Lesbók Morgunblaðsins - 16.01.1988, Síða 9

svars: — Þú verður sjálfsagt að útbúa reikn-
ing! Þeir hlógu báðir köldum hlátri.
— Það hefði nú sennilega einhverjum
brugðið í brúri að sjá drenginn rísa svona
upp á stabbanum alþakinn heyinu og heldur
betur svakalegur að sjá þama í hálfrökkr-
inu, sagði Beggi og iðaði allur um leið og
hann stappaði niður fótunum til þess að
reyna að fá eitthvert líf í kaldar tæmar.
— Ég ætlaði auðvitað að fara þangað
næst að leita þar, sagði Ari Jóa sem ekki
vildi gefa Begga í bræðslunni allan heiður-
inn af því að hafa fundið strákinn. -
— Hann var reyndar ósköp meðfærileg-
ur, greyið, sagði Beggi, og lét sem hann
heyrði ekki til Ara Jóa. — Eg var auðvitað
við öllu búinn, en sagði honum bara að
koma með mér og hann hlýddi strax og
dustaði bara af sér heyið og gekk á undan
mér út. Það var óttaleg hörmung að sjá
greyið, hann var svona heldur eymdarlegur
og ekki hátt á honum risið. Það var nú
heldur!
— Var hann ekki allur kaldur? spurði
Pétur pakk. Hann var afgreiðslustjóri og
reyndar oftast eini starfsmaðurinn í vöru-
geymslu kaupfélagsins. Auðvitað var hann
kominn til þess að fá fréttir frá fyrstu
hendi. Hann vildi ævinlega hafa sínar heim-
ildir í lagi, það væri frekar að hann gæti
aðeins hnikað þeim til í endursögn, þá vissi
hann þó allavega sjálfur hvað var rétt og
hvað ekki.
— Hvað heldur þú, maður, sagði Beggi
í Bræðslunni og dró seiminn. Hann var
skítkaldur, greyið, og það glömmðu í honum
tennumar, en honum hitnaði fljótt í heitum
bílnum.
Beggi í bræðslunni hafði farið beint upp
í fjárhúsin hans Péturs pakk, en þau stóðu
nokkuð vestan við staðinn þar sem bíllinn
hafði farið út af. Honum þótti trúlegt að
ökumaðurinn væri þessi piltur, sem hafði
sést niður í frystihúsinu um morguninn. Það
hafði enginn borið kennsl á hann, en marg-
ir tekið eftir honum. Seinna sagðist Björg
í Mót auðvitað hafa þekkt þennan pilt, hún
hafði séð hann með honum Steindóri í Firði
þegar þeir voru að snudda við pósthúsið,
en hún hefði bara ekki komið honum al-
mennilega fyrir sig þama um morguninn.
— Hvað ætli maður geti svosem hugsað
svona nývaknaður og í öllum þessum bölvuð-
um skarkala, ég segi nú ekki meira. Og hún
dæsti armæðulega og snéri sér að fiskskurð,-
inum á ný.
En hún Anna í Holti var ekki margmál
um þetta allt og þó hafði hún borið skaðann
því frambrettið'á bflnum hennar dældaðist
við áreksturinn. Hún hafði mestar áhyggj-
umar af því hvemig blessuðum drengnum
liði. — Hvemig geta böm orðið svona? sagði
hún. Þetta eru áreiðanlega verk þeirra full-
orðnu. Það er alveg ótrúlegt hvemig komið
er fram við böm.
Og hvað varð svo um strákinn? Hvert var
farið með hann? Okkur var öllum mikil for-
vitni á því að vita það.
Ari Jóa sagði ekki mikið meira en nauð-
synlegt var, hver svo sem ástæðan var.
Það var ekki fyrr en löngu síðar, þegar
við vomm í einrúmi, að hann sagði mér
nánar framhaldið. Það var ekki neitt sér-
staklega sögulegt, síður en svo, en eitthvað
var það samt, sem Ara Jóa þótti ekki ástæða
til að tíunda fyrir mönnum. Það var eins
og hann óttaðist annað tveggja, að hann
yrði talinn of tilfínningasamur eða strákur-
inn verri en hann var, nema hvorttveggja
væri.
— Þetta gekk allt ósköp eðlilega fyrir sig
eftir að hann fannst, sagði Ari Jóa. — Gutt-
inn var rólegur og þagði bara. Þeir vildu
endilega fara með okkur og vera mér til
aðstoðar. Valdimar á lagemum fannst það
alveg stórvarasamt, að ég færi einn með
strákinn, það kæmi ekki til nokkurra mála.
En ég hafði mitt fram og fór einn með
hann niður á Lundavog og heim til mín.
Ég tók hann inn með mér og hringdi að
Friði. Steindór kom sjálfur í símann og var
hinn besti. Hann sagðist endilega vilja fá
strákinn aftur og reyndar þau bæði hjónin.
Þegar Ari Jóa hafði lokið samtalinu við
Steindór bónda á Firði settust þeir, hann
og pilturinn, fram í eldhús og ræddu sam-
an. Það bar margt á góma hjá þeim. Arnar
sagði honum undan og ofan af ævi sinni
og hversvegna hann hefði farið að Firði.
Hann hafði komið þangað með mömmu sinni
þegar hann var yngri og líkað prýðilega.
Þau voru ágætis manneskjur bæði tvö hjón-
in og honum féll vel við krakkana þeirra.
