Morgunblaðið - 15.11.2001, Side 51

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 15. NÓVEMBER 2001 51
✝ SigmundurÁmundason
fæddist í Kambi 16.
febrúar 1935. Hann
lést á heimili sínu 5.
nóvember síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru hjónin Ámundi
Ámundason bóndi í
Kambi, f. 18. nóvem-
ber 1899, d. 22. jan-
úar 1970, og Vigdís
Hansdóttir húsmóð-
ir, f. 30. október
1891, d. 30. septem-
ber 1980. Sigmundur
var yngstur fjögurra
systkina sem öll voru fædd í
Kambi. Systkini hans eru: Ingi-
mar Kristinn, f. 1932, Hans Brynj-
ólfur, f. 1933, og Guðrún Sigríður,
f. 1933. Sigmundur hóf sambúð
1959 með Önnu Þuríði Ingólfs-
dóttur, f. 12. júlí 1932, frá Húsa-
bakka í Aðaldal, en þau giftust 24.
desember 1966. Foreldrar hennar
voru hjónin Ingólfur Indriðason
og María Bergvinsdóttir frá Húsa-
bakka. Sigmundur og Þuríður
eignuðust fimm börn: 1) Ingólfur,
f. 1959, maki Anna
Björg Sveinsdóttir.
Börn þeirra eru
Brynja, Daði og
Andri Sveinn. 2)
Ámundi, f. 1962,
maki Svava Steina
Rafnsdóttir. Dætur
þeirra eru Kristborg
Anna og Hekla Rún.
3) Bryndís Fjóla, f.
1966, maki Matthías
Waage. Börn þeirra
eru Sara, Petra og
Eyþór Ari. 4) Aldís
María, f. 1968, maki
Hejdi Petersen. 5)
Anna Sylvía, f. 1970, maki Eiríkur
Ómar Guðmundsson.
Sigmundur var húsasmiður að
mennt, lauk meistaraprófi 1962
og vann lengst af að iðn sinni. Um
árabil var hann formaður próf-
nefndar sveinsprófa á Suðurlandi.
Síðustu árin hætti hann trésmíða-
vinnu og vann um skeið hjá Prent-
smiðju Suðurlands.
Útför Sigmundar fer fram í
Seljakirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Sigmundur Ámundason var fædd-
ur að Kambi í Flóa og þar ólst hann
upp. Honum þótti mjög vænt um
sveitina sína og oft þegar við vorum í
heimsókn á Selfossi bað hann mig
um að koma með sér í smábíltúr og
var þá oftar en ekki ekið um Flóann.
Það var gaman að hlusta á hann
segja frá staðháttum, mönnum og
málefnum enda þekkti hann hverja
þúfu og var alls ekki sama um hvern-
ig sveitin hans þróaðist.
Sigmundur var húsasmíðameist-
ari og mjög fær í sínu starfi. Þau
voru ófá húsin sem hann byggði og
fylgdist hann vel með þeim og vildi
að þeim væri vel við haldið. Hann
hafði mikla þekkingu á öllu sem við-
kom húsum og húsasmíði, fylgdist
vel með nýjungum og var fljótur að
tileinka sér þær ef þær voru betri en
þær urðu líka að vera betri. Hann
vildi hafa hlutina vandaða og vel
gerða en þoldi ekki fúsk. Hann sá
einnig um sveinsprófin á Suðurlandi
í mörg ár og hafði mikinn metnað til
að þar væri vel að verki staðið.
Við komum aldrei að tómum kof-
unum hjá Sigmundi ef okkur vantaði
upplýsingar um hvernig best væri að
gera hlutina sem við vorum í vand-
ræðum með. ,,Mældu þetta fyrir mig
að gamni,“ sagði hann oft og var svo
mættur með hlutinn fullbúinn næst
þegar hann kom. Það var alltaf hægt
að leita til hans þegar framkvæmdir
stóðu yfir og var hann þá mættur
manna fyrstur enda vildi hann taka
daginn snemma. Verkfæri átti hann
mörg og hefði hver byggingavöru-
verslun getað verið stolt af öllu því
úrvali sem hann átti, enda kom það
oft fyrir þegar við vorum að leita að
einhverjum ákveðnum hlut sem ekki
fékkst í verslunum að hann fannst í
skúrnum hjá Sigmundi.
