létu undan
kröfum minna „öfgasinnaðra"
vinstrimanna, sósíaldemókrata og
hvaða nöfnum sem þeir nú kusu sér.
Þannig voru velferðarríkin byggð
upp, að mfnu mati heUbrigðustu og
mannúðlegustu samfélög sem jörðin
hefur hýst. Það sama má segja um
öfga-loðnu-trukka-lopa-lesbíurnar í
Rauðsokkahreyfingunni sem hmndu
af stað þeim breytingum sem hver
einasta slæðufufsa í Sjálfstæðis-
flokknum myndi aldrei vilja vera án.
Hinn „rammsódómíski suddakyn-
vUlingur" Páll Óskar er á sama hátt
öfgaelementið en „heimilislegir kyn-
viUingar" á borð við Felix Bergsson
em síðan mennimir sem afturhaldið
viðurkennir opinberlega. Ég gæti
verið að einfalda örlítið málið hér, en
það er jafn satt fyrir því, og það er
skemmtilegra á þennan hátt lika. Við
gætum haldið svona áfram endalaust
að telja upp dæmi um réttindi sem
verða að veruleika fyrir baráttu öfga-
manna. Því öfgamenn til vinstri em
nauðsynlegir og vinstriöfgar göfga.
Hlljómar áritadir
Núna er ég að leita að plötu með Álfta-
gerðisbræðrum. Hljómaplötuna er ég
búinn að eignast, áritaða afþessum
goðum okkar Suðurnesjamanna.
Kristján Pálsson,
fv. alþingismaður
Islensku dív-
urnar, Eivöur,
Margréti Eir,
Védísi Hervöru
og fleiri. Melló
og skemmti-
legar, rólegar
og góðarí
jólastressinu.
Mig langar í
Björgvin Hall-
dórsson og nýju
Stuðmanna-
plötuna. Ég hef
alltafhaldið
upp á þessa
listamenn, eins
og líklega öll
þjóðin gerir.
Kristín Björnsdóttir,
vinnur í Hagkaup
Anna Samúelsdóttir,
verslunarmaður
Mig langar í
blús.Annars
þykist ég vita
að ég fæ fjöld-
ann allan af
góðum plötum
í jólagjöf.
Eigum við ekki
að segja Óskar
Pétursson og
Siggu Bein-
teins. Eitthvað
íslenskt, rólegt
og gott.
Birgir fsleifur Gunnarsson,
starfsmaður Skífunnar
Ágúst Jóhannsson
handboltaþjálfari
Engin frásagnar-
fötlun
Davíð Ólafeson skrifar Mér
finnst gaman að lesa glæpasögur
Arnaldar Indriðasonar. Skáldagáfan
gneistar af piltinum og sagnagleðin
virðist honum töm. Ef hann væri
haldinn stfllömum eða frásagnafötl-
un væru bækur hans ekki svona
skemmtilegar og seldust ekki eins og
heitar lummur. Hann hefur líka
sjálfur sagt að glæpir séu ekki fjar-
lægir, sem er hárrétt. Með því tekst
Arnafdi með ágætum að endur-
spegla samfélag sitt, rétt eins og
bækur föður hans, Indriða G. Þor-
steinssonar, voru frábær aldarspeg-
ill. Þar sagði frá stráknum sem flúði
sveitina og gerðist leigubílstjóri í
Reykjavík.
í sjónvarpsviðtölum sér maður
hvað þeim feðgum svipar saman.
Arnaldur er líkur karli föður sínum í
svip og útliti og málrómurinn er sá
Lesendur
sami. Þeir hlæja meira að segja eins;
svo gleðiómurinn kemur djúpt úr
barkanum. í raun má segja að Ind-
riði sé ekki horfmn okkur - heldur
hafi maður komið manns í stað. Sá
er Arnaldur sem er ekki síðra skáld
er pabbi.
Arnaldur Indriðason Maður manns Istað.
Hinsegin dagar í Reykjavík Skörin farin
að færast full ofarlega i bekkinn.
Framsókn fer
vill vegar
Bryndfe Jónsdóttir, skrifar: Fáir
stjórnmálaflokkar hafa gert gildum
fjölskyldunnar hærra undir höfði en
einmitt Framsóknarflokkurinn. Sú
stefna er þakkarverð, enda velkjast
fæstir í vafa um að gagnkynhneigð
og fjölskyldulíf er hinn eðlilegi
lífsmáti og sá sem stuðlar að fjölgun
og endurnýjun mannkyns. Mér
finnst því skjóta skökku við þegar
ungliðar flokksins sendi frá sér
ályktun þar sem því er sérstaklega
fagnað að laða eigi samkynhneigða
ferðamenn til landsins.
Við heyrum stundum af akfeit-
um, sveittum og sköllóttum körlum
sem fara austur til Tælands til að
sinna kalli náttúru sinnar. I borgum
nágrannafanda okkar, svo sem
Kaupmannahöfn, sjást gleðikonur á
götum úti og þykir ekki tiltökumál.
Sumir karlmenn hafa farið til fjar-
lægra landa til að leika við litla
stráka.
Hvað fordómaleysi varðar er
skörin nú farin að færast full ofar-
lega í bekkinn, eins og áðurnefnd
ályktun sýnir. Er ekki fulllangt geng-
ið með því að laða lesbi'ur og
homma heimsins í Bjarmalands-
ferðir til íslands? Á þjóðin ekki
skárra skilið frá Framsóknarflokkn-
um, sem um margt hefur verið
brjóstvörn hinna þjóðlegu gilda?
Svari hver fyrir sig.
DV tekur við lesendabréfum og
ábendingum á tölvupóstfanginu
lesendur@dv.is. DV áskilur sér rétt til að
stytta allt það efni sem berst til blaðsins
og birta það í stafrænu formi og í
gagnaþönkum án endurgjalds.
Það verða margir harðir pakkarnir um jólin.
&em/ /œlur-Aér- qýf'Aínum/
Tempur heilsukoddar
Tempur inniskór