Vísir - 14.10.1969, Qupperneq 9

V í SIR . Þriðjudagur 14. október 1969,
9
□ Kæruleysi í sam-
bandi við knatt-
spyrnugetraunina.
Ég er einn af þeim mjög
svo mörgu, sem kaupa seðla í
knattspymugetrauninni. Þessa
seðla getur maður keypt hvar
sem er og einnig skilað hvar
sem er. Þú getur kannski labbað
inn í næstu mjólkurbúð og keypt
þér seðil, sem þú síðan fyllir út
og skilar í mjólkurbúðina. Af-
greiðslustúlkan tekur að sjálf-
sögðu viö honum, þegar þú skil-
ar honum, en þú færð enga
kvittun fyrir, aö þú hafir afhent
stúlkunni seðilinn. Hvaða trygg-
ing er fyrir því að seöillinn
þinn komist í réttar hendur?
Hann gæti auðveldlega tapazt
og þá hefur þú ekkert í hönd-
unum. Það væri því mikil bót
í máli aö tekin væri upp svip-
uð aðferð hérna og notuð er
erlendis, en það er að stimpla
á seðilinn, sem maður heldur
eftir og þá hefur maöur þó allt-
af sönnun í höndunum um, að
seðlinum hefur verið skilað.
„Maggi“.
□ Misskilningur
hjá
„Flugáhugamanni“
í bréfi frá „Flugáhugamanni"
á mánudaginn kom fram ofur-
Iítill misskilningur, sem ég vil
gjarnan leiðrétta. Þar er sagt,
að lent hafi verið meö Manlio
Brosío á Reykjavíkurflugvelli,
en staðreyndin er hins vegar sú,
aö þotan lenti reyndar á Kefla-
víkurflugvelli, með hann innan-
borös, og þarf ekki annað en
aö lesa blööin frá þessu tímabili
til aö sannfærast um það.
Ástæðan fyrir því, aö þotan
lenti ekki á flugvellinum í
Reykjavík er meðal annars sú,
að samkvæmt burðarþolsmæl-
ingum sem fram hafa farið á
vellinum er ekki vogandi að
þotan Iendi nema hálfhlaðin
þar sem völlurinn þolir ekki
þyngd hennar fullrar af farþeg-
um, og mundi verða anzi erfitt
fyrir Flugfélagið að halda uppi
starfsemi sinni, ef það þyrfti
einatt að fljúga með hálftóma
vélina.
Lesandi.
HRINGIÐ í
SÍMA1-16-60
KL13-15
Þeir voru í fullum gangi strákarnir við að hreinsa til fyrir framan Byggingavöruverzlun Kópa
vogs. Það átti að breyta vatnslögninni inn í hús ið og innganginn ætluðu þeir að flytja tii
og hafa að neðanverðu, enda „fjallshlíðin“ mun lægri þar og árennilegri til uppgöngu.
Verzlanir fyrir
fuglinn fljúgandi
□ Það er svo sannarlega unnið af fullum krafti
við að fullgera hraðbrautina nýju í Kópa-
vogi. Þó finnst sumum verkið ganga seint fyrir
sig, enda skiljanlegt, þegar litið er á aðstöðu
þeirra. Þessir óánægðu menn eru eigendur verzl-
unarfyrirtækja, sem eru við vegamót Kársnes-
brautar og Nýbýlavegar.
þessi fyrirtæki eru skyndilega
komin anzi ,,hátt“ upp, og
þegar blaðamaöur Vísis kom á
staðinn sá hann mest eftir því
að hafa ekki útbúizt fjall-
göngufatnaöi. Þarna f jaðri
kaupstaðarins voru reyndar
risin hin myndarlegustu fjöll,
að vísu höfðu þau enga tignar-
lega fjallshnjúka eins og getið
er um í íslenzkum kveðskap,
heldur voru komin í þeirra stað
mannleg verzlunarfyrirtæki,
eins og til dæmis: Blómaskáli,
Litaskáli, Byggingavöruverzlun
og Hjólbarðaviðgerö.
Þama stóðu fyrirtækin tign-
arlega uppi í háloftunum, rétt
eins og þeirra viöskipasvæði
væri himinninn sjálfur, en ekki
jörðin og hennar jarðbundnu
búar. Það var engin furða, að
blaðamaöurinn, sem var svo ó-
heppinn að vera kvenmaður og
það í stuttu pilsi og háhæluðum
skóm, hugsaöi sig um tvisvar
áður en hann legði til atlögu
við einhverja fjallshlíðina. Fyrir
neðan fjallshlíðina voru líka
vörubflstjórar á bílunum sínum
að bíða eftir hlassi af mold, sem
verið var að hreinsa úr hlíðum
fjallanna. En það verk unnu
strákar, sem unnu hraustlega
með skóflum sínum og gengu
moldargusurnar stundum f aðra
átt en til bílpallsins. Enda var
sérsfcakur eftirlitsmaður, sem
hafði þaö hlutverk að beina
skóflunum í rétta átt. Það hafði
víst komiö fram, að vegfar-
endur fyrir neðan fjallshlíðina
voru ekkert hrifnir af mold-
hríð.