Sigmundur var mikill áhugamað-
ur um stangveiði og fórum við oft að
veiða saman. Hann fór mikið í Ölfusá
og skemmtilegar voru ferðirnar
vestur að Tindum þar sem við veidd-
um í Búðardalsá. Sigmundur var
mikill íþróttaáhugamaður og fylgd-
ist vel með nánast öllum íþróttum,
stundaði sjálfur frjálsar íþróttir og
glímu af miklu kappi á sínum yngri
árum. Hann hringdi oft eftir leiki
dagsins til að ræða úrslitin og spá í
stöðu mála, en sýndi reyndar alltaf
mikla tillitssemi ef mitt lið tapaði og
hringdi þá ekki fyrr en daginn eftir
til nudda ekki salti í sárin. Hann
fylgdist alltaf vel með því sem börn-
in hans eða barnabörn voru að gera í
íþróttum og reyndar hverju því sem
fólkið hans tók sér fyrir hendur.
Sigmundur greindist með krabba-
mein fyrir þremur árum. Eftir
hetjulega baráttu við þennan illvíga
sjúkdóm varð hann að lokum að lúta
í lægra haldi. Hans verður sárt sakn-
að. Megi guð styrkja fjölskylduna á
þessum erfiðu tímum.
Matthías Waage.
Ég held að það fyrsta sem Sig-
mundur Ámundason sagði við mig
þegar ég kom fyrst í Hjarðarholtið á
Selfossi að staðan í leik Ipswich og
Middlesbro væri eitt, eitt í hálfleik.
Svo var hann horfinn, en kom aftur
skömmu síðar og sagði mér að
Middlesbro væri komið yfir. Ég var
þá að eltast við eina dóttur hans og
alls ekki með hugann við ensku
knattspyrnuna, og get ekki neitað
því að fyrstu viðkynnin komu mér í
opna skjöldu – nú ríflega tíu árum
síðar veit ég auðvitað að Sigmundur
var fyrst og fremst einstakur maður
sem bjó yfir þeim fágæta hæfileika
að geta komið manni á óvart. Ég er
auðvitað fyrir löngu búinn að fyr-
irgefa honum hálfleikstölurnar frá
Englandi sem af einhverri ástæðu
festust í kollinum á mér – ég man
ekkert hvernig leikurinn fór en þeim
mun betur margt af því sem Sig-
mundur átti eftir að segja mér á
næstu árum.
Sigmundur Ámundason var ein-
stakur maður. Hann var smiður af
guðs náð, og sífellt með hugann við
það sem betur mátti fara í umhverf-
inu. ,,Þetta er ólán,“ sagði hann ef
hann kom auga á einhverja misgjörð
í sköpunarverkinu og var umsvifa-
laust kominn með hamarinn á loft.
Ég veit ekkert hvernig honum leist á
það að fá inn í fjölskylduna náunga
sem hvorki gat lyft hamri né sett
borvél í gang svo vel færi, en ég held
að hann hafi vanist því nokkurn veg-
inn og það tiltölulega fljótlega að
þurfa ekki aðeins að sjá um viðhaldið
á húsi sínu á Selfossi heldur einnig á
því sem aflaga fór hjá okkur Önnu
Sylvíu. Sigmundur var hafsjór af
fróðleik, hann hafði óskaplega gam-
an af samræðum, og fór þá stundum
á slíkt flug að oft dauðsá ég eftir að
vera ekki með segulbandstæki með
mér. Hann átti það til að stökkva
fyrirhafnarlaust úr einu umræðuefn-
inu yfir í annað, setti fram kenningar
um ástandið í heimsmálum í einni
setningunni en var síðan í þeirri
næstu rokinn í það að lýsa gamalli
glímu, búskaparháttum í Flóanum
eða eftirminnilegum knattspyrnu-
leik á Melavellinum. Hann átti sér
sinn eigin heim sem opinberaðist
manni smám saman eftir því sem
maður kynntist honum betur, enda
var hann örlátur á allt það sem hon-
um tilheyrði. Það var gaman að
koma í skúrinn til Sigmundar á Sel-
fossi – fyrir mig var það í vissum
skilningi eins og að stíga aftur inn í
heim bernskunnar. Þar var útvarpið
jafnan í gangi, veggirnir þaktir verk-
færum svo ekki sást í gegn og æv-
inlega var hann með mörg verk í
gangi, það var gluggi fyrir einn, borð
fyrir annan, skápur fyrir þann þriðja
og þannig mætti áfram telja, gott ef
hann lagði ekki drög að heilu hús-
unum þar sem hann stóð við hef-
ilbekkinn undir háværum frétta-
lestri. Í skúrnum var hann á
heimavelli, þar gat hann horft yfir
alla veröldina og haft skoðanir á öll-
um mögulegum og ómögulegum fyr-
irbærum þótt varla sæist út um
gluggana fyrir verkfærum, viðtækið
svo hátt stillt að maður vissi varla
hvort það var dagur eða nótt. Hann
lét heiminn koma til sín – ég efast
um að Sigmundur hafi nokkurn tím-
ann á ævinni misst af fréttatíma.
