Alþýðublaðið - 29.04.1989, Blaðsíða 23

Alþýðublaðið - 29.04.1989, Blaðsíða 23
030r mqs MÚ ivQBöiévmJ r*"* ¦*"¦*""***"*****"*** ¦"*"*"***"*"*¦* ******** %¦* * * »• a * mwi l •» •» -*f» *?»-**?»-•?.•• "W» ¦ i *.» » » *.*.».' . ». ** *» V. *. «. »,*.», Laugardagur 29. apríl 1989 ¦ »* ^* "í* *• •!. «W *fc % 23 7. maíávarp verkalyðsfélaga Rvk, INSI og BSRB: Samstaða er aflið sem öllu skiptir 1. maí, baráttudagur verkalýös- ins, er að þessu sinni haldinn í skugga mikilla átaka á vinnumark- aði. Fjölmennustu samtök launa- fólks, Alþýðusamband íslands, hafa mundað verkfallsvopnið til að knýja fram sanngjarnar hækkanir launa, en harðvítugt atvinnurek- enda og peningavald hafnar öllum kröfum verkalýðsfélaganna um launahækkanir. Það tók BSRB félögin á fjórða mánuð að ná samkomulagi um hóf- legar launahækkanir. Alþýðusam- bandsfélögin hafa staðið í samn- ingaþófi hátt á annan mánuð án þess að atvinnurekendur hafi tekið undir réttmætar kröfur þeirra. Stund samninga er runnin upp - ella stefnir í harðnandi átök, sem ríkis- vald og atvinnurekendur bera einir ábyrgð á. Það eru hrópandi andstæður, sem blasa við islensku launafólki á baráttudegi verkalýðsins. Atvinnu- rekendur halda því fram að 10% launahækkun muni valda efna- hagslegri kollsteypu þjóðfélagsins. En þetta sama þjóðfélag framleiðir mat sem ekið er á ruslahauga eða selt nágrannaþjóðum á niðursettu verði. Á sama tíma og fjöldaat- vinnuleysi hefur haldið innreið sína í íslenskt þjóðfélag eru fiskafurðir fluttar í miklum mæli úr landi óunnar. Á sama tíma og sagt er að 10% launahækkun setji allt á annan endann, hefur ýmsum ráða- mönnum þótt sjálfsagt að þiggja sex mánaða biðlaun þó að þeir gangi beint úr fyrra starfi inn á nýj- an vinnustað. Meðan fjárglæfra- menn setja átölulaust gervigjald- þrot fyrirtækja á svið og ávísa launareikningum á ríkið, er sagt að ekki sé hægt að hækka launin. Er von þó almennu launafólki blöskri? Er ekki rétt að rifja upp hin gullnu orð eins af brautryðjend- um verkalýðsbaráttunnar. „Fremj- ið ei rangindi þolið ei rangindi" Hin forni fjandi íslensks launa- fólks — atvinnuleysisdraugurinn hefur verið vakinn upp að nýju. í tvo áratugi höfum við ekki kynnst langvarandi atvinnuleysi nema úr fréttum. Vert er að vekja athygli á Þrátt fyrir fögur fyrírheit hefur ríkisvaldið allt of lítið gert til að draga úr atvinnuleysinu því að þetta eru móðuharðindi af mannavöldum, sem koma í kjölfar eins mesta góðæris íslandssögunn- ar' Þrátt fyrir fögur orð og fyrir- heit, hefur ríkisvaldið allt of litlar ráðstafanir gert til að draga úr at- vinnuleysinu. Ákveðinn vandi er fyrir hendi í fisk- vinnslu og sjávarútvegi, en sá vandi skapast ekki af launum verkafólks heldur fyrst og fremst af óráðsíu í peningamálum, vondri stjórn margra fyrirtækja, háum fjár- magnskostnaði og röngum fjárfest- ingum. Er það ekki umhugsunarvert, að fjármagnskostnaður margra fyrir- tækja er orðinn hærri en launa- kostnaður? Er það ekki umhugsun- arefni, að sækja má sama sjávar- afla og vinna hann með miklu minni fjárfestingu en nú er í sjávar- útvegi og fiskvinnslu? Er það ekki umhugsunarefni, að þrátt fyrir stöðugar gengisfellingar síðustu misseri, er enn hrópað á gengislækkun sem allsherjarlausn? Er það ekki umhugsunarefni, að allar tilraunir opinberra aðilja í peningamálum, þ.