Morgunblaðið - 15.11.2001, Síða 54

MINNINGAR
54 FIMMTUDAGUR 15. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Marteinn Sívert-sen fæddist á
Sjávarborg í Skaga-
firði 10. nóvember
1912. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Holtsbúð í Garðabæ
4. nóvember síðast-
liðinn. Foreldrar
hans voru Jón Sí-
vertsen Þorvaldsson,
f. 22.7. 1889, d. 31. 7.
1947, og Sigurlaug
Hannesdóttir, f. á
Syðri-Brekku í
Skagafirði 7.12.
1886, d. 9.12. 1960.
Stjúpfaðir Marteins var Hafliði
Hjálmarsson, f. 11.6. 1887, d. 17.9.
1960, og stjúpmóðir hans var Hild-
ur Sívertsen, f. 3.4. 1898, f. Zoëga.
Marteinn á fjögur hálfsystkini.
Sammæðra er Hjálmar Hafliða-
son, f. 31.8. 1919, framkvæmda-
húsasmíðameistari, f. 25.10. 1931,
kvæntur Sigríði H. Guðbjartsdótt-
ur frá Efri-húsum í Önundarfirði.
Börn þeirra eru: Sigurður Grétar,
f. 26.2. 1955, Ásta Marta, f. 11.5.
1956, Þröstur, f. 22.9. 1960, Hafliði
Sigurlaugur, f. 13.12. 1961, Ann
Magdalena, f. 26.2. 1966, og Álf-
heiður Mjöll, f. 24.3. 1973.
Marteinn ólst upp hjá móður
sinni, á Sauðárkróki og síðan á
nokkrum stöðum við Ísafjarðar-
djúp, m.a. í Hattardal í Álftafirði.
Hann lærði húsa- og húsgagna-
smíði hjá Albert Kristjánssyni á
Ísafirði um 1930 og lauk sveins-
prófi í húsasmíði 1935. Hann lauk
síðan kennaraprófi 1939, prófi frá
Handíða- og myndlistaskólanum
1941 og nam við Stockholms
Tekniske Institut til 1946. Mar-
teinn var kennari við Gagnfræða-
skóla verknáms sem síðar varð Ár-
múlaskólinn í Reykjavík
1951–1979, skólastjóri þar 1964–
1965 og stundakennari við KHÍ
1977–1982.
Útför Marteins fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 15.
stjóri í Reykjavík,
kvæntur Ólöfu
Björnsdóttur, þau eru
bæði látin, dóttir
þeirra er Sigríður
Hjálmarsdóttir kenn-
ari. Hálfsystkini Mar-
teins, samfeðra, eru
Guðmundur, Geir-
þrúður Bernhöft, var
gift Sverri Bernhöft,
og Katrín Sigríður,
gift Jakobi Sigurðs-
syni. Guðmundur og
Geirþrúður eru látin.
Marteinn kvæntist
16.5. 1948 Petreu Ást-
rúnu Jónsdóttur, f. 24.3. 1915, d.
27.10. 1999, dóttur Jóns Sigfússon-
ar verslunarstjóra á Sauðárkróki
og Jórunnar Hannesdóttur konu
hans. Sonur Marteins og Ástu Jós-
epsdóttur frá Atlastöðun í N-Ísa-
fjarðarsýslu er Grétar Sívertsen
Kom, fyll þitt glas! Lát velta á vorsins eld
þinn vetrarsnjáða yfirbótarfeld.
Sjá, Tíminn, það er fugl sem flýgur hratt,
hann flýgur máski úr augsýn þér í kveld.
Og stráin grænu, er standa ung og þyrst
á straumsins bakka, er nú við höfum gist,
hvíl létt á þeim! Þau vaxa máske af vör
sem var í sinni æsku mjúk – og kysst.
(Þýð. Magnús Ásgeirsson.)
Marteinn hefði orðið 89 ára hinn
10. nóvember sl. svo að lát hans kom
kannski ekki óvænt, nú réttum
tveimur árum eftir að lát Ástu. En
þegar fólk sem hefur verið alla
manns ævi til staðar fellur frá þá er
maður enn einu sinni minntur á að
allt hefur sinn tíma. Það er ekki leng-
ur hægt að spyrja um gamlan tíma
og minningar frá liðnum samveru-
stundum líða í gegnum hugann og
litlar myndir af atvikum og samræð-
um, sem lifa einhvers staðar í hug-
skoti manns.
Matti að kenna Nonna, sem var að
fara í fyrsta sinn til útlanda 15 ára
gamall, 1966, á lestarkerfið í Dan-
mörku og gerði það svo vel að það
gekk upp þegar hann þurfti að
bjarga sér á eigin spýtur.
Matti og Nonni að tefla.
Matti að rekja öll bæjarnöfn í
Nauteyrarhreppi, í réttri röð, 70 ár-
um eftir að hann flutti úr sveitinni,
ásamt því að telja upp nöfn
bændanna.
Matti að tala um Jón Sigfússon,
afa Jóns Sigfúsar, þannig að Jó-
hanna sem kynnist honum ekki gat
dregið upp mynd af honum í hug-
anum – það var líka sérstakt að
heyra Matta segja frá langafa Jó-
hönnu sem bjó vestur í Ísafjarðar-
djúpi og var dáinn löngu áður en Jó-
hanna fæddist.
Matti að ræða um mannkynssögu.
Matti að fara með ljóð eftir Omar
Khayyam.
Matti og Ásta standa í dyrunum í
Litlagerðinu og veifa þegar maður
snýr sér við til að loka garðshliðinu.
Upp! Vak! Í húmsins hvolfskál morgunn
nýr
þeim hnetti varp, er sérhver stjarna flýr.
Og sjá! Úr austri björt og hæfin hönd
um háturn soldáns vað úr geislum snýr.
( Þýð. Magnús Ásgeirsson.)
Marteinn var ekki allra en hann
var okkar og nú er leiðir skiljast um
sinn þökkum við honum samfylgdina
og óskum honum góðrar ferðar Guðs
um geim. Grétari og fjölskyldu hans
sendum við samúðarkveðjur.
Jón Sigfús og Jóhanna.
Er ég las andlátsfregn Marteins
Sívertsen hvarflaði hugurinn 66 ár
aftur í tímann. Bráðungur maður,
sem rétt hafði lokið sínu smíðanámi,
var kominn inn í Æðey til að standa
fyrir smíði á fyrsta húsinu, sem hann
byggði á sínum starfsferli.
Þetta var stórhýsi á þeirra tíma
mælikvarða. Það var mikið lagt á
ungan mann að standa fyrir öllu er
viðkom byggingunni, einkum þegar
einangrun var svo mikil að engan
fagmann var hægt að spyrja eða
ræða við, ef umhugsunarverð við-
fangsefni voru á ferðinni. Þarna var
enginn, sem kunni til þessara verka,
nema Marteinn. Hann varð að ann-
ast allt tréverk, stjórna uppslætti,
steypuverk, járnalagningar og bind-
ingar o.s.frv. Ég var einn af tossun-
um sem hann þurfti að kenna hlut-
ina.
Marteinn var góður verkstjóri.
Hann var hagur smiður, mikill af-
kastamaður og góður félagi svo vin-
áttutengsl mynduðust. Byggingunni
var lokið fyrir áætlan byggingar-
tíma. Traust og glæst Marteini til
sóma.
Næst bar fundum okkar saman í
Reykjavík. Marteinn var þá í Hand-
íða- og myndlistarskólanum og á
leiðinni í Kennaraskólann rifjuðust
þá upp gömul kynni.
Árið 1951 var stofnaður Gagn-
fræðaskóli verknáms. Ég var náms-
tjóri á þeim tíma og af þeim ástæðum
aðstoðaði ég við skipulagningu og
uppbyggingu skólans. Skólinn var
fyrsti fjölbrautaskólinn hérlendis
með sex deildir, hússtjórnardeild,
saumadeild, vefnaðardeild, tré-
smíðadeild, járnsmíða- og bifvéla-
virkjadeild og sjóvinnudeild.
Ég var beðinn að annast stjórn
skólans fyrsta árið, sem varð svo
mitt framtíðarstarf. Mér var ljóst að
skólinn féll eða stóð með því að vel
hæfir kennarar fengjust til starfa.
Einkanlega var áríðandi að forustu-
menn hverrar deildar væru vel verki
sínu vaxnir. Það var gæfa skólans
hversu marga góða verknáms- og
bóknámskennara hann fékk.
Þegar að trésmíðadeildinni kom
þurfti ég ekki að hugsa mig um, það
var Marteinn Sívertsen. Þegar skól-
inn stækkaði svo það þurfti fleiri
smíðakennara sá Marteinn um að
finna og útvega menn sem voru lista-
smiðir og afburðakennarar.
Í fjarveru minni er ég var erlendis
eitt ár stjórnaði Marteinn skólanum.
Skólastjórnin fór honum vel úr hendi
svo sem annað er hann tók sér fyrir.
Við samkennarar Marteins kveðj-
um hann með þakklæti fyrir sam-
starfið. Aðstandendum vottum við
samúð okkar.
Magnús Jónsson.
MARTEINN
SÍVERTSEN
✝ Kristinn SigvaldiValdimarsson
fæddist á Hnúki í
Klofningshreppi, 2.
júní 1932. Hann lést
20. október síðastlið-
inn. Hann var átt-
undi í hópi fjórtán
barna þeirra Ingi-
gerðar Sigurbrands-
dóttur, f. í Skáleyj-
um 22.8. 1901, d. í
Stykkishólmi 26.1.
1994, og Valdimars
Sigurðssonar, f. á
Folafæti í Ísafjarðar-
djúpi 25.6. 1898, d. í
Reykjavík 26.9. 1970, og eru 11
barnanna enn lifandi. Kristinn
átti einnig fimm hálfsystkini og
er eitt þeirra látið. Eftirlifandi
eiginkona Kristins er Sólrún
Oddný Jónsdóttir, f. 19.11.1948,
og eiga þau eitt barn, Sigur-
brand, f. 21.5. 1975, en stjúpdótt-
ir Kristins er Hafrún Hafsteins-
dóttir. Kristinn átti fjögur börn
með fyrri maka, Sigurborgu Mar-
íu Jónsdóttur, f. í Stykkishólmi
4.1. 1940, þau eru: 1) óskírð dótt-
ir, f. 28.4. 1960, d. 28.4. 1960, 2)
Stefán Sigvaldi, f. 15.11. 1963. 3)
Magðalena Svanhvít, f. 29.9.
1965, maki Andries
Bosma, f. 4.9. 1966,
börn þeirra eru
Stephanie Rósa, f.
29.11. 1990, Luda
Sóley, f. 18.7. 1994,
og Andrea Kristín,
f. 2.1. 1999. 4) Ingi-
gerður Rósa, f. 1.5.
1968, maki Sveinn
Björgvinsson, f.
17.3. 1958, börn
hennar með fyrri
maka, Pier Albert
Kaspersma, f. 16.7.
1966, eru María Sig-
urborg, f. 17.3.
1989, og Dorianne, f. 17.12. 1990.
Kristinn ólst upp á Rúfeyjum
til 11 ára aldurs en þá fór hann í
stuttan tíma í Öxney en þaðan í
Skarð á Skarðsströnd og var hjá
Kristni Indriðasyni og Elínborgu
M. Bogadóttur sem uppeldisson-
ur. Árið 1969 flutti Kristinn til
Reykjavíkur og var svo seinna
meir búsettur í Kópavogi frá
1974. Hann hefur lengi stundað
sjómennsku en starfaði frá árinu
1975 hjá Málningu hf. í Kópavogi.
Útför Kristins Sigvalda fór
fram frá Skarði á Skarðsströnd
27. október.
Kæri pabbi, ég vil þakka þér
fyrir allt og kveðja þig með fáein-
um orðum. Þú varst einn af þöglu
manngerðinni en glettinn varstu
og góður. Þú vildir ekki neinn læti
eða vesin í kringum þig og þegar
þú varðst veikur varstu svo sterk-
ur og kvartaði aldrei. Þegar við
fluttum aftur heim var svo gott að
koma til þín og rifja upp sögur frá
því við krakkarnir vorum lítil og
áttum heima á Skarði. Þú varst
einstakur afi barnanna, og erum
við glöð og þakklát fyrir þann tíma
sem við fengum að vera með þér
og vil ég minnast þín í þessu
kvæði.
Þú brosir þó vonirnar brygðust þér hér,
þú brostir þó magnaðist kífið
með bliknuðum vörum þú brosir við mér
og brosandi kvaddir þú lífið.
Þó hugraunarþokan sé svipþung og
svört
og svölun sé erfitt að finna,
þín minning hún lifir svo blessuð og
björt
í brjóstunum ástvina þinna.
Haf þökk fyrir allt sem þú gjörðir oss
gott
uns gengin var lífssól að viði,
hvert svalandi orð og hvern
samúðarvott
og sofðu í eilífðum friði.
(Sigurður Óli Sigurðsson.)
Þín dóttir,
Magðalena Svanhvít.
Afi minn, ég sakna þín svo og
allir hinir líka. Þú varst besti afi í
heimi, þú gerðir allt fyrir okkur.
Ég þakka þér að þú ert afi minn.
Fyrst þegar ég flutti heim til Ís-
lands, og hitti þig aftur, þá hugs-
aði ég þetta er afi minn, hann er
örugglega skemmtilegur og þú
varst það, ég hugsa til þín alla
daga.
Ég ætla að hugsa um allt sem
þú gerðir með okkur systrunum,
og hvað það var gaman að heim-
sækja þig og fara með þér í bíltúr.
Þú verður alltaf með okkur í
hjarta stað, góði guð blessi þig.
Þín afabörn,
Stephanie Rósa, Luda
Sóley og Andrea Kristín.
Mig langar í fáum orðum að
minnast vinar míns og uppeldis-
bróður Kristins eða Kidda eins og
hann var ætíð kallaður.
Það er einhvern veginn svo
ótrúlegt að hann skuli svona allt í
einu vera horfinn frá okkur og við
sitjum eftir og söknum hans sár-
lega.
Kiddi fæddist í Rúfeyjum á
Breiðafirði og ólst þar upp til ell-
efu ára aldurs í stórum systkina-
hópi, voru þau alls 14 systkinin,
svo nærri má geta að oft hafi verið
erfitt að framfleyta svo stórum
hópi, en alltaf var nóg til að borða
við þessa matarkistu eins og fjörð-
urinn var og er.
Hann kom að Skarði 11 ára þeg-
ar foreldrar hans slitu samvistir,
og tóku Kristinn og Elínborg á
Skarði hann að sér og reyndust
honum eins og bestu foreldrar.
Hann passaði mig lítinn strák og
gætti mín eins og besti stóribróðir,
enda hafa alltaf verið sterk vin-
áttubönd milli okkar. Hann var
okkur tryggur eftir að hann flutti
burt um 1968 og stofnaði sitt eigið
heimili, en alltaf kom hann heim,
eins og hann kallaði það að koma
vestur, og undanfarin ár fórum við
og fjölskylda hans og mín í ferða-
lag sem oftast var eitthvað norður
í land.
Hann stundaði ýmis störf í
Reykjavík og einnig fór hann til
sjós og sigldi á millilandaskipi víða
um heim, en lengst af vann hann
hjá Málningu hf. og vann þar til
dauðadags.
Þar hlýtur að vera stórt skarð í
starfsmannahópnum, þar sem
hann var sérstaklega trúr starfs-
maður, því ekki mátti svíkjast um,
og oft fór hann þótt hann væri oft
lasinn núna í seinni tíð. Kiddi var
einstsakt hörkutól, friðsamur með
eindæmum en stóð alveg fast á
sínu ef hann þurfti.
Kiddi eignaðist 5 börn þar af 4
með fyrri konu sinni. Yngstur er
Sigurbrandur, þeir feðgarnir voru
mjög samrýndir, voru alltaf sam-
an, báðir elskuðu að fara á sjó,
enda fór svo að þeir keyptu sér
bát til að geta skroppið í frítímum
á sjóinn.
Hann var góður heimilisfaðir og
mjög barngóður sem sást best á
því hve barnabörnin sóttu í hann
og alltaf voru þau velkomin að
koma og sofa hjá afa og ömmu í
Lundarbrekku, þar var dekrað og
leikið við þau og þau sakna sárt
afa síns.
Ég og öll fjölskyldan á Skarði
þökkum Kidda samfylgdina og all-
ar góðu stundirnar sem við áttum
saman, og biðjum góðan guð að
blessa hann og fjölskyldu hans á
þessum erfiða tíma.
Sofðu hvíldu sætt og rótt,
sumarblóm og vor þig dreymi!
Gefi þér nú góða nótt
Guð, sem meiri’ er öllu’ í heimi.
(G. Guðm.)
Kristinn og fjölskylda, Skarði.
KRISTINN SIGVALDI
VALDIMARSSON
Kveðja frá ferða-
félaginu Útivist
Mjöllin skreytir fjöllin flúri
í fjallaloft er sál mín þyrst.
Ég labba um sem ljón í búri
mig langar svo með Útivist.
Svo kvað Aðalbjörg Zophonías-
dóttir þegar við félagar hennar í
Útivist vorum að leggja upp í ferð
í byrjun vetrar 1978. Hún átti ekki
heimangengt það sinnið en sendi
þessa vísu sem var síðan oft kveð-
in og sungin þar sem Útivistar-
AÐALBJÖRG
ZOPHONÍASDÓTTIR
✝ Aðalbjörg Zoph-oníasdóttir fædd-
ist 7. apríl 1918 á
Bárðarstöðum í Loð-
mundarfirði. Hún
lést á hjúkrunar-
heimilinu Eir að
kvöldi föstudagsins
19. október síðastlið-
ins og fór útför henn-
ar fram frá Foss-
vogskirkju 5.
nóvember.
félagar komu saman.
Aðalbjörg var félagi
í Útivist frá stofnun
félagsins 1975 og
heiðursfélagi þess hin
síðari ár. Hún tók
virkan þátt í upp-
byggingu Útivistar og
fór í margar ferðir.
Aðalbjörg var góður
ferðafélagi, hafði
gaman af og átti létt
með að setja saman
vísur um atburði líð-
andi stundar. Oft lum-
aði hún á sínum frá-
bæru pönnukökum
með kaffinu.
Aðalbjörg vann ötullega í sjálf-
boðavinnu við byggingu Útivistar-
skálans í Básum og tók þátt í
mörgum vinnuferðum þangað. Hún
tók einnig að sér fararstjórn á
vegum félagsins og fórst það vel.
Að leiðarlokum kveðja Útivist-
arfélagar hana með virðingu og
þökk.
Blessuð sé minning Aðalbjargar
Zophoníasdóttur.
ÆSKILEGT er að minningargreinum fylgi á sérblaði upplýsingar um
hvar og hvenær sá, sem fjallað er um, er fæddur, hvar og hvenær dáinn,
um foreldra hans, systkini, maka og börn, skólagöngu og störf og loks
hvaðan útför hans fer fram. Ætlast er til að þessar upplýsingar komi að-
eins fram í formálanum, sem er feitletraður, en ekki í greinunum sjálf-
um.
Formáli
minningargreina