Hann hafði áhuga á öllum tíðindum
og ekki síður einstakan áhuga á fólki
– hann talaði yfirleitt vel um fólk,
nema stöku stjórnmálamann enda
var hann rammpólitískur, sá í gegn-
um hvers kyns tildur og sýndar-
mennsku á þeim vettvangi og leidd-
ist öll vitleysa. Einhvers staðar er á
bók talað um trésmíði í eilífðinni. Ég
veit ekki hvað verður um fólk þegar
það deyr en eftir að Sigmundur dó
hafa þessi orð verið pikkföst í huga
mér – ég held að þau geti átt vel við í
hans tilfelli, hann var slíkur maður
að það er undarlegt að ímynda sér
heiminn án hans. Ég er þakklátur
fyrir að hafa fengið að kynnast Sig-
mundi Ámundasyni. Blessuð sé
minning hans.
Eiríkur Guðmundsson.
SIGMUNDUR
ÁMUNDASON
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum.)
Elsku amma! Margar minningar
frá bernskuárunum, árunum þegar
ég var að uppgötva heiminn tengjast
heimilinu í Vogatungu. Ég man til að
mynda þegar ég heimsótti þig að
sumarlagi, sat úti á garðpallinum og
horfði yfir fallegan blómagarð þinn
og ríslaði mér við legókubba. Þú sast
þá í stól við hlið mér eins og oftar og
skrafaðir við okkur afa um hitt og
þetta. Þegar Ólafur frændi bættist í
hópinn sagðir þú okkur sögur og
veittir ótæpilega heimalagaðan
rjómaís. Þegar kvöldaði dróst þú upp
spilastokk og við þrjú spiluðum Ol-
sen-Olsen. Við Ólafur vorum miklir
keppnismenn og þótti ekkert
skemmtilegra en að vinna. En með
yfirvegun þinni og kænsku sigraðir
þú okkur nánast alltaf en án þess að
hælast um eins og okkur frændum
var tamt.
Margar fleiri minningar koma upp
í hugann nú þegar ég rifja upp okkar
kynni og yfir þeim öllum er birta og
gleði. Þær eru mér mikils virði og
verða eflaust enn dýrmætari þegar
lengra líður frá.
Þú hefur kvatt okkur að sinni en
fengið okkur í arf það sem mölur og
ryð fá ekki grandað, minningar um
góða manneskju.
Friðrik Ársælsson.
SIGURBJÖRG
ÞORLEIFSDÓTTIR
✝ Sigurbjörg Þor-leifsdóttir fædd-
ist í Einkofa á Eyr-
arbakka 26. apríl
árið 1928. Hún lést á
heimili sínu í Kópa-
vogi 3. nóvember síð-
astliðinn og fór útför
hennar fram frá
Kópavogskirkju 9.
nóvember.
Elsku amma mín.
Nú kveð ég þig í
hinsta sinn. Ég er
þakklát fyrir árin sem
ég hef átt með þér en
ég vildi að þau hefðu
orðið miklu fleiri. Mér
fannst þú alltaf svo fal-
leg og hraust. Ein-
hvern veginn fannst
mér að þú yrðir eilíf.
Þegar ég fékk þær
fregnir að þú værir
með krabbamein þá var
ég sannfærð um að þú
myndir sigrast á því.
En sú ósk mín varð
ekki uppfyllt. Það var erfitt að horfa
upp á hversu veik þú varst orðin síð-
ustu vikurnar og þegar kallið kom,
þá var ég þakklát fyrir að Guð skyldi
ákveða að binda enda á þjáningar
þínar. Oddný litla frænka mín var
svo sorgmædd þegar þú kvaddir
okkur en þegar ég sagði henni að
amma Gústa hefði tekið á móti þér
hjá Guði, þá hýrnaði heldur betur yf-
ir henni. Við frænkurnar erum sann-
færðar um að það væsir ekki um þig
þar sem þú ert núna. En við söknum
þín samt og skarðið sem þú skilur
eftir hjá fjölskyldunni er stórt. Það
kemur enginn í staðinn fyrir þig.
Fyrstu vikunum af lífi mínu eyddi
ég í Kópavoginum hjá þér og afa.
Þegar ég fór að stækka sótti ég mik-
ið í að fá að vera hjá ykkur. Þá fékk
ég að fara með rútunni og vera yfir
helgi. Þú varst alltaf búin að búa um
rúmið mitt þegar ég kom, nammik-
rúsin var á sínum stað og hafra-
mjölið sömuleiðis. Þegar ég eltist þá
kíkti ég af og til í Vogatunguna til
ykkar afa. Við áttum oft gott spjall
saman inní eldhúsi. Ég fann hvað þú
varst stolt af mér og það hvatti mig
áfram. Þú varst alltaf til staðar fyrir
mig þegar ég þurfti á þér að halda.
Elsku amma mín, takk fyrir allar
góðu stundirnar. Ég á eftir að sakna
þín svo lengi sem ég lifi.