á.m. aukið vaxta- frelsi eiga nú stóran þátt í hruni fyrirtækja og vaxandi fjölda gjald- þrota. Þessar staðreyndir" sýna, að verkalýðshreyfingin þarf í auknum mæli að leita eftir áhrifum í stjórn- un fyrirtækja, tryggja aðgang að upplýsingum um rekstur og af- komu þeirra til að geta betur varið kaup og kjör. Verkalýðshreyfingin bendir á þá óheillaþróun, sem kemur fram í vaxandi fjölda gjaldþrota og því siðleysi, sem ýmsir atvinnurekend- ur sýna við þær aðstæður. Alvar- legast er þegar eigendur gjaldþrota fyrirtækja skilja launafólk eftir og ávísa öllum kröfum á ríkið en stofna síðan ný fyrirtæki á rústun- um eins og ekkert sé. Við þetta verð- ur ekki unað. Við fögnum því að aðildarfélög Bandalags starfsmanna ríkis og bæja hafa náð samningum fyrir fé- lagsmenn sína. Ljóst er að annað launafólk mun ekki sætta sig við rýrari hlut. Eitt brýnasta verkefnið um þess- ar mundir er að lækka verð á mat- vælum og halda almennu verðlagi í skefjum. í því efni virkar gengisfell- ing, eins og aðrar verðhækkanir sem opinberir aðilar beita sér fyrir, eins og olía á eld. í alþjóðamálum fögnum við bættum samskiptum stórþjóðanna beggja vegna Atlantshafsins. Nú þegar friðvænlegar horfir í heimin- um þá eigum við íslendingar að styðja alla þá aðila hvar sem er sem vilja draga úr og beita sér gegn víg- búnaðarkapphlaupi og hernaðar- umsvifum og þar eigum við sjálfir ekki að vera undanskildir. í heimi þar sem hungur er ríkj- andi á stórum svæðum er það sið- ferðileg skylda verkalýðshreyfing- arinnar í öllum löndum að styðja baráttuna gegn hungri og sjúkdóm- um. Ef einhverju af öllu því fjár- magni sem ausið er í vígvélar og hernaðarbrölt væri varið til baráttu gegn hungri, sjúkdómum, kúgun og misrétti - þá byggðum við bjart- ari heim. Á síðustu vikum og mánuðum hefur íslensk verkalýðshreyfing verð minnt á það enn á ný að sam- heldni og samstaða er aflið sem öllu skiptir þegar tekist er á um lífsaf- komu fólks. Hinn raunverulegi andstæðingur okkar er hið grimma og harðsvíraða peningavald í land- inu, sem neitar að verða við hófleg- um kröfum launafólks um kjara- bætur til að mæta því mikla kaup- máttarhrapi sem orðið hefur síð- ustu misseri. Við þessar aðstæður er hollt að horfa til fortíðar og draga lærdóm af því hvernig hugsjónaeldur og ór- ofa samstaða í verkalýðshreyfing- unni á fyrri tíð varð afl til breytinga fyrir íslenskt launafólk. Við skul- um minnast þess að verkalýðshreyf- ingin hefur mótað þetta samfélag, kjarabaráttan hefur aldrei unnist nema með órofa samstöðu og þau mikilvægu réttindamál sem allt launafólk nýtur í dag eru afrakstur af áratugastarfi félaga okkar í hreyfingunni. Það er þvi brýnna nú en nokkru sinni fyrr að allt launafólk