Vísir Sunnudagsblað - 27.04.1941, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 27.04.1941, Blaðsíða 1
1941 Sunnudaginn 27. apríl 17. blad Jr\ jkj j. .. BLAKE CLARK: / heimsókn til drottningarinnar á Hawaii febrúar 1825 lá rússneskt skip undan Honolulu- þorpí, Það var undir stjórn Otto von Kotzebue, skipstjórá, og var með nauðsynjar til rúss- neskra landnema á Kamchatka. En skipið var næstum vistalaus og Kotzebue var á leið til strand- ar til þess að tjá Nama-hana drottningu virðingu sína. Hann beið fundarins með nokkurri eftirvæntingu, þvi að hann var sonur frægs leikrítaskálds og hafði gaman af að virða fyrir sér ýmsar manntegundir, en höfðingjastétt Hawaii var fyrir ýmsra hluta sakir mjög skringi- leg. Þegar Kotzebue sté á land tók þar á móti honum Spánverji að nafni Marin, en hann hafði ein- mitt ráðlagt Rússanum daginn áður að leita á náðir Nama- hana. Marin var nú þarna í hlutverki sínu sem opinber túlkur og tók ofan fjaður- skrýddan hatt sinn með „bukki og beygingum". Þegar þeir gengu til húss drottningar — í þorpinu voru um 400 straklædd hús, sem flest líktust heysátum — sagði Kotzebue: „Eg vona að Nama-hana drottning sé hinn rétti aðili í þessu máli. Eg minn- ist þess ekki að hafa heyrt henn- ar getið, er eg var hér fyrir fimm árum." „Á þessum eyjum er nauð- synlegt, að.þekkja þá, sem titl- ana bera og eru jafnframt vold- ugir", svaraði Marin góðlátlega. „Undir venjulegum kringum- stæðum mynduð þér tala við Liho-hho konung — hinn herða- breiða, eins og hann er kallaður — en hann er í London. Næst er drottningin Ka-áhu-manu — nafn hennar þýðir „falleg fjaðra-skikkja" — en hún og forsætisráðherra hennar eru á annari eyju." „Já, já," svaraði Katzebue ó- þolinmóður. „Landstjóri eyjunnar er Kinau", hélt Spánverjinn áfram, „og hann er bezti drengur. En þér eigið samt að bera upp mál yðar við Nama-hana drottningu. Ef hún segir að yður vanti vist- ir, munu allir eyjaskeggja fara að afla þeirra fyrir yður." „Hvernig lítur drottningin út?" spurði Rússinn. „Hún er lítil og smágerð," svaraði Main. „Þér sjáið það brátt sjálfur. Hún býr hérna." Þeir stóðu andspænis tveggja liæða húsi í stórum garði, en umhverfis hann var veggur úr. hvítum kóralsteinum. Marin opnaði hliðið og gekk á undan. Efst á tröppunum tók Kinau, landstjóri á Oahu, á móti þeim. (Honolulu er á Oahu-eyju, en ekki Hawaii, eins og margir halda). Hann var mjög virðu- legur, enda þótt hann gæti vart gengið. Hann hafði nefnilega þröngvað fótum sínum i skó. Hann var ekki i sokkum eða buxum, heldur aðeins í malo- lendaklæði — og hárauðu vesti, sem var alltof lítið á hann. „Aloha! Aloha nui!" (Velkomn- ir! Hjartanlega velkomnir!) hrópaði Kinau hvað ef tir annað. Fullt var af börnum og full- orðnum á stigaþrepunum. Mar- in skýrði það þannig, að það væri venja að fólk kæmi til að menntast undir umsjá sjálfrar drottningarinnar. Sumir lásu, en aðrir skrifuðu. Kotzebue tók eftir því, að sumir hinna full- orðnu, sem þóttust sérstaklega iðnir, héldu bókunum á höfði. Landstjórinn kynnti nú komumenn: „Skipstjóri hinnar nýkomnu rússnesku freigátu." Marin og Kotzebue gengu inn í stóran sal, sem fyllti alla efri hæð hússins. Gólfið var lagt fögrum ábreiðum, en meðfram þeim stóðu fagrir mahogni- stólar frá Kína, sem enginn not- aði. En á miðju gólfinu Iiá Nama-hana drottning. Hún lá á maganum, studdi olnbogun- um á stóran silkipúða og las í sálmabók. Við hlið hennar sátu tVær stúlkur í fagurlega litum kjólum og vörnuðu þess með blævængjum, að flugur settust á drottninguna. Skipstjórinn horfði með undrun á þessa konu, sem Marin hafði sagt að væri „smágerð". Hinn látni eiginmaður hennar, hernaðarkonungurinn Ka- meha-meha, hafði dáð fegurð hennar, en í augum hans, fór hún eftir stærð makans. Hann hafði átt 20 konur og enginn vóg minna en 250—300 pund. Nama-hana var 6 fet og 2 þuml- ungar á hæð — að þessu sinni á lengd — og hún var sannarlega stórkostleg. Hún vóg drjúgum meira en 300 pund og Um mittið var hún 230 sm. Hún var mjög öfunduð kona! Þegar Nama-hana drottning klæddist var hún vönust því, að láta tvo þjóna taka stranga af kínversku silki og breiða svo sem sextíu til sjötiu metra af því á gólfið. Síðan lagðist hún niður og vellti sér eftir góifinu og vafði klæðinu utan um sig, með aðstoð tveggja manna. En vegna áhrifa trúboða var hún farin að nota evrópsk klæði og þenna dag var hún í bláum kjól. Kolsvart hárið var vafið utan um höfuðið ofarlega og skip- stjórinn sagði við sjálfan sig, er hann hafði virt hana fyrir sér, að hún væri frekar fríð, þótt það væri á heldui' stórbrotinn mælikvarða, en svipurinn var ef tirteklarverður og viðkunnan- legur. Nama-hana lagði frá sér sálmabókina, er skipstjórinn hneigði sig og settist Uþp með aðstoð tveggja þjóna. Hún rétti gesti sínum höndina og mælti: „ Aloha! Aloha Kukkini (Rúss'.;. Aloha." Jafnframt benti hún honum að setjast á stól við hlið sér. Þau töluðust við með aðstoð Marins. Kotzebue vildi ekki strax fara að minnast á vistirn- ar og spurði hana þvi hvers- vegna hún væri að lesa sálma. „Eg er kristin!" svaraði hún hreykin. „Hversvegna tókuð þér þessa nýju trú?" „Binamu (þ. e. Bingham, for- maður trúboðsins), sem kann bæði að lesa og skrifa, fullviss- aði okkur um að kristindömur- inn væri beztur. En ef hann verður ekki við okkar hæfi þá köstum við honum og tökum nýja trú. Af því að eg er nú orð- in kristin," bætti drottningin við, með ánægju, „get eg borð- að eins mikið af svínakjöti og mig lystir. Við konur þurfum ekki að borða kindakjöt ein- göngu eins og áður." Nú barst talið að manni henn- ar, Ka-meha-meha og viknaði drottningin. Síðan sýndi hún Kotzebue beran handlegg sinn, en á hann var tattoverað á hawaiisku „Hinn góði konungur vor, Ka-meha-meha, lést 8. maí, 1819." ,ÍTunga Kinaus er líka tatto- veruð", sagði hún og landstjór- inn varð að reka út úr sér tung- una, þar sem hið sama var letr- að. Hann játaði að þetta hefði verið mjög sárt, og tungan hafði bólgnað svo, að hann gat ekkert borðað i þrjá daga. En Ka-meha-meha hafði heldur ekki átt sinn líka! Þegar eitt ár var liðið frá láti hans, hafði hver einasti þegn sýnt sorg sína með því að brjóta úr sér fram- tönn. Nama-hana f ór nú að tala um skriftarkunnáttu sína og var full áhuga fyrir þeirri list. „Áð- ur gat eg aðeins talað við þá, sem voru viðstaddir," sagði hún, „en nú get eg hvislað orði i

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.