Það var allt í lagi að vera þar.
En hversvegna var hann að stíjúka það-
an? ►
— Jú, sagði strákurinn, hann langaði svo
mikið til að hitta gömlu kunningjana aftur.
Ekki til þess að lenda í óreglunni eða dóp-
inu með þeim. Hann hafði bara ekki séð
þau svo lengi, ekki séð neinn sem hann
þekkti svo ógurlega lengi. Nú var hann
búinn að vera þama í rúma fjóra mánuði
og það var langur tími. Hann væri svo al-
veg til í það að fara austur aftur eftir
svolítinn tíma í Reykjavík. Hann langaði lítið
til þess að vera heima hjá sér. Það væri
ágætt að vera hjá mömmu, en það var líka
lögreglan sem alltaf var að ...
— Já, og svo var það einhver stelpa, sem
hann var að hugsa um, sagði Ari Jóa og
bætti við, að hann hefði spurt strákinn hvort
hann væri eitthvað skotinn í stelpunni. Nei,
hann væri það kannski ekki, en þetta hefði
verið stelpa, sem var svo ágætt að tala við,
eiginlega eina manneskjan, sem hann hefði
getað talað við svona eins og maður þarf
að tala við einhvem. Það var stundum erf-
itt að tala við mömmu.
Þegar þeir höfðu spjallað saman nokkra
stund og fengið sér brauð og kaffi héldu
þeir af stað inn að Firði. Og nú hló Ari Jóa
í frásögninni. Og svo hélt Váldimar á lagem-
um að þetta væri stórhættulegur glæpamað-
ur, sem myndi bara ráðast á mig undir stýri
til að reyna að komast undan, haha! Þetta
er meinleysisstrákur, sem gerir ekki flugu
mein. Hann var reglulega miður sín og vissi
enganveginn hvemig hann átti að halda á
málunum.
Svo'héldu þeir sem sagt áfram ferðinni
inn að Firði, og stráksi var skrafhreifinn.
Ari Jóa spurði hvort hann ætlaði ekki að
vera áfram þar. Amar hélt það. Hvert gæti
hann svosem farið og hvemig? Nei, það var
ekki um annað að ræða og það var alls
ekki slæmt, bara verst að hitta aldrei neinn
kunningja og þekkja enga jafnaldra hér.
Krakkamir hans Steindórs vom öll yngri
en hann og áttu enga samleið með honum.
Þetta voru svo ofsalegir sakleysingjar.
Það dró smám saman af piltinum eftir
því sem þeir nálguðust Fjörð. Hann varð
hljóður og hugsi.
— Hvað heldurðu að þau segi? spurði
hann.
— Ekkert sérstakt, svaraði Ari Jóa, ekki
neitt. Þau tala ekkert um þetta strax,
kannski seinna.
— Það væri best, sagði pilturinn. Hann
sat hugsi nokkra stund, en sagði svo:
— Bara að pabbi fengi vinnu einhvers stað-
ar úti á landi þá væri allt betra. Mamma
er orðin ofsalega þreytt. Hún vinnur svo
mikið. Það er allt í lagi hjá stelpunum.
— Hvaða stelpum?
— Systmm mínum. Þær em eldri og
famar að heiman og þá var líka allt öðm-
vísi. Pabbi er ofsalega svekktur á þessu öllu.
— Honum þykir áreiðanlega vænt um
þig. Þetta á allt eftir að lagast, sagði Ari
Jóa. Pilturinn svaraði engu, en starði öldmð-
um augum fram vegirift.
Ari Jóa talaði lágt og var alvarlegur,
þegar hann sagði mér frá þessu. Það var
augljóst að hann hafði samúð með piltinum.
Það var þá heldur betur annar tónn í
sumum körlunum niður á bryggjunni.
Gvendur á Bakka var harðorður út í piltinn.
Nú var hún Munda, konan hans, greinilega
búin að leggja honum orð í munn. Það stóð
aldrei á því að hún hefði skoðanir á hlutun-
um og alltaf virtist hún vita allt illt um alla,
og svo staflaði hún þessu í hausinn á karlin-
um.
— Þetta er drykkjuræfíll og dópisti úr
Reykjavík, margdæmdur fyrir allskjms
glæpaverk, eða kjafturinn á þessu, ja
sveiþví? gustaði Gvendur út úr sér og ætl-
aði að halda áfram, en Bjartur í Smiðjunni
sagði hægt og með þunga:
— Varla getur hann verið einhver stór-
glæpamaður, drengurinn, aðeins fímmtán
ára. Hann er jafn gamall honum Guðmundi
sonarsyni þínum. Heldurðu að hann hefði
nú haft tíma til að verða stórglæpamaður
ekki eldri en hann er? Og nú varð Gvendi
á Bakka orðfall. Hópu'rinn leystist smám-
saman upp og menn fóru sinna erinda.
En hvað varð svo um piltinn? Fór hann?
Og hvert fór hann þá?
Nei, hann fór ekki og hann er enn hjá
okkiy. Saga hans varð góð. Bæði tíminn
og vatnið fóru mjúkum höndum um hann;
hann varð dugandi sjómaður og síðar eig-
andi hennar Önnu, 10 tonna trillu, sem lengi
hefur verið gerð út frá Lundavogi.
Höfundurinn býr á Djúpavogi.
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 16. JANÚAR 1988 9