Tíminn Sunnudagsblað - 25.06.1967, Page 8

Skeggjastöðum, og kom þeim
Tryggva saman um, að eina vonin
væri að lenda þar, þótt örðugt
væri að finna staðinn í náttmyrkri.
Var nú látið reka og smáþokast
nær landi.
Þegar bátinn hafði rekíð
þrjá eða fjóra kílómetra, var þessi
litla vík aftur undan. Var bátur-
inn látinn nálgast land eins og við
varð komið, og loks bar alda hann
aftur á bak svo langt upp í slétt-
an sandinn, að fólkið gat stokkið
á land. Þannig lauk þessari háska
ferð, sem staðið hafði á fjórða
klukkutíma, þótt ekki væri nema
tæpra tveggja tíma ferð alla leið
í Brekku í góðu veðri. Var það
talið nálgast kraftavertf, að ekk-
ert slys varð á mönnum og bátur-
inn laskaðist lítið sem ekkert. En
miklir heyskaðar urðu í þessu
veðri, sérstaklega í Fljótsdal, enda
hið versta veður, sem menn töldu
sig muna. Heyrði ég oft talað um
það í ofsaveðrum, að þetta nálg-
aðist brúarvígsluveðrið. En aldrei
kom þó eins vont veður né verra.
Mér finnst það glöggt dæmi um
það, hve Austurland var einangr-
að frá öðrum landshlutum og litið
smáum augum á allt, sem þar gerð-
ist, að í Öldinni okkar, þar sem
vera á yfirlit yfir helztu viðburði
í þróunarsögu landsins, er ekki
eytt einum staf á Austurland þetta
ár. í þess stað er frá því sagt, að
hæna í Reykjavík beið bana af voða
skoti (púðurkerlingu) og að Kína-
lífs-elixír fékkst þar í verzlunum.
Sama ár og Lagarfljótsbrúin var
vígð, voru vígðar brýr yfir Sogið
og Jökulsá í Axarfirði, og er þeirra
beggja getið og birtar af þeim
myndir.
Ég held því hiklaust fram, að
þessar samgöngubætur á Austur
landi — Fagradaisvegurinn, Lagar-
fljótsbrúin og vélbáturinn á Lagar-
fljóti (Lagarfljótsormurinn) — eigi
sér enga hliðstæðu á þessum árum:
Allt í einu fellur niður allur klyfja-
burður, og tekið er að flytja vör-
urnar á vögnum og vélbát sjötíu
kíiómetra langan veg.
Ég skal svo að endingu geta þess,
að ég hef ekki farið ömurlegri ferð
en þessa nótt, er við bræður rið-
um upp með Lagarfljóti í myrkri
og ofviðri, sannfærðir um, að bát-
urinn hefði farizt með foreldrum
okkar og fjórum systkinum og
fjölda frændfólks, vina og
nágranna.
ORKUVERIÐ
VIÐ ST. MALÓ
Sú var tíðin, að íslendingar
hefðu kannazt við bæ þann á Breta
skaga, sem nefndur er St. Mala
Þaðan voru margar af skútunum,
sem komu ár hvert á íslandsmið.
Fiskikarlar frá St. Malo sóttu vatn
í gömlu vatnspóstana í Reykjavík
þegar skútur þeirra komu hér til
hafnar, og vafalaust hafa margir
þeirra átt íslenzka kunningja i
Dýrafirði og Fáskrúðsfirði, þai
sem samskiptin urðu svo mikil
að af þeim fæddist sérstakt tungu-
mól, sem hvergi var notað annars
staðar í heiminum. Og ekki fyrir
það að synja, að bein einhverra,
sem heimilisfang áttu í St. Malo,
hvíli í franska grafreitnum í Fá-
skrúðsfirði.
St. Malo er við flóa þann, sem
skerst inn í Frakklandsströnd frá
sunnanverðu Ermarsundi, norðan
við Bretaskaga. Land er þar flatt,
og áin Rances rennur til sjávar,
lygn og breið. St. Malo er við ár-
ósinn að norðan, en sunnan við
hann, gengt St. Malo, er smábær,
sem heitir Dinard.
536
T I M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