Vísir - 14.10.1969, Side 6

6
V f S I R . Þriðjudagur 14. október 1969.
m
EINUM STAÐ
Fóið þér (slenzk gólfteppl fró:
TEPPIíf ’Mcrol lía i: JU bV
ZUtíma
Ennfremur ódýr EVLAN teppl.
SpariÖ tfma og fyrirhöfn, og verzlið á einum sfcð.
C
X

Dag* viku* og
mánaöargjald
&
220-22
Wjl BÍLALEIGAN
MJAIAJltf
RAUOARÁRSTÍG 31
—Listir -Bækur -Menningarmál-
Hjörleifur Sigurðsson skr'far myndlistargagnrýni:
Bundin form og frjáls
Cnorri Sveinn kemur nú með
sýningu í annaö sinn. Hin
fyrri var óvenjulega heilsteypt
enda ljóst, aö höf. gekk ekki
út úr smiðjunni fyrr en hann
hafði leyst verkefnin á sann-
færandi hátt og hert svo tengsl
verkanna, að þau mynduöu ó-
umdeilanlega hlekki í einni og
sömu keðjunni .. en einmitt
þetta grundvallaratriði gleymist
mörgum sæmilega upplýstum
myndlistarmönnum. Vitaskuld
mátti finna að nokkrum atrið-
um. Ég læt nægja að benda á,
að ljósu bogalínumar féllu
ekki jafnvel inn f heildarmynd-
ina og dökku hnoðramir og
myrku bakfletirnir. En viö
skulum ekki staðnæmast of
lengi við fortíðina þótt hún sé
gimilegt íhugunarefni. Nú hef-
ur veröld hans tekið stakka-
skiptum: Fjölmargir safaríkir
tónar olíulitanna koma í stað
grárrar snertingar á yfirborði
teikningar eða grafíkmyndar en
þáttur formeininganna og sam-
fylkingar þeirra er samt miklu
sterkari i viðleitni málárans: að
horfa til ýmissa átta f senn.
Þaö er hinn feiti og síhreyfan-
legi grunnur, sem verður að
taka á móti býsna óh'kum ver-
um, er koma eins og þjótandi
utan úr geimnum. Langbeztur
verður árangurinn þegar Snorri
Sveinn klippir bæöi hala og bak-
hluta af hersingunni. Ef til vill
er skringilegt aö lýsa Ljósþrá
(nr. 2 á sýningarskrá) á framan-
greindan hátt en hún altént
miklu þéttari og gimilegri
heimur en myndimar á lang-
veggjunum austan og vestan.
Einnig vil ég nefna Umbreyt-
ingu frá 1966, málverkin nr. 4,
16 og 17 sem dæmi um það
hvernig málarinn getur sætt
formrænar andstæður en not-
fært sér skerpuna engu að síð-
ur. Aftur á móti er sjöunda
málverkið grunnt og fellur út
úr rammanum, sem höfundurinn
kaus f upphafi Níunda getur
miklazt af góðum litum, en
skreytingar- eða ofhleðslutil-
hneigingin dregur úr áhrifa-
mætti hennar. Sýningin leiöir
glöggt í Ijós, að Snorri Sveinn
ákvað meö sjálfum sér að halda
út á torsóttari brautir, sprengja
hringinn, sem hann hafði dregiö
upp og fyllt lífi af svo mikilli
alúð og nákvæmni. Vafalaust
hefur hann gert sér grein fyrir
þvf, að slfku fylgdi nokkur á-
hætta en löngunin til endumýj-
únar og framsóknar sigraði
þægindakenndina (og deyfðina)
er smám saman fylgir því aö
hjakka í sama farinu. Við kom-
umst ekki hjá aö skoða nýjustu
verk málarans í ljósi þessara
staðreynda. Hann er góðum
hæfileikum búinn, en ákveðinn
tónn vefst dálftið fyrir honum,
að minnsta kosti í bili. Þó eru
nokkur málverkanna í Bogasal
fortakslaust ávöxtur bjartra
stunda og kynlegs andrúmslofts
í völundarhúsi myndlistarinnar.
Stefán Edelstein skrifar tónlistargagnrýni:
Háfleygustu vonir rættust
TTinn prýðilegi bandaríski
píanóleikari Ann Schein
var búin að sannfæra tónlistar-
unnendur með einleik sínum í
3. píanókonsert Rakhmaninoffs
s.l. fimmtudagskvöld. Það ríkti
því spenningur og tilhlökkun á
tónleikum Tónlistarfélagsins s.l.
laugardag, þar sem Ann Schein
lék verk eftir Schubert, Schu-
mann og Elliott Carter.
Ég held það sé ekki ofmælt,
að háfleygustu vonir hlustenda
hafi rætzt. Leikur listakonunn-
ar hefur ýmislegt umfram
þroska og öryggi: tónninn, sem
hún laðar fram úr hljóöfærinu,
er meö eindæmum hljómfagur;
það eru fyrst og fremst gæöi
tónsins, sem hefja leik Ann
Schein upp yfir flatneskju
venjulegrar spilamennsku.
„Cantabiie-leikur“ hennar, t.
d. í Schubert, var með þvf fall-
egasta, sem ég man eftir að
hafa beyrt hér á tónleikapalli.
Fyrsti kafli Schubert sónöt-
unnar stóö undir bannmerki
þessa „syngjandi" tóns. Hinn
frekar tilkomulitli hægi kafli
sónötunnar varð sannfærandi í
túlkun Ann Schein, hún lék
hann (heldur of hægt þó, að
mínum dómi) eins og hún tryði
á innihaldslegt gildi hans. Síð-
asti kaflinn tókst ekki eins vel,
einstaka ónákvæmni lýtti held-
ur leikinn, en þessi kafli er
eiginlega hálfgerð vandræða-
smíði hvort eð er, og hef ég
aldrei heyrt hann vel spilaðan
— veilan liggur.frekar hjá tón-
skáldinu en hjá túlkanda.
Sónatan eftir bandaríska tón-
skáldið Elliott Carter er risa-
vaxin tónsmíð, sem gerir engar
smákröfur til einleikarans.
Stöndum við í mikilli þakkar-
skuld við Ann Schein fyrir að
flytja okkur svo sjaldheyrða
tónlist. Þetta er ákaflega sann-
færandi og upprunalegt verk
eins bezta núlifandi tónskálds
Bandaríkjanna.
Að lokum heyrðum við són-
ötu Schumanns op. 11. Það
sem skrifað var um Schubert
hér að framan, gildir einnig um
Schumann: í nótna- og hljóma-
gróðri hinna rómantísku tón-
skálda hættir stundum viö, að
trén sjáist ekki fyrir skóginum.
En túlkun Ann Schein er svo
skýr, aðalatriði og aukaatriði
svo vel aðgreind, að aldrei vill-
ist hlustandinn — og aldrei
sofnar hann — tónlistin seytlar
ekki áfram, heldur beinir kröf-
um sínum til móttakanda -
hann verður virkur þátttakandi.
Að lokum dynjandi lófatak og
aukalög. Hafi Ann Schein þökk
fyrir komuna, og veri hún vel-
komin aftur.
JON LOFTSSON h/f hringbraut 121,sími íosoo ^
ÖKUKENNSLA
Útvega öll gögn
varðandi bílpróf.
Geir P. Þormar.
Símar 19896 og 21772.
Skilaboð Gufunes,
sími 22384.
AlfGHlVég hvili *§■, IJh
með gleraugum fiú iWilF
Austurstræti 20, sími 14566.
□SVALDUR
DANÍEL
'írautarholti 18
Simi 15585
SKILTI og AUGLYSDMGAR
BtLAAUGT VSTNGAR
ENDURSKTNSSTAFIR S
BlLNÚMER
UTANHÚSS AUGLÝSINGAR