samein- ist á baráttudegi verkalýðsins 1. maí um að komi fram gegn atvinnurek- endavaldinu sem ein órofa fylking. Notum því daginn til að fylkja okk- ur undir einu merki — fram til sig- ' urs. 7. maíávary Samtaka kvenna á vinnumarkaðinum: Dagvinnulaun nægi til framfærslu Vinnuþrœlkun verði aflétt og umsamin laun verðtryggð Undanfarin ár hafa stjórnvöld ógilt kjarasamninga hvað eftir annað. Ekki hefur verið staðið við umsamdar kauphækkanir. Góð- æri undanfarinna ára hefur leitt til verri afkomu alþýðuheimila. Auðnum hefur verið sólundað af fjármagnseigendum og atvinnu- rekendum sem hafa byggt sér hvert minnismerkið á fætur öðru. Ráðhúsið og hringleikahús hita- veitunnar eru skýrustu dæmin. Á sama tíma eru skorin niður fram- lög til félagslegrar þjónustu svo sem skóla, sjúkrastofnana og dagvistarheimila. Niðurskurður á samfélagslegri þjónustu bitnar harðast á konum, bæði vegna þess að þær vinna þau störf sem verið er að skera niður og eins er þeim ætlað að taka á sig ábyrgð á þeim sem ekki fá Iengur þjónustu á stofnunum. Veik staða verkalýðshreifingar- innar stafar ekki síst af innbyrðis sundrungu og tortryggni. Verka- lýðshreyfingunni mun ekki takast að snúa undanhaldi í sókn fyrr en hún ber gæfu til að sækja fram í sameinaðri fylkingu. Sýningar einstakra herfylkja duga ekki nema heildin sé samstæð. Barátta hvers starfshóps verður að vera barátta allra, launafólk á sameig- inlegra hagsmuna að gæta gegn ríkisvaldi og atvinnurekendum. Nú er launafólk kallað til ábyrgðar vegna atvinnuleysis, við erum kölluð til ábyrgðar vegna fjármagnskostnaðar, við erum kölluð til ábyrgðar vegna útgerðar á hausnum, við erum sögð bera ábyrgð á fjárfestingarfylleríum. Við eigum að borga; Hafskip, Út- vegsbankann, Ávöxtun og Sigló og alla hina gjaldþrotagæjana sem fengið hafa að vaða í al- mannafé á undanförnum árum. Um ákvarðanir vorum við hins vegar aldrei spurð. Þess vegna eigum við að neita að borga fyrir sukk og bílífi eign- astéttarinnar Þess vegna eigum við að krefj- ast réttar okkar án nokkurs tillits til þess hvað Þórarinn Vaff og fé- lagar segja um „slæma stöðu at- vinnuveganna". Þess vegna eigum við að taka mið af okkar eigin heimilishaldi og þörfum barna okkar. Samtök kvenna á vinnumark- aði krefjast þess: — að dagvinnulaun nægi til framfærslu — að umsamin laun séu verð- tryggð — að vinnuþrælkun verði aflétt — aö þau sem hafa skerta starfs- orku eða hafa lokið starfsdegi geti framfleytt sér á mannsæmandi hátt. Samtök kvenna á vinnumark- aði gera ennfremur þá kröfu til heildarsamtaka launafólks að þau gæti réttar farandverkamanna. Á 1. maí hvetja Samtök kvenna á vinnumarkaði heildarsamtök launafólks, hvern og einn launa- mann til að sýna samstöðu í verki og vera reiðubúinn að grípa geir- ann í hönd. Samtök kvenna á vinnumarkaði. Samifmnumpcjin áma umncmm p(íti UÍ ójáuaroqjireita dlra neilia á vamttu-oq nátiíuaccji alpjómecjrar wkawbÁreuínqar. $ SAMBAND ÍSLENSKRA SAMVINNUFÉLAGA

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.