Þín dótturdóttur,
Silja Dögg.
Elsku pabbi minn,
núna hefur þú loksins
fengið sálarró eftir
erfið veikindi. Þú barðist eins og
hetja allt þar til yfir lauk og sýndir
ótrúlegan styrk og æðruleysi. En
það er ótrúlega tómlegt hérna án
þín.
Maður heldur alltaf að foreldrar
manns séu ódauðlegir, en svona er
lífið, maður veit aldrei hvenær þörf
er á manni annarstaðar. Það hlýtur
að vera mikið og krefjandi verkefni
sem bíður þín þar fyrst þú varst val-
inn.
Ég vildi bara þakka þér pabbi
minn fyrir það hversu góður faðir,
tengdafaðir og afi þú hefur verið
okkur í fjölskyldunni, sá besti í
heiminum.
Ég man það svo vel hvað þú varst
montinn afi þegar hann Halldór litli
fæddist, þú alveg ljómaðir þegar þú
komst og heimsóttir okkur á sjúkra-
húsið. Halldór litli hafði svo gaman
af því að koma í sveitina til að sjá
dýrin og skemmtilegast fannst hon-
um að sitja í dráttarvélinni hjá afa
sínum og rúnta um túnin. Hann
heldur alltaf að afi sé að koma í
hvert sinn sem hann sér einhvern á
dráttarvél. Við eigum svo margar
góðar minningar um þig og þú munt
alltaf lifa í þeim.
Mig langar að kveðja þig elsku
pabbi og þakka þér fyrir allt með
bænunum sem þú og mamma fóruð
alltaf með fyrir okkur systurnar:
HALLDÓR
GUÐMUNDSSON
✝ Halldór Guð-mundsson
fæddist í Magnús-
skógum í Hvamms-
sveit í Dalasýslu 10.
ágúst 1952. Hann
lést í Sjúkrahúsi
Akraness 1. nóvem-
ber síðastliðinn og
fór útför hans fram
frá Hvammskirkju í
Dölum 10. nóvem-
ber.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman
í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá
Presthólum.)
Vertu, Guð faðir, faðir
minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og
inn,
svo allri synd ég hafni.
(Hallgr. Pétursson.)
Þín dóttir
Dagný.
Elsku pabbi minn, þú sem varst
mér svo góður, þú varst besti pabbi í
heimi, en nú ertu farinn og allt er
orðið breytt.
Þú sem hjálpaðir mér að standa á
eigin fótum. Þú sem hjálpaðir mér ef
eitthvað bjátaði á. Ég barðist með
þér til seinustu stundar en það var
víst ekki nóg, ég kveð þig nú elsku
pabbi minn með þessu ljóði sem lýsir
tilfiningum mínum til þín:
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Þakka þér fyrir allt.
Þín dóttir,
Kristín.
Þá er Dóri farinn frá okkur eftir
hetjulega baráttu við illvígan sjúk-
dóm. Okkur langar að minnast hér
elskulegs bróður og mágs í nokkrum
orðum. Það er ekki ofsagt að með
brotthvarfi Dóra úr þessu jarðlífi
höfum við misst mikinn öðling og at-
hafnamann sem hefur verið sam-
ferða mér sem bróður allt lífið og
Beggu í 33 ár. Oft höfum við dáðst að
dugnaði hans, atorku og áræði bæði
við bústörfin og önnur þau störf sem
hann tók að sér, sem voru mörg,
bæði stór og smá. Hann naut líka að-
stoðar samheldinnar fjölskyldu
bæði heima og að heiman, sem sam-
an byggði nýbýli í Magnússkógum
III og er glæsilegur minningarreit-
ur um athafnasemi hans. Dóri hafði
þó ávallt tíma aflögu fyrir fjölskyldu
sína til ýmissa tómstunda s.s. veiði-
ferða, ferðalaga o.fl. enda var fjöl-
skyldan honum afskaplega kær.
Við áttum margar ánægjulegar
samverustundir í leik og starfi með
þeim hjónum Dóra og Gunnu. Synir
okkar minnast oft á ánægjulega
æskudaga í sveitinni hjá þeim
bræðrum Dóra og Gubba, þar sem
þeir fengu bæði að vinna og leika
sér. Sú hugsun kemur upp að lífið
hljóti að vera ranglátt. Maður í
blóma lífsins er tekinn frá eigin-
konu, börnum, systkinum, móður og
fjölskyldum þeirra. En við erum lán-
söm að eiga góðar minningar um
Dóra og er okkur efst í huga þakk-
læti fyrir allar samverustundirnar.
Við biðjum góðan Guð að styrkja
fjölskyldu hans og okkur öll á sorg-
arstund. Blessuð sé minning hans.
Jónas og Sigurbjörg.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.