Lesbók Morgunblaðsins - 15.04.1945, Qupperneq 8

LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
216
KVÖLDSTUND MEÐ BOGA ÓLAFS
SYNI YFIRKENNARA
— Um ójómennóhu, menntajjrá ocj l
?ermó
OFT þegar jeg het'i gengiö fram-
hjá húsi Boga ólafssonar í Tjarn-
argötu, þá hefir mjer dottið í hug:
Einkennilegt er þetta hús. Það ber
svip af eigandanum, hátt, hnarreist
og fyrirferðarmikið. Líklega var
það á þessu húsi, sem jeg fyrst
kom auga á, að margt má marka
um menn á því hvernig hús þeir
byggja eða hvaða hús þeim fellur
í geð.
Svo var það eilt skammdegis-
kvöld í vetur, að jeg hafði lítið að
gera, átti leið framhjá hiisi Boga,
og hugsaði með mjer: Nú er best
jeg gefi mjer tíma til að atliuga
þetta hús að innanverðu og íbúa
þess, og hringdi dyrabjöllunni.
Bogi kom til dyra. Snöggklædd-
ur, berhálsaður, úfinn og skemmti-
legur, opnaði hann dvrnar eins og
hann bvði mjei,' inn í heilt kóngs-
ríki.
í ríki Boga, hinni rúmgóðu skrif-
stofu hans, eru allir veggir þaktir
bókum. — Þar er sýnilega hver
hlutur á sínum stað. Bókamenn eins
og hann eru yfirleitt reglumenn.
En á það minntist jeg engu orði.
Þorði það ekki, því hann kæiár sig
fjandann um alla. reglusemi — í
orði kveðnu. Það er jeg alveg viss
um. Þannig var liann, þegar jeg s;i,
*
hann fyrst, aldamótahaustið 1900.
er hann kom í Möðruvallaskólann.
Þá var hann með úfnasta jhárlubba,
sem jeg hafði sjeð, í svellþæfðri
prjónapeysu, flakandi í hálsmálið,
gustmikill og þungur á brún. eins
og hann væri tilbúinn að berja
bekkjarbræður sína'hvorn með öðr-
Bogi Ólafsson, yfirkennari.
um. Hann dengdi þeim líka öllum
aftur fyrir sig við haustprófið, ef
jeg man rjett. En það þótti cngin
furða. Því Bogi var óvenjulega lífs-
i-eyndur nýsveinn, sigldur, kunni
eitthvað að tála ensku, og því í upp-
hafi hálfgildings jafnoki skólastjór-
ans, Hjaltalíns, að fólkinu í sveit-
inni fannst.
Sprunginn ketill.
— Hvernig stendur á því, að þú
varst svona forframaður, segi jeg
A'ið Boga, er við vorum sestir í
skrifstofu hans.
— Það stóð svoleiðis á því, að
skip fannst í Eyrarbakkabugt, sem
hjet „Neva“, með sprunginn
ketil, og var dregið til lands. En,
er hingað kom gengu allir af skip-
inu, nema skipstjórinn. Hann var
danskur. Ágætis karl. Hjct Jgnsen,
alþektur.
Nú þurfti að sigla skipinu til
Englands. En ,það var» allt graut-
fúið, bæði ofansjávar og neðan.
Þvílíkan bölvaðan kopp hefi jeg
aldrei sjeð fljóta. Svo var safnað
mönnum á skipið. Jeg bauð mig
fram. Annað eins djeskotans )>akk
hefi jeg aldrei fyrirhitt á neinu skipi
'Drykkjusvolar, et eet.eia. Þar var
einn Svíi, einn rússneskur kokkur,
danskir vjelstpórar og Islendingar
j>að sem eftir var.;
Skipið gat gengið 6 mílur í góðu
veðri. En svo var það fúið, jað þeg-
ar við vorum komnir hjerna í Eyr-
arbakka-buktina, fengum við svo-
lítinn skvampanda, svo að öl.dugjólu
skömm kom við borðstokkinn. Hann
J>oldi það ekki. Hann mölbrotnaði.
Jeg var við stýrið þegar þetta gerð-
ist. Maður var rólegur í þá daga. Al-
veg sama á hverju gekk. Jeg/horfði
á þetta eins og mynd í bók.
Við vorum 11 daga til Leith.
— Hvað var svojgert við skipið ’
— Vitanlega ekki gert annað við
það. en di-aga það upp í fjöru og
dæma það ósjófært. En það hjekk,
saman í fjörunni. Það1 þótti mjer í
rauninni merkilegt.
í siglingum.
—; Og livað tók svo við ?
— Fyrst jeg var kominn þarna,
þá var ekki annaðiað gera en halda
áfram. Þá rjeði jeg mig á skip,
sem flutti kol til Sundsvall í Sví-
þjóð og sótti þangað timbur. Næst
var jcg á skipi sem sigldi milli
Gravesend og Hull, með kol frá IIull
og kalk frá Gravesend.