„Hátt uppi“, segja þeir.
Fyrsta fyrirtækið sem blaða-
maðurinn*kleif til var Bygginga-
vöruverzlun Kópavogs. Strák-
arnir í vinnuflokknum voru að
hreinsa til fyrir framan hana og
höfðu „hreinsað" svo vel til, aö
ekkert var eftir nema gang-
stéttin fyrir framan verzlunina.
Annar eigandi verzlunarinnar,
Hjalti Bjarnason, verður fyrir
svörum. — Menn segja að við
séum „hátt. uppi“ hérna, þegar
þeir loksins komast upp meö
miklu brölti og fyrirhö'n. Ég
verð nú að segja það, að mér
finnst verzlunin hafa dregizt
saman fyrir þetta. Menn veigra
sér gjarnan við því að klífa
fjall, þó að þá vanti nokkra
nagia.
Þetta hefur lamað
viðskiptalífið.
Á næsta fjalli hittum viö
Guðmund Þóröarson í Lita-
skálanum Hann var heldur ó-
hress yfir þessum framkvæmd-
um yfirleitt.
— Salan hjá mér hefur stór-
lega minnkaö og hafa þessar
framkvæmdir ekki aöeins dreg-
ið úr viðskiptum hjá okkur
hérna í „hominu", heldur bók-
staflega í öllum Kópavogi. —
Þórði Þorsteinssyni, í Blóma-
skálanum, sem raunar er þekkt-
astur undir nafninu Þórður á
Sæbóli, fannst e:gi sæmandi, að
gesturinn klifi fjallið, heldur
kom -hann sjálfur til móts viö
blaðamanninn.
Á „grafarbakkanum“.
— Fyrstu tvo dagana hafði
ég fyrir kostnaði, en ég hef
verið í „undirballans" síðan.
Ég hef nú staðið'á „grafarbakk-
anum“ í þrjá mánuði. Þeir
byrjuðu fimmtánda júlí og ætl-
uðu í fyrstu að vera einn mán-
uð. Þetta er sjálfsagt ágætis
framkvæmd út af fyrir sig, en
nún hefði bara mátt koma
seinna, á hagstæðari tímum. En
úr því sem komið er veröur
bara að reyna að gera það bezta
úr hlutunum. Við hérna verð-
um svo sannarlega harðir í
hom að taka, ef það verður ekki
gert. Það er víst alveg nóg að
búið er að setja mann á grafar-
bakkann, þó aö ekki sé maður
settur í gröfina líka, segir Þórð-
ur að lokum um leið og hann
hlær og vippar sér léttilega
upp fjallshlíðina sfna. Hann
ieysir gest s nn út með blómum
að gömlum, norrænum höfö-
ingjasið.

Finnst yður að ríkið eigi
að greiða rithöfundum
árslaun?
Björn Ólafsson, bifreiðafstjóri.
Já, mér finnst sjálfsagt að allir
hafi sín laun. Þeir gætu þá
kannski afkastaö meiru og út-
koman á bókunum yrði ef til vill
betri um leið.
Vilhjálmur Þorisson, skurögröfu-
maður: Því ekki það. Þeir þyrftu
þá ekki að vera að strita fyrir
daglegu brauði og ættu þá aö
hafa meiri tíma til aö skrifa og
þá ættu bókmenntimar væntan-
lega aö batna eitthvað.
Guðsteinn Hróbjartss., bifreiðar
stjóri: Nei, þaö finnst mér ekki.
Þeir eiga bara að hafa það, sem
þeir fá inn af sínum bókum.
Guðmundur Jónsson, bifreiðar-
stjóri: Alls ekki. Mér finnst að
þeir eigi bara aö hafa það, sem
inn kemur af bókum þeirra. Ég
er hræddur um aö ef ætti aö
greiða þeim laun færi þaö bara
út í hreina klíkustarfsemi.
Ágúst Ögmundsson, skrifstofu-
maðuL Já, einhver laun finnst
mér að þeir þurfi að fá, en ekki
kannski full laun miðað viö
fastan ríkisstarfsmann. Væri t.d.
athugandi, hvort ríkið gæti ekki
styrkt rithöfunda’ með því aö
kaupa bækur þeirra líkt og þeir
gera við myndlistarmennina.
Guðrún Guðmundsdóttir, skóla-
nemi: Jú, mér fyndist sanngjarnt
að þeir fengju einhverja stoö,
þó að um árslaun væri ekki að
ræða. Til dæmis aö ríkið borg-
aði ákveðinn hluta af tilkostnaði
við útgáfu